Στα Παρασκήνια: Για βουλευτής ετοιμάζεται ο Κώστας Μπακογιάννης* Επιτυχημένο το συνέδριο του Κινήματος Δημοκρατίας παρά τις Κασσάνδρες ορισμένων* Τρεις και ο Κούκος στην παρουσίαση του βιβλίου του Αλέξη Τσίπρα στα Ιωάννινα

Αποκαλύπτουμε όλα τα πολιτικά παρασκήνια! Από τους διαδρόμους της Βουλής και τα υπουργικά γραφεία, μέχρι τις μυστικές συναντήσεις σε πρεσβείες και τα παζάρια στα κομματικά επιτελεία. Μάθε πρώτος για τις αθέατες διαπραγματεύσεις, τις κρυφές συμμαχίες και τις εσωτερικές πληροφορίες που διαμορφώνουν το πολιτικό σκηνικό, για να είσαι πάντα ένα βήμα μπροστά από τις εξελίξεις!

Καλή σας ημέρα φίλες και φίλοι αγαπητοί αναγνώστες ένα καλό και όμορφο Σαββατοκύριακο σε όλες και όλους και φυσικά χρόνια πολλά ένεκα της ημέρας των ερωτευμένων!

Σήμερα αν και 14 Φεβρουαρίου, μέρα κατά την οποία γιορτάζουν οι ερωτευμένοι, αποφάσισα να σχολιάσω το τραγικό ναυάγιο με πρόσφυγες και μετανάστες ανοιχτά της Χίου. Και το κάνω συνειδητά, γιατί κάποιες στιγμές η πραγματικότητα είναι τόσο βαριά που δεν σου αφήνει περιθώριο για καρδούλες, λουλούδια και δήθεν ευαισθησίες μιας χρήσης.

Η απόφαση αυτή ελήφθη χθες το βράδυ, όταν παρευρέθηκα σε μια εκδήλωση στο Στέκι Μεταναστών, στα Εξάρχεια. Εκεί, χωρίς κάμερες, χωρίς χορηγούς και χωρίς «γραμμή», ακούστηκαν πράγματα που σε αναγκάζουν να δεις κατάματα το πόσο στρεβλά παρουσιάζεται η πραγματικότητα από ένα μεγάλο κομμάτι των ελληνικών ΜΜΕ.

Δεν σας κρύβω ότι άκουσα σημεία και τέρατα. Όχι θεωρίες συνωμοσίας, αλλά καταγεγραμμένα γεγονότα, μαρτυρίες, χρονολογίες, στοιχεία. Και κάπου εκεί συνειδητοποιείς ότι για ακόμη μία φορά η ενημέρωση δεν γίνεται με βάση το ρεπορτάζ, αλλά με βάση το τι «βολεύει».

Το πιο χαρακτηριστικό; Τη στιγμή που αποδείχθηκε πως υπάρχει βίντεο από σκάφος του Λιμενικό Σώμα, το οποίο δείχνει με ακρίβεια τι συνέβη τη μοιραία νύχτα, το θέμα άρχισε ως διά μαγείας να εξαφανίζεται από την επικαιρότητα. Όχι γιατί απαντήθηκαν τα ερωτήματα. Αλλά γιατί ξαφνικά έπρεπε να ασχοληθούμε με τον… σμηναγό-κατάσκοπο των Κινέζων. Κλασική συνταγή: όταν η πραγματικότητα γίνεται άβολη, αλλάζουμε έργο.

Μέσα σε όλο αυτό το κλίμα, ήρθε και ένα περιστατικό που εκθέτει όχι μόνο την κυβέρνηση, αλλά και τον τρόπο που αντιλαμβάνεται τον ρόλο της δημοσιογραφίας. Κατά την ενημέρωση των πολιτικών συντακτών, ο δημοσιογράφος Χρήστος Αβραμίδης τόλμησε να κάνει μια ερώτηση για το ναυάγιο.


Μια ερώτηση που, όπως φάνηκε, δεν άρεσε καθόλου στον κυβερνητικό εκπρόσωπο Παύλος Μαρινάκης. Η απάντηση; Απειλές για μηνύσεις. Ναι, από τον άνθρωπο που υποτίθεται εκπροσωπεί μια «φιλελεύθερη» κυβέρνηση.

Και εδώ δεν μιλάμε απλώς για έναν εκνευρισμό της στιγμής. Μιλάμε για τον ίδιο Παύλο Μαρινάκη που στο παρελθόν έχει δηλώσει δημοσίως ότι, αν είχε απέναντί του τον Αλέξη Τσίπρα την περίοδο του Εμφυλίου, θα τον σκότωνε. Δήλωση που τότε πέρασε στα ψιλά, αλλά σήμερα αποκτά άλλο βάρος. Γιατί δείχνει μια βαθιά αντίληψη αυταρχισμού: όποιος ρωτάει, όποιος ενοχλεί, όποιος δεν παίζει μπάλα, στοχοποιείται.

Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι. Ο ρόλος του δημοσιογράφου δεν είναι να χαϊδεύει αυτιά, ούτε να παριστάνει τον εκπρόσωπο Τύπου της εκάστοτε εξουσίας.

Ο ρόλος του είναι να ελέγχει, να ρωτάει, να επιμένει, ακόμη κι αν αυτό ενοχλεί. Διαφορετικά δεν μιλάμε για δημοσιογραφία, αλλά για δελτία Τύπου με γραβάτα.

Και δυστυχώς, αυτό το μοντέλο το βλέπουμε καθημερινά σε κανάλια όπως ο ΣΚΑΪ, όπου η κυβερνητική γραμμή παρουσιάζεται σχεδόν ως φυσικός νόμος.

Το τραγικό ναυάγιο ανοιχτά της Χίου δεν είναι απλώς ένα ακόμη «δυστύχημα». Είναι ένας καθρέφτης. Καθρεφτίζει το πώς αντιμετωπίζονται οι ζωές των πιο αδύναμων, το πώς θάβονται τα δύσκολα ερωτήματα και το πώς η εξουσία αντιδρά όταν κάποιος τολμήσει να της χαλάσει το αφήγημα. Και όσο αυτά τα θέματα εξαφανίζονται από τα δελτία, τόσο μεγαλύτερη ευθύνη πέφτει σε όσους επιμένουν να μιλούν.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, το πρόβλημα δεν είναι μόνο τι συνέβη στη θάλασσα. Είναι και τι συμβαίνει στη στεριά: στη δημοκρατία, στην ενημέρωση, στη στοιχειώδη ενσυναίσθηση. Και αυτά, όσο κι αν κάποιοι προσπαθούν, δεν κουκουλώνονται με ένα ακόμη αποπροσανατολιστικό θέμα.

Για βουλευτής ετοιμάζεται ο Κώστας Μπακογιάννης

Μαθαίνω ότι στο επιτελείο του Μεγάρου Μαξίμου έχουν ήδη αρχίσει να γράφονται και να σβήνονται ονόματα για τα ψηφοδέλτια των επόμενων εθνικών εκλογών, πολύ νωρίτερα απ’ όσο παραδέχονται δημόσια, και μέσα σε αυτά τα ονόματα φιγουράρει –καθόλου διακριτικά– και εκείνο του Κώστα Μπακογιάννη. 

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, σύμφωνα με όσα ψιθυρίζονται σε πολιτικά γραφεία και διαδρόμους, φαίνεται να έχει αποφασίσει ότι ήρθε η ώρα ο ανιψιός του να κάνει το βήμα από την αυτοδιοίκηση στην κεντρική πολιτική σκηνή, με καθαρό στόχο μια έδρα στη Βουλή.

Η απόφαση, όμως, μόνο απλή δεν ήταν. Όπως μου μεταφέρουν, τέθηκε εξαρχής μια βασική προϋπόθεση για να προχωρήσει συγκεκριμένο το σχέδιο: η Ντόρα Μπακογιάννη να μην είναι υποψήφια στις ίδιες εκλογές. 

Το σκεπτικό προφανές. Το Μαξίμου δεν ήθελε σε καμία περίπτωση να κατηγορηθεί για «οικογενειακό ψηφοδέλτιο», ούτε να δώσει τροφή σε όσους μιλούν διαρκώς για οικογενειοκρατία και πολιτικά τζάκια. Έτσι, η κίνηση Μπακογιάννη προς τη Βουλή παρουσιάζεται ως ελεγχόμενη, μετρημένη και –τουλάχιστον επικοινωνιακά– «καθαρή».

Στην πιάτσα, πάντως, λέγεται κάτι ακόμα πιο ενδιαφέρον. Αρχικά, το σχέδιο ήταν διαφορετικό. Ο Πρωθυπουργός σκεφτόταν σοβαρά να κατεβάσει ξανά τον Κώστα Μπακογιάννη στον Δήμο Αθηναίων, σε μια δεύτερη προσπάθεια επιστροφής στο δημαρχιακό αξίωμα. 

Όμως οι συσχετισμοί, η πολιτική συγκυρία και κυρίως η ανάγκη ανανέωσης προσώπων στην κεντρική πολιτική σκηνή άλλαξαν τα δεδομένα. Έτσι, η επιλογή της Βουλής κρίθηκε τελικά πιο ασφαλής και πιο χρήσιμη πολιτικά.

Αυτή η αλλαγή πλεύσης, ωστόσο, δημιούργησε ντόμινο εξελίξεων. Με τον Μπακογιάννη εκτός αυτοδιοικητικού κάδρου, ο Κυριάκος Μητσοτάκης φέρεται να σχεδιάζει πλέον διαφορετική στρατηγική για τον Δήμο Αθηναίων. 

Σύμφωνα με τα σενάρια που κυκλοφορούν, ο αντίπαλος του νυν δημάρχου Χάρη Δούκα δεν θα είναι τελικά ο Μπακογιάννης, αλλά ο Θοδωρής Ρουσόπουλος, ένα πρόσωπο με εμπειρία, γνώση του μηχανισμού και σαφές κομματικό στίγμα.

Βέβαια, όλοι όσοι γνωρίζουν πώς λειτουργεί η πολιτική στην Ελλάδα, σπεύδουν να προσθέσουν το αυτονόητο: μέχρι το 2028, που είναι οι επόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές, μπορούν να αλλάξουν πολλά. 

Πολιτικοί συσχετισμοί, πρόσωπα, ακόμα και διαθέσεις. Το μόνο σίγουρο είναι ότι οι κινήσεις που γίνονται σήμερα δείχνουν ξεκάθαρα πως η Νέα Δημοκρατία σχεδιάζει από νωρίς την επόμενη μέρα, με τον Κώστα Μπακογιάννη να περνά πλέον σε πρώτο πλάνο για ρόλο κεντρικό και όχι απλώς συμπληρωματικό.

Τρεις και ο Κούκος στην παρουσίαση του βιβλίου του Αλέξη Τσίπρα στα Ιωάννινα

Μου λένε ότι στα Ιωάννινα η παρουσίαση της Ιθάκη από τον Αλέξη Τσίπρα δεν πήγε απλώς μέτρια· πήγε καθαρά άσχημα. 

Η εικόνα που μεταφέρεται από ανθρώπους που ήταν εκεί δεν θυμίζει σε τίποτα τις παλιές εποχές των γεμάτων αιθουσών, των χειροκροτημάτων και της «αύρας εξουσίας». 

Αντίθετα, μιλάμε για μια παρουσίαση με εμφανώς περιορισμένη προσέλευση, λίγα γνώριμα πρόσωπα, αρκετές άδειες καρέκλες και ένα κλίμα που έμοιαζε περισσότερο με υποχρέωση παρά με πολιτικό γεγονός.

Και εδώ αρχίζει να κουμπώνει ένα μοτίβο που δεν περνά απαρατήρητο. Όσο πιο βόρεια κινείται ο πρώην πρωθυπουργός, τόσο πιο αδύναμη δείχνει να είναι η απήχησή του. 

Στην Ήπειρο, λένε, η απόσταση ανάμεσα στον Τσίπρα του 2015 και στον Τσίπρα του σήμερα φαίνεται μεγαλύτερη από οπουδήποτε αλλού. Ο κόσμος ακούει, παρατηρεί, αλλά δεν συγκινείται. Δεν υπάρχει θυμός, δεν υπάρχει ενθουσιασμός· υπάρχει απλώς αδιαφορία. Και στην πολιτική, η αδιαφορία είναι πάντα το χειρότερο σενάριο.

Παρόλα αυτά, ο Αλέξης Τσίπρας δεν δείχνει να πτοείται. Ούτε από τις σχεδόν άδειες αίθουσες, ούτε από τις «στημένες», όπως τις χαρακτηρίζουν άνθρωποι του περιβάλλοντός του, δημοσκοπήσεις που τον θέλουν με ένα βαρύ 70% να δηλώνει ότι δεν θα τον ψήφιζε σε καμία περίπτωση. 

Στο μυαλό του, όλα αυτά είναι είτε προσωρινά είτε θόρυβος που θα ξεχαστεί μόλις αλλάξει η ατζέντα. 

Γι’ αυτό και συνεχίζει κανονικά τον κύκλο των βιβλιοπαρουσιάσεων, σαν να μην τρέχει τίποτα, σαν να μην έχει σημασία αν το ακροατήριο είναι εκατοντάδες ή μετριέται στα δάχτυλα.

Το ενδιαφέρον είναι ότι, παρά τη χαμηλή δυναμική που καταγράφεται στην περιφέρεια, ο πρώην πρωθυπουργός ετοιμάζεται ήδη για το επόμενο βήμα. Στην πιάτσα ψιθυρίζεται έντονα πως η ανακοίνωση του ονόματος του νέου του πολιτικού φορέα δεν αργεί και πως πιθανή ημερομηνία είναι η 26η Μαΐου. 

Τίποτα δεν έχει «κλειδώσει» επίσημα, αλλά το σενάριο κυκλοφορεί όλο και πιο έντονα, ειδικά σε δημοσιογραφικά γραφεία και πολιτικά πηγαδάκια.

Ωστόσο, υπάρχει μια λεπτή αλλά κρίσιμη λεπτομέρεια: ο Αλέξης Τσίπρας δεν βιάζεται. Τουλάχιστον όχι όσο βιάζονται ορισμένοι από τους πιο φανατικούς υποστηρικτές του, που βλέπουν το πολιτικό τοπίο να ρευστοποιείται και φοβούνται ότι αν δεν κινηθεί τώρα, θα χάσει το τρένο. 

Εκείνος, αντίθετα, δείχνει να πιστεύει ότι ο χρόνος δουλεύει υπέρ του, ότι η φθορά των άλλων θα ανοίξει χώρο και ότι όταν έρθει η ώρα, ακόμα και οι μισοάδειες αίθουσες θα γεμίσουν ξανά.

Το αν αυτό είναι στρατηγική ψυχραιμίας ή απλώς άρνηση της πραγματικότητας, μένει να φανεί. 

Το μόνο σίγουρο είναι πως η εικόνα στα Ιωάννινα δεν πέρασε απαρατήρητη και προστέθηκε σε έναν φάκελο ενδείξεων που δείχνουν ότι η επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα μόνο εύκολη υπόθεση δεν θα είναι. 

Και όσο οι αίθουσες αδειάζουν, τόσο πιο πιεστικά θα γίνονται τα ερωτήματα, ακόμα και από ανθρώπους που μέχρι χθες ορκίζονταν στο όνομά του.

Επιτυχημένο το συνέδριο του Κινήματος Δημοκρατίας παρά τις Κασσάνδρες ορισμένων

Για να γνωρίζετε, το έκτακτο συνέδριο του Κινήματος Δημοκρατίας που πραγματοποιήθηκε το προηγούμενο Σαββατοκύριακο, 7–8 Φεβρουαρίου, στην αίθουσα «Μελίνα Μερκούρη» του ΣΕΦ, εξελίχθηκε σε μια καθαρή πολιτική επιβεβαίωση για το κόμμα του Στέφανου Κασσελάκη.

Παρά τον ορυμαγδό ψιθύρων, διαρροών και σεναρίων καταστροφολογίας που κυκλοφορούσαν μέχρι και την τελευταία στιγμή, το συνέδριο όχι μόνο κύλησε ομαλά, αλλά κατέγραψε και μια εικόνα μαζικότητας, συμμετοχής και πολιτικής σοβαρότητας που δύσκολα αμφισβητείται.

Μέχρι την παραμονή του συνεδρίου, διάφορες «Κασσάνδρες» διακινούσαν από γραφείο σε γραφείο και από timeline σε timeline ότι δήθεν θα υπήρχαν φίμωση συνέδρων, αποκλεισμοί, στημένα χειροκροτήματα και διαδικασίες-παρωδία. Τίποτα από όλα αυτά δεν επιβεβαιώθηκε στην πράξη. 

Αντίθετα, όσοι βρέθηκαν στον χώρο μιλούν για μια ζωντανή διαδικασία, με παρεμβάσεις, τοποθετήσεις, διαφωνίες όπου υπήρχαν και έναν σαφή πολιτικό στόχο: να μπει τάξη, κατεύθυνση και χρονοδιάγραμμα σε έναν νέο πολιτικό φορέα που βρίσκεται ακόμη στη φάση της συγκρότησής του.

Η εικόνα της αίθουσας είχε τη δική της σημειολογία. Παρουσία κόσμου από διαφορετικές ηλικίες, πρόσωπα που δεν ανήκουν στο κλασικό κομματικό προσωπικό, αλλά και στελέχη που δείχνουν αποφασισμένα να επενδύσουν πολιτικά στο εγχείρημα. 

Δεν ήταν συνέδριο «ανακύκλωσης», ούτε μια εσωστρεφής κομματική μάζωξη για τα μάτια των μυημένων. Ήταν, όπως το περιγράφουν άνθρωποι που το παρακολούθησαν από κοντά, ένα συνέδριο δήλωσης παρουσίας και αντοχής απέναντι σε όσους προεξοφλούσαν πρόωρα το τέλος.

Ιδιαίτερη σημασία είχε και η πρωτολογία του Στέφανου Κασσελάκη, όπου παρουσίασε το πλαίσιο του προγράμματος με τον τίτλο «Επάρκεια». 

Ένα πρόγραμμα που, όπως τονίστηκε, δεν φιλοδοξεί να μείνει σε γενικόλογες διακηρύξεις, αλλά να αποτελέσει τη βάση για ουσιαστική πολιτική δουλειά από τα μέλη και τα στελέχη του Κινήματος. 

Το επόμενο διάστημα, όπως προκύπτει, δεν θα είναι επικοινωνιακό αλλά οργανωτικό: άνοιγμα στην κοινωνία, εξειδίκευση θέσεων, παρουσία σε πραγματικά προβλήματα και όχι μόνο σε τηλεοπτικά πάνελ.

Το ενδιαφέρον είναι ότι μετά το συνέδριο άλλαξε αισθητά και το κλίμα. Εκεί που μέχρι πρότινος κυριαρχούσαν ειρωνείες και προβλέψεις κατάρρευσης, τώρα εμφανίζεται μια πιο προσεκτική στάση, ακόμη και από πολιτικούς αντιπάλους. 

Γιατί, καλώς ή κακώς, το Κίνημα Δημοκρατίας απέδειξε ότι όχι μόνο δεν «ξεφούσκωσε», αλλά έχει οργανωτική συνοχή και πολιτική φιλοδοξία. Και αυτό, στο σημερινό ρευστό πολιτικό σκηνικό, δεν είναι καθόλου αμελητέο.

Σε κάθε περίπτωση, το συνέδριο του ΣΕΦ έκλεισε έναν κύκλο αμφισβήτησης και άνοιξε έναν νέο κύκλο προσδοκιών. Το αν αυτές θα επιβεβαιωθούν στην κοινωνία, είναι μια άλλη κουβέντα. 

Προς το παρόν, όμως, ένα πράγμα είναι σαφές: παρά τις Κασσάνδρες, το Κίνημα Δημοκρατίας όχι μόνο στάθηκε όρθιο, αλλά έδειξε ότι σκοπεύει να προχωρήσει μπροστά με σχέδιο και αυτοπεποίθηση.