Στέφανος Κασσελάκης: «Το πραξικόπημα εναντίον μου έγινε για τον έλεγχο και τις καρέκλες – Η ιστορία απαντάει»

Ο Πρόεδρος των Δημοκρατών – Προοδευτικό Κέντρο Στέφανος Κασσελάκης, με μια ιδιαίτερα φορτισμένη και αποκαλυπτική παρέμβασή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, σχολίασε τις καταιγιστικές εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ με αφορμή την αποχώρηση της Όλγας Γεροβασίλη, προχωρώντας σε μια βαθιά ανατομή των γεγονότων που οδήγησαν στη διάλυση του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Ανατρέχοντας στον Φεβρουάριο του 2024 και σε μια κοινή τους φωτογραφία στη σκηνή του τότε συνεδρίου, ο Στέφανος Κασσελάκης προσδιορίζει εκείνη τη στιγμή ως την απαρχή της διάλυσης, σημειώνοντας ότι το σχέδιο της αμφισβήτησης και της ανατροπής της ετυμηγορίας των 150.000 μελών είχε τεθεί σε εφαρμογή ήδη από την εκλογή του τον Σεπτέμβριο του 2023.

Ο Πρόεδρος των Δημοκρατών εξήγησε ότι στο συνέδριο του 2024 επέλεξε να σεβαστεί τη βούληση των χιλιάδων μελών που του ζητούσαν επιτακτικά να μην πάει σε νέες κάλπες και όχι να κερδίσει με τακτικισμούς, ξεκαθαρίζοντας ότι δεν το μετανιώνει.

Στηλιτεύοντας τη σημερινή αποχώρηση της κυρίας Γεροβασίλη από τον ΣΥΡΙΖΑ, ο Στέφανος Κασσελάκης υπενθύμισε με νόημα τις κατηγορίες που δεχόταν τότε, όταν παρουσιαζόταν ο ίδιος ως απειλή για την ενότητα και την ιστορία του κόμματος από εκείνους που αυτοανακηρύσσονταν θεματοφύλακές του. 

Όπως υπογράμμισε, οι ίδιοι άνθρωποι που ζητούσαν την απομάκρυνσή του για να μείνει όρθιος ο ΣΥΡΙΖΑ, φεύγουν σήμερα αφού πρώτα βεβαιώθηκαν ότι δεν έμεινε τίποτα όρθιο, αποδεικνύοντας ότι το πραξικόπημα εναντίον του δεν έγινε ποτέ για αξίες ή ιδεολογία, αλλά για τις καρέκλες, τις λίστες και τους μηχανισμούς.

Ο Πρόεδρος των Δημοκρατών διευκρίνισε ότι δεν νιώθει χαιρεκακία, αλλά παρεμβαίνει για τη διατήρηση της πολιτικής μνήμης ενάντια στην υποκρισία, ενώ εξέφρασε την ειλικρινή του θλίψη για τη διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ, στρέφοντας τη σκέψη του στους χιλιάδες απλούς ανθρώπους που προδόθηκαν από όσους διαχειρίστηκαν τις ιδέες τους σαν οικογενειακή επιχείρηση.

Τόνισε μάλιστα προς αυτούς τους πολίτες ότι η ψήφος τους δεν ήταν λάθος, αλλά λάθος ήταν όσοι τη θεώρησαν ιδιοκτησία τους, προσθέτοντας ότι ο κόσμος δεν ανήκει σε μηχανισμούς και για αυτόν τον λόγο επέλεξε τελικά να φύγει.

Απαντώντας στις κατηγορίες περί αρχηγισμού, ο Στέφανος Κασσελάκης επεσήμανε ότι οι επικριτές του αποχωρούν τώρα επειδή δεν έχουν πλέον κάτι να κερδίσει η ψυχρή λογιστική τους, μένοντας απλώς με την εξουσία ενός τίτλου πάνω σε ερείπια.

Παράλληλα, εξήγησε ότι η προσέγγισή του προς νέα κοινά, όπως οι Φιλελεύθεροι στην Ευρώπη, δεν οφείλεται σε αδυναμία συνύπαρξης με την Αριστερά, αλλά στο γεγονός ότι τα συγκεκριμένα στελέχη διέλυσαν την Αριστερά αφότου γεύτηκαν και έχασαν την εξουσία.

Κλείνοντας το μήνυμά του, ο Στέφανος Κασσελάκης έδωσε το στίγμα των Δημοκρατών, υπογραμμίζοντας ότι χτίζουν ένα διαφορετικό κόμμα όπου η ηγεσία λογοδοτεί στα μέλη και όλοι είναι συμμέτοχοι χωρίς ιδιοκτήτες.

Συμπλήρωσε ότι το μεγάλο δίδαγμα της ιστορίας είναι πως η εξουσία των διαδρόμων χάνεται στην πραγματικότητα και ότι η μόνη εξουσία που αντέχει είναι αυτή που δίνει ο κόσμος, καταλήγοντας ότι δυόμιση χρόνια μετά η αλήθεια έλαμψε και η παράταξή του προχωρά μπροστά, πάντα μαζί με τον κόσμο.

 

Αναλυτικά η ανάρτηση του Προέδρου των Δημοκρατών:

Μια φωτογραφία, όλη η αλήθεια.

Φεβρουάριος 2024. Μια φωτογραφία. Πάνω στη σκηνή του συνεδρίου, δίπλα μου, η Όλγα Γεροβασίλη. Η έναρξη της διάλυσης, μετά από ένα ερωτηματολόγιο που χαλούσε το σχέδιο επιστροφής.

Ήδη από τις 25 Σεπτεμβρίου 2023, είχε μπει σε εφαρμογή το σχέδιο της αμφισβήτησης, της ανατροπής, της «διόρθωσης» της ετυμηγορίας 150.000 μελών.
Στο Συνέδριο του 2024 χιλιάδες μέλη που είχαν ξοδευτεί για να ασκήσουν το δημοκρατικό τους δικαίωμα, μου ζητούσαν με κάθε τρόπο: 

«Μην πας στην κάλπη, δεν αντέχουμε άλλο, έχουμε Πρόεδρο». Αυτοί οι άνθρωποι με έπεισαν να μην προχωρήσω - όχι η άγνοια των παρασκηνιακών ραδιουργιών. Επέλεξα να σεβαστώ τη βούληση των μελών και όχι να κερδίσω με τακτικισμούς. Και δεν το μετανιώνω.

Σήμερα, η κυρία Γεροβασίλη αποχωρεί από τον ΣΥΡΙΖΑ. Από το κόμμα που —όπως μας έλεγαν τότε— έπρεπε να «σωθεί» από εμένα. Από το κόμμα που «κινδύνευε» επειδή τα μέλη του τόλμησαν να διαλέξουν μόνα τους.
Ας θυμηθούμε λοιπόν τι μας έλεγαν.

Μας έλεγαν ότι εγώ ήμουν η απειλή για την ενότητα. Η ενότητα διαλύθηκε από τους ίδιους που την επικαλούνταν.

Μας έλεγαν ότι εγώ δεν σεβόμουν το κόμμα και την ιστορία του. Σήμερα φεύγουν εκείνοι που είχαν αυτοανακηρυχθεί ως «θεματοφύλακές» του.

Μας έλεγαν ότι έπρεπε να φύγω εγώ, για να μείνει όρθιος ο ΣΥΡΙΖΑ. Έφυγα. Και σήμερα φεύγουν κι εκείνοι — αφού πρώτα βεβαιώθηκαν ότι δεν έμεινε τίποτα όρθιο.
Δεν νιώθω χαιρεκακία. 

Γράφω σήμερα για τη διατήρηση της πολιτικής μνήμης. Γιατί στην πατρίδα μας, η πολιτική λήθη δεν είναι μόνο το καλύτερο άλλοθι της υποκρισίας. Οδηγεί και στα ίδια λάθη.

Η αλήθεια είναι απλή: το πραξικόπημα εναντίον μου δεν έγινε ποτέ για «αξίες», για «ιδεολογία», για «κομματική δημοκρατία». Έγινε για τον έλεγχο. Για τις καρέκλες, τις λίστες, τους μηχανισμούς. 

Κι όταν ο έλεγχος εξασφαλίστηκε, αποδείχθηκε ότι έλεγχαν ένα κτίριο χωρίς ψυχή. Ένα ταμείο χωρίς ελπίδα. Μια σημαία χωρίς ανθρώπους να την κρατήσουν.

Γιατί ο κόσμος ούτε ανήκει, ούτε υπακούει σε μηχανισμούς. Ο κόσμος υπακούει το μυαλό και την ψυχή του. Με αυτά ψηφίζει και με αυτά αποφασίζει να φύγει. Και έφυγε.

Το πιο αποκαλυπτικό; Όσοι με κατηγορούσαν για «αρχηγισμό» και «έλλειψη συλλογικότητας» δεν μένουν να δώσουν τη μάχη μέσα στο κόμμα τους. Δεν μένουν για να προσπαθήσουν. Αποχωρούν επειδή δεν έχουν πια κάτι να κερδίσουν. Αυτό δεν είναι αρχές. Είναι ψυχρή λογιστική.

Το κόλλημα με την εξουσία έχει πάντα το ίδιο τέλος: μένεις με την εξουσία ενός τίτλου πάνω σε ερείπια. Πρόεδρος του τίποτα. Γραμματέας του κενού.
Δεν χαίρομαι καθόλου με τη διάλυση του ΣΥΡΙΖΑ. Το λέω ειλικρινά. Πίσω από τα ονόματα που κάνουν σήμερα πρωτοσέλιδα υπάρχουν χιλιάδες απλοί άνθρωποι που πίστεψαν, κουράστηκαν, απογοητεύτηκαν. 

Άνθρωποι που τους πρόδωσαν όχι οι ιδέες τους, αλλά όσοι τις διαχειρίστηκαν σαν οικογενειακή επιχείρηση.Σε αυτούς τους ανθρώπους λέω: η ψήφος σας δεν ήταν λάθος. Λάθος ήταν αυτοί που τη θεώρησαν ιδιοκτησία τους.

Κι αν έχω προσεγγίσει νέα κοινά για να μπορεί το προοδευτικό κέντρο να ριζώσει (όπως τους Φιλελεύθερους στην Ευρώπη), αυτό δεν είναι επειδή το προοδευτικό κέντρο δεν μπορεί να συνυπάρξει με την Αριστερά. 

Είναι επειδή αυτά τα άτομα διέλυσαν την Αριστερά αφού γεύτηκαν εξουσία - και κυρίως επειδή την έχασαν. Εμείς, οι Δημοκράτες - Προοδευτικό Κέντρο, χτίζουμε κάτι διαφορετικό. 

Ένα κόμμα όπου η ηγεσία λογοδοτεί στα μέλη — όχι τα μέλη στους μηχανισμούς. Όπου οι αποφάσεις κρίνονται από το αποτέλεσμα, όχι από το ποιος κρατάει το μικρόφωνο. Όπου κανείς δεν είναι «ιδιοκτήτης», αλλά όλοι είναι συμμέτοχοι.

Η ιστορία με τη φωτογραφία αυτή έχει ένα δίδαγμα: η εξουσία που κερδίζεται με πλάτες και διαδρόμους, χάνεται στην πρώτη επαφή με την πραγματικότητα. Η μόνη εξουσία που αντέχει, είναι αυτή που σου δίνει ο κόσμος — και που ο κόσμος μπορεί να σου πάρει.

Εκείνο το απόγευμα του Φεβρουαρίου, όταν κατέβηκα από τη σκηνή, ήξερα ότι η αλήθεια αργεί αλλά δεν ξεχνάει. Δυόμιση χρόνια μετά, δεν χρειάζεται να πω τίποτα παραπάνω.

Η φωτογραφία μιλάει. Η ιστορία απαντάει. Κι εμείς κοιτάμε μπροστά.

Με τον κόσμο. Πάντα με τον κόσμο.