Στα Παρασκήνια: Πονοκέφαλος για τη Νέα Δημοκρατία η επιστολή των «5» για το Επιτελικό Κράτος* Όλο και πιο κοντά στην δημιουργία του κόμματος ο Αλέξης Τσίπρας* Κοντά στην δημιουργία του κόμματος της και η Μαρία Καρυστιάνου

Αποκαλύπτουμε όλα τα πολιτικά παρασκήνια! Από τους διαδρόμους της Βουλής και τα υπουργικά γραφεία, μέχρι τις μυστικές συναντήσεις σε πρεσβείες και τα παζάρια στα κομματικά επιτελεία. Μάθε πρώτος για τις αθέατες διαπραγματεύσεις, τις κρυφές συμμαχίες και τις εσωτερικές πληροφορίες που διαμορφώνουν το πολιτικό σκηνικό, για να είσαι πάντα ένα βήμα μπροστά από τις εξελίξεις!

Καλή σας ημέρα φίλες φίλοι αγαπητοί αναγνώστες, καλό μήνα και ένα όμορφο Σαββατοκύριακο σε όλες και όλους!

Πριν πούμε το οτιδήποτε, θα ήθελα να σας υπενθυμίσω ότι από τις 28 Μαρτίου 2026 είχα προβλέψει με κάθε λεπτομέρεια ότι ο Ευρωβουλευτής Νικόλας Φαραντούρης θα πήγαινε στο ΠΑΣΟΚ. Η παρουσία του στο πρόσφατο συνέδριο του κόμματος δεν ήταν παρά το προοίμιο μιας προαναγγελθείσας «μεταγραφής» που πολλοί αρνούνταν να δουν, αλλά εν τέλει επιβεβαιώθηκα μέχρι κεραίας, καθώς την Πέμπτη ανακοινώθηκε και επίσημα ότι προσχώρησε στη Χαριλαου Τρικούπη.

Σας είχα γράψει, βέβαια, και κάτι ακόμη που έχει τη δική του σημειολογική σημασία. Ως γνωστόν, την περίοδο που ο Στέφανος Κασσελάκης κρατούσε τα ηνία στο –ας μου επιτραπεί ο όρος– σταλινικό μόρφωμα του ΣΥΡΙΖΑ, ο κύριος Φαραντούρης ήταν από τους πιο ένθερμους υποστηρικτές του. Δεν ήταν λίγες οι φορές που τον αποκαλούσε «Προεδράρα» και «Στεφανάρα», μοιράζοντας απλόχερα φιλοφρονήσεις και χαμόγελα στις κάμερες.

Όλα αυτά, βέβαια, μέχρι να αλλάξει ο άνεμος. Γιατί ο ίδιος άνθρωπος που αποθέωνε τον Κασσελάκη, βρέθηκε τελικά να κατεβαίνει αντίπαλός του στις προεδρικές εκλογές, αμέσως μετά το γνωστό «πραξικόπημα» της Κεντρικής Επιτροπής. Μάλιστα, όπως μου μεταφέρεται, ο ρόλος του στο περιβόητο πλέον Gazi Live ήταν κεντρικός, συμμετέχοντας ενεργά στις διαδικασίες που οδήγησαν στον αποκλεισμό του τότε Προέδρου. Μια μεταστροφή που θα ζήλευαν ακόμη και οι πιο έμπειροι ακροβάτες της πολιτικής.

Μη σας κάνει, λοιπόν, καμία εντύπωση αν σύντομα δείτε τον κύριο Φαραντούρη να αποκαλεί και τον Νίκο Ανδρουλάκη «Νικολάρα» και «Προεδράρα», συνοδεύοντάς τον σε κάθε περιοδεία με τον ίδιο ενθουσιασμό που έδειχνε και στον προκάτοχο της καρδιάς του. Η πολιτική «πίστη» είναι μια έννοια ρευστή, ειδικά όταν το βλέμμα είναι στραμμένο στην επόμενη μέρα.

Και επειδή στην πολιτική τίποτα δεν είναι τυχαίο, κρατήστε αυτό που σας λέω: Αν το ΠΑΣΟΚ δεν φέρει τα προσδοκώμενα αποτελέσματα στις εθνικές εκλογές και αρχίσουν πάλι τα όργανα της αμφισβήτησης, μην εκπλαγείτε αν δείτε τον Νικόλα Φαραντούρη να βγαίνει μπροστά ως υποψήφιος Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ. Άλλωστε, η διαδρομή του δείχνει ότι ξέρει καλά πώς να ελίσσεται, πώς να περιμένει και, κυρίως, πώς να «αδειάζει» εκείνους που κάποτε αποθέωνε, προκειμένου να κυνηγήσει τη δική του πολιτική επιβίωση και ανέλιξη.

Το έργο το έχουμε ξαναδεί, η σκηνοθεσία παραμένει η ίδια, το μόνο που αλλάζει είναι το χρώμα της γραβάτας και η διεύθυνση των κεντρικών γραφείων. Όλα τα υπόλοιπα είναι απλώς... δευτερεύουσες λεπτομέρειες σε μια καριέρα που χτίζεται με όρους απόλυτου πολιτικού ρεαλισμού και καιροσκοπισμού.
Πονοκέφαλος για τη Νέα Δημοκρατία η επιστολή των «5» για το Επιτελικό Κράτος

Μαθαίνω ότι ένας νέος, ιδιαίτερα επίμονος πονοκέφαλος έχει προκληθεί στο Μέγαρο Μαξίμου από τις αρχές της προηγούμενης εβδομάδας, και αυτή τη φορά η «φωτιά» δεν προέρχεται από την αντιπολίτευση, αλλά από τα σπλάχνα της ίδιας της γαλάζιας παράταξης. Πέντε κυβερνητικοί βουλευτές αποφάσισαν να σπάσουν τη γραμμή της σιωπής και να ασκήσουν δριμεία κριτική στην κυβέρνηση, βάζοντας στο στόχαστρο το περιβόητο και πολυδιαφημισμένο «Επιτελικό Κράτος».

Η κίνηση αυτή, που εκδηλώθηκε μέσω μιας αιχμηρής επιστολής προς την εφημερίδα «Τα Νέα», δεν ήταν απλώς μια παρέμβαση ρουτίνας. Οι «5» φαίνεται πως επέλεξαν να χτυπήσουν στην «καρδιά» του συστήματος εξουσίας του Κυριάκου Μητσοτάκη, στοχοποιώντας ανοιχτά τον στενό συνεργάτη του Πρωθυπουργού και Υπουργό Επικρατείας, Άκη Σκέρτσο.

Η κριτική τους εστιάζει στο γεγονός ότι ο κ. Σκέρτσος είναι εξωκοινοβουλευτικός, αναδεικνύοντας μια βαθιά δυσφορία που σιγοκαίει εδώ και καιρό: την αίσθηση των εκλεγμένων βουλευτών ότι έχουν παραγκωνιστεί από μια κλειστή ομάδα τεχνοκρατών που αποφασίζει ερήμην της Κοινοβουλευτικής Ομάδας.

Ωστόσο, στην πολιτική πιάτσα τίποτα δεν θεωρείται τυχαίο. Όπως μου ψιθυρίζουν έμπειρα στελέχη που γνωρίζουν άριστα τις ισορροπίες στην οδό Πειραιώς, πίσω από τους «5» πολλοί βλέπουν τη σκιά του πρώην Πρωθυπουργού, Κώστα Καραμανλή. Δεν είναι μυστικό ότι οι συγκεκριμένοι βουλευτές ανήκουν στην παραδοσιακή «Καραμανλική πτέρυγα» και η κίνησή τους ερμηνεύεται ως ένα σαφές μήνυμα από τη Ραφήνα προς το Μαξίμου ότι η ανοχή έχει και τα όριά της.

Στο επιτελείο του Πρωθυπουργού επικρατεί αναβρασμός. Πέρα από τον φόβο μιας γενικευμένης «ανταρσίας» που θα μπορούσε να πάρει τη μορφή χιονοστιβάδας, η μεγάλη αγωνία εστιάζεται στο επερχόμενο συνέδριο του κόμματος. Εκεί, οι κάμερες και τα μικρόφωνα θα είναι ανοιχτά και η ανησυχία ότι η κριτική προς το πρόσωπο του Κυριάκου Μητσοτάκη θα πάρει δημόσια και σκληρή μορφή είναι πλέον διάχυτη.

Το αφήγημα της «συμπαγούς παράταξης» δέχεται ισχυρά πλήγματα και το «Επιτελικό Κράτος», από σημαία της κυβέρνησης, κινδυνεύει να μετατραπεί στον «αδύναμο κρίκο» που θα πυροδοτήσει εσωκομματικές εξελίξεις.

Γιατί όταν οι βουλευτές αρχίζουν να αμφισβητούν δημόσια τους εξ απορρήτων του Πρωθυπουργού, τότε η απόσταση ανάμεσα στο Μαξίμου και τη βάση της Νέας Δημοκρατίας δεν είναι απλώς μεγάλη, αλλά αρχίζει να γίνεται χάσμα. Και ως γνωστόν, στην πολιτική, τα χάσματα δεν κλείνουν εύκολα με επικοινωνιακά τεχνάσματα.

Όλο και πιο κοντά στην δημιουργία του κόμματος ο Αλέξης Τσίπρας

Μου λένε ότι ο Αλέξης Τσίπρας βρίσκεται πλέον μόλις ένα βήμα πριν από την επίσημη αναγγελία του νέου του κόμματος, ενός εγχειρήματος που, για να είμαστε ειλικρινείς, η κοινωνία έχει αρχίσει να βαριέται να ακούει πριν καν το δει να γεννιέται. Το σίριαλ της «επιστροφής» τραβάει σε μάκρος και, όπως όλοι γνωρίζουμε, στην πολιτική ο υπερβολικός χρόνος αναμονής συχνά μετατρέπεται σε αδιαφορία.

Το σύνθημα της εκκίνησης δόθηκε, όπως αναμενόταν, μέσα από το Ινστιτούτο του πρώην Πρωθυπουργού. Εκεί, ο στενός του συνεργάτης και δρ Κοινωνιολογίας, Γιώργος Σιακαντάρης, παρουσίασε το λεγόμενο «μανιφέστο για μια προοδευτική συμπαράταξη στα αριστερά του κέντρου». Πρόκειται για ένα κείμενο που φιλοδοξεί να αποτελέσει την ιδεολογική μαγιά του νέου σχήματος, καλώντας όλες τις «προοδευτικές δυνάμεις» να ενωθούν κάτω από την ίδια ομπρέλα.

Στα λόγια, φυσικά, όλα αυτά ακούγονται ειδυλλιακά. Στην πράξη όμως, το εγχείρημα μοιάζει ακατόρθωτο, σχεδόν ουτοπικό. Ο χώρος της Αριστεράς στην Ελλάδα είναι τόσο πολυδιασπασμένος και οι εγωισμοί τόσο μεγάλοι, που η ιδέα μιας κοινής πορείας φαντάζει με ανέκδοτο. Από το ΚΚΕ (μ-λ) και το μ-λΚΚΕ μέχρι τα θρύψαλα του ΣΥΡΙΖΑ και το «περιχαρακωμένο» ΠΑΣΟΚ, οι διαφορές δεν είναι απλώς πολιτικές, είναι δογματικές και προσωπικές. Το να προσπαθείς να ενώσεις αυτό το μωσαϊκό απόψεων είναι σαν να προσπαθείς να τετραγωνίσεις τον κύκλο.

Θα ήθελα, βέβαια, σε αυτό το σημείο να αναφερθώ και στο κομμάτι των δημοσκοπήσεων. Άνθρωποι «εκ των έσω» μου μεταφέρουν ότι τα στοιχεία των μετρήσεων δείχνουν πως ο Αλέξης Τσίπρας πράγματι διατηρεί μια αξιοσημείωτη ικανότητα να συσπειρώνει ένα κομμάτι της προοδευτικής κοινωνίας που νιώθει πολιτικά άστεγο. Υπάρχει ένα ρεύμα που τον περιμένει, ελπίζοντας σε μια νέα «σπίθα».

Ωστόσο, επειδή στη σχολή Δημοσιογραφίας, μεταξύ άλλων, διδαχτήκαμε και κάποια βασικά πράγματα για την επικοινωνία και τη διαχείριση της κοινής γνώμης, οφείλω να κρατήσω μικρό καλάθι. Τα υφιστάμενα κόμματα –και κυρίως η Κυβέρνηση– έχουν τους μηχανισμούς όχι μόνο να θωρακιστούν απέναντι σε μια νέα απειλή, αλλά και να γυρίσουν το παιχνίδι πριν αυτό καν αρχίσει.

Η επικοινωνιακή υπεροπλία του Μαξίμου και η στρατηγική του «ώριμου φρούτου» μπορεί να καταστήσουν το μανιφέστο του κ. Τσίπρα μια απλή ακαδημαϊκή άσκηση επί χάρτου. Γιατί, κακά τα ψέματα, ένα κόμμα δεν στήνεται μόνο με κοινωνιολογικές αναλύσεις και ευχολόγια για «συμπαράταξη», αλλά με πρόσωπα, δομές και μια καθαρή πρόταση εξουσίας που αυτή τη στιγμή λάμπει δια της απουσίας της.

Το αν ο Αλέξης Τσίπρας θα καταφέρει να ξεπεράσει το στάδιο του «αιώνιου υποψήφιου αρχηγού» και να γίνει ξανά παίκτης πρώτης γραμμής, μένει να το δούμε. Προς το παρόν, το μανιφέστο Σιακαντάρη κυκλοφορεί, αλλά η κοινωνία φαίνεται να αλλάζει κανάλι.

Κοντά στην δημιουργία του κόμματος της και η Μαρία Καρυστιάνου

Την προηγούμενη εβδομάδα σας μετέφερα νέα και για το εγχείρημα της Μαρίας Καρυστιάνου. Για να γνωρίζετε, λοιπόν, οι εξελίξεις τρέχουν με ρυθμούς που δεν επιτρέπουν εφησυχασμό σε κανένα στρατόπεδο. Χθες, 1η Μαΐου, η «μάνα των Τεμπών» επέλεξε μια ημέρα με βαρύ συμβολισμό για να στείλει το δικό της μήνυμα. Μέσα από ένα βίντεο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, «ντυμένο» με τον σπαρακτικό στίχο από τον Επιτάφιο του Γιάννη Ρίτσου, «Μέρα Μαγιού μου μίσεψες», προανήγγειλε ουσιαστικά την επίσημη ανακοίνωση του νέου της πολιτικού φορέα μέσα στον τρέχοντα μήνα.

Η επιλογή του χρόνου και της αισθητικής δεν είναι τυχαία. Μαρτυρά μια προσπάθεια να διατηρηθεί η συναισθηματική φόρτιση στο κατακόρυφο, μετατρέποντας τον πόνο σε πολιτική δράση. Όμως, όπως σας έχω ήδη αποκαλύψει, πίσω από την προβεβλημένη εικόνα της κ. Καρυστιάνου, οι διεργασίες στο σκοτάδι είναι πολύ πιο σύνθετες.

Σας μετέφερα την προηγούμενη εβδομάδα ορισμένες πληροφορίες για τον ρόλο του Αντώνη Σαμαρά. Ο Μεσσήνιος πολιτικός, παρά το γεγονός ότι φαίνεται να παρέχει τεχνογνωσία και στήριξη στο εγχείρημα Καρυστιάνου, δεν έχει κλείσει οριστικά το δικό του προσωπικό βιβλίο. Οι πληροφορίες μου λένε ότι ο πρώην Πρωθυπουργός είναι ένας παίκτης που δεν βάζει ποτέ όλα του τα αυγά σε ένα καλάθι.

Άνθρωποι που γνωρίζουν πρόσωπα και καταστάσεις στα άδυτα της δεξιάς πολυκατοικίας, μου μεταφέρουν ότι ο Σαμαράς διατηρεί στο συρτάρι του ένα «πυρηνικό σενάριο» (το έσχατο όπλο, αν προτιμάτε). Πρόκειται για το ενδεχόμενο να προχωρήσει ο ίδιος στη δημιουργία ενός αμιγώς δικού του πολιτικού φορέα. Αυτό το σχέδιο έκτακτης ανάγκης θα τεθεί σε εφαρμογή στην περίπτωση που η Μαρία Καρυστιάνου δεν καταφέρει τελικά να κινητοποιήσει τις μάζες ή αν η δυναμική της αρχίσει να φθίνει κάτω από το βάρος των εσωτερικών ερίδων, όπως αυτές που σας περιέγραψα για τον πυρήνα της Θεσσαλονίκης.

Ο Αντώνης Σαμαράς φαίνεται πως λειτουργεί ως ο εγγυητής μιας «εναλλακτικής λύσης». Αν το πείραμα με το «φρέσκο πρόσωπο» δεν αποδώσει τα αναμενόμενα στις δημοσκοπήσεις ή αν οι εσωτερικές αποχωρήσεις στελεχών από τον χώρο της Κεντροαριστεράς αποδυναμώσουν το σχήμα, τότε ο «υπόγειος αρχιτέκτονας» θα αναγκαστεί να βγει στο φως.

Το διακύβευμα για τον Μεσσήνιο είναι μεγάλο και ο χρόνος πιέζει. Ο Μάιος αναμένεται να είναι ο μήνας των μεγάλων αποκαλύψεων. Θα καταφέρει η κ. Καρυστιάνου να μετουσιώσει τη συγκίνηση σε σταθερή πολιτική βάση ή θα χρειαστεί να ενεργοποιηθεί το «πυρηνικό σχέδιο» του Αντώνη Σαμαρά για να καλυφθεί το κενό; Οι απαντήσεις θα δοθούν σύντομα, αλλά το σίγουρο είναι ότι το παρασκήνιο έχει πάρει φωτιά και οι παίκτες ετοιμάζονται για την τελική αναμέτρηση.

Κλείνοντας, αγαπητοί αναγνώστες, αν επιχειρήσουμε να συνθέσουμε το παζλ των όσων σας αποκάλυψα σήμερα, η εικόνα που προκύπτει είναι αυτή μιας πολιτικής σκηνής σε κατάσταση γενικευμένου αναβρασμού, όπου τίποτα δεν είναι ακριβώς όπως φαίνεται κάτω από τους προβολείς.

Από τη μία πλευρά, έχουμε μια κυβέρνηση που προσπαθεί να ισορροπήσει σε ένα τεντωμένο σκοινί. Η «βόμβα» των δικογραφιών της Λάουρα Κόβεσι για τον ΟΠΕΚΕΠΕ και η εσωτερική ανταρσία των «5» καραμανλικών για το επιτελικό κράτος, δημιουργούν ένα εκρηκτικό μείγμα. 

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης μπορεί να ξορκίζει τις πρόωρες κάλπες, όμως η ιστορία έχει δείξει ότι όταν ο «πονοκέφαλος» μεταφέρεται από το Μαξίμου στα έδρανα της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, οι εξελίξεις συχνά επιταχύνονται ερήμην των πρωταγωνιστών.

Την ίδια στιγμή, στον χώρο της αντιπολίτευσης και των νέων εγχειρημάτων, το παρασκήνιο οργιάζει. Ο Αλέξης Τσίπρας επιμένει σε μια στρατηγική «σε δόσεις» που κινδυνεύει να τον αφήσει πίσω από τις εξελίξεις, ενώ ο Νίκος Ανδρουλάκης ετοιμάζεται να υποδεχθεί «μεταγραφές» τύπου Φαραντούρη, ελπίζοντας ότι θα καταστεί ο de facto αντίπαλος του πρωθυπουργού.

Όμως, το πραγματικό «θρίλερ» παίζεται στη δεξιά πολυκατοικία. Η σύμπραξη της Μαρίας Καρυστιάνου με τον Αντώνη Σαμαρά είναι ίσως το πιο τολμηρό στοίχημα της περιόδου. Με τον Μεσσήνιο να κρατά στο συρτάρι του το «πυρηνικό σχέδιο» μιας δικής του καθόδου σε περίπτωση αποτυχίας, είναι σαφές ότι η ρευστότητα είναι το μοναδικό σταθερό στοιχείο της εξίσωσης.

Σε μια Ελλάδα που, όπως ειπώθηκε στους Δελφούς, παλεύει ακόμα να γίνει «κανονική Ευρώπη», οι επόμενες εβδομάδες θα είναι καθοριστικές. Είτε μιλάμε για δικαστικά έγγραφα που διασχίζουν τα σύνορα από το Λουξεμβούργο, είτε για μανιφέστα που γράφονται σε ινστιτούτα, το σίγουρο είναι ένα: Το πολιτικό σκηνικό αναδιατάσσεται βίαια.

Εμείς θα είμαστε εδώ, να παρακολουθούμε τους ψιθύρους, να αναλύουμε τις κινήσεις στη σκακιέρα και να σας μεταφέρουμε όσα οι άλλοι προτιμούν να κρατούν στις σκιές. Γιατί, όπως είδαμε και σήμερα, η ουσία της πολιτικής δεν βρίσκεται στις επίσημες ανακοινώσεις, αλλά σε εκείνα τα «ραντεβού» και τις «επιστολές» που αλλάζουν την πορεία των πραγμάτων την ώρα που εμείς κοιτάμε αλλού.

Καλή εβδομάδα σε όλους.