Στα Παρασκήνια: Το παρασκηνιο της ομιλιας του πρωθυπουργου στην εναρξη του γαλαζιου συνεδριου* Η 3η ημερομηνία που εξετάζει το Μέγαρο Μαξίμου για εκλογές* Τον Ιούνιο θα ανακοινώσει το κόμμα του ο Αλέξης Τσίπρας

Αποκαλύπτουμε όλα τα πολιτικά παρασκήνια! Από τους διαδρόμους της Βουλής και τα υπουργικά γραφεία, μέχρι τις μυστικές συναντήσεις σε πρεσβείες και τα παζάρια στα κομματικά επιτελεία. Μάθε πρώτος για τις αθέατες διαπραγματεύσεις, τις κρυφές συμμαχίες και τις εσωτερικές πληροφορίες που διαμορφώνουν το πολιτικό σκηνικό, για να είσαι πάντα ένα βήμα μπροστά από τις εξελίξεις!

Καλή σας ημέρα φίλες φίλοι αγαπητοί αναγνώστες, και ένα όμορφο Σαββατοκύριακο σε όλες και όλους!

Εβδομάδα με κυρίως άσχημες ειδήσεις αυτή που μας πέρασε, αγαπητοί αναγνώστες, καθώς η επικαιρότητα μας «πλήγωσε» με τον πιο βάναυσο τρόπο. Δύο νέα κορίτσια στην Ηλιούπολη, μόλις 16 χρονών, δύο παιδιά που τώρα ξεκινούσαν να ονειρεύονται, ανέβηκαν στην ταράτσα μιας πολυκατοικίας και βούτηξαν στο κενό, χάνοντας και οι δύο τη ζωή τους. Η αφορμή; Το άγχος της αποτυχίας των εξετάσεων. Τα αίτια όμως; Είναι πολύ βαθύτερα και, όσο κι αν πονάει, πρέπει να παραδεχτούμε ότι γι’ αυτό φταίει το ισχύον εκπαιδευτικό σύστημα.

Ξέρετε, έχω εκφράσει πολλές φορές σε προσωπικές συζητήσεις με φίλους και γνωστούς μια πικρή αλήθεια: ότι τα σημερινά σχολεία έχουν μετατραπεί σε στείρα εξεταστικά κέντρα. Αποτελούν —όσο κι αν μπορεί να πονέσει κάποιους αυτό που θα πω, αλλά καλό είναι να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας— έναν κρίκο μιας μεγαλύτερης αλυσίδας που εξυπηρετεί τα φροντιστήρια. Είτε πρόκειται για ξένες γλώσσες είτε για την προετοιμασία των πανελλαδικών, έχουμε χτίσει έναν ολόκληρο μηχανισμό που στοχεύει αφενός, μέσω της επιθετικής διαφήμισης του «καλύτερου φροντιστηρίου», να απορροφήσει χρήματα από το υστέρημα των γονέων, και αφετέρου να εξουθενώσει τη νέα γενιά.

Αντί το σχολείο να μορφώνει, να καλλιεργεί την κριτική σκέψη και να προσφέρει εφόδια ζωής, καταλήγει να εξαντλεί τα παιδιά, κάνοντάς τα να πιστέψουν ότι ένα και μόνο γραπτό καθορίζει τα πάντα: την αξία τους, το μέλλον τους, την ίδια τους την ύπαρξη. Ισχύει όμως αυτό; Φυσικά και όχι. Είναι ένας επικίνδυνος μύθος που συντηρείται για να δουλεύει το «μηχανάκι» της παραπαιδείας.

Και επειδή μου αρέσει να μιλάω με παραδείγματα, θα σας πω το εξής: Και εγώ απέτυχα στις πανελλαδικές. Ένιωσα τότε το βάρος της προσδοκίας να με πλακώνει, αλλά δεν το άφησα να με καθορίσει. Η ζωή είναι ένας μαραθώνιος με πολλές στροφές, ανηφόρες και δεύτερες ευκαιρίες. Ένα χαρτί με έναν βαθμό δεν είναι ούτε το τέλος του δρόμου, ούτε το πιστοποιητικό της επιτυχίας σου ως άνθρωπος.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι πόσα παιδιά πρέπει να χάσουμε ακόμα για να καταλάβουμε ότι το σύστημα αυτό «νοσεί» βαριά. Όταν η πίεση για την αριστεία και τον ανταγωνισμό ξεπερνά τις αντοχές της εφηβικής ψυχής, τότε το «έγκλημα» είναι συλλογικό. Οφείλουμε να δώσουμε στα παιδιά μας το δικαίωμα στην αποτυχία, το δικαίωμα να ανασάνουν έξω από τις αίθουσες των εξετάσεων και, κυρίως, να τα πείσουμε ότι καμία εξέταση δεν αξίζει όσο η ίδια η ζωή. Η τραγωδία στην Ηλιούπολη δεν πρέπει να γίνει άλλη μια στατιστική, αλλά η αφορμή για να γκρεμίσουμε αυτό το απάνθρωπο εξεταστικό οικοδόμημα.

________________________________________________________________________________

Το παρασκηνιο της ομιλιας του πρωθυπουργου στην εναρξη του γαλαζιου συνεδριου

Μου λένε ότι το παρασκήνιο πίσω από την εναρκτήρια ομιλία του Κυριάκου Μητσοτάκη στο συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας είναι εξαιρετικά πλούσιο σε λεπτομέρειες, μαρτυρώντας την ένταση που επικρατεί στα ενδότερα της παράταξης. Η τοποθέτησή του είχε έναν ξεκάθαρο, σχεδόν βιαστικό προεκλογικό χαρακτήρα, καθώς ο Πρωθυπουργός επιχείρησε να παρουσιάσει μια λίστα με τις δεσμεύσεις του 2023, υποστηρίζοντας ότι έχουν υλοποιηθεί στο ακέραιο, ενώ παράλληλα εξαπέλυσε μια σφοδρή επίθεση προς σύσσωμη την αντιπολίτευση, αναζητώντας τον απαραίτητο εχθρό για να συσπειρώσει το ακροατήριο.

Παρόλα αυτά, από το βήμα δεν έλειψαν οι ανακρίβειες και τα επικοινωνιακά «φάλτσα». Προκάλεσε αλγεινή εντύπωση η αναφορά του ότι η Νέα Δημοκρατία θεσμοθέτησε την... τετραήμερη εργασία – όταν η σκληρή πραγματικότητα που βιώνουν οι εργαζόμενοι παραπέμπει ξεκάθαρα σε εξαήμερη, την οποία προφανώς θα ήθελε να αποφύγει να κατονομάσει. Την ίδια στιγμή, όσοι παρακολουθούσαμε προσεκτικά την ομιλία, ήταν αδύνατο να μην μετρήσουμε τα αλλεπάλληλα σαρδάμ, τα οποία προσωπικά εντόπισα σε αφθονία, προδίδοντας μια ασυνήθιστη για τον ίδιο νευρικότητα.

Όλα αυτά, βέβαια, δεν είναι καθόλου τυχαία και αποδίδονται στο έντονο άγχος που έχει κυριεύσει το Μαξίμου. Οι κρυφές δημοσκοπήσεις που φτάνουν στο πρωθυπουργικό γραφείο προκαλούν παγωμάρα, καθώς δείχνουν ότι η Νέα Δημοκρατία σε ορισμένες περιπτώσεις δυσκολεύεται πλέον να ξεπεράσει ακόμη και το 25% στην εκτίμηση ψήφου.

Η πίεση αυτή μεταφράζεται ήδη σε συγκεκριμένες κινήσεις στο παρασκήνιο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η κοινή επιστολή γαλάζιων στελεχών στην εφημερίδα «Δημοκρατία», όπου τονίζεται με δραματικό τόνο ότι η παράταξη έχει χάσει πλήρως την ιδεολογική της ταυτότητα. Σαν να μην έφτανε αυτό, ήρθε και η ηχηρή παραίτηση της Ιωάννας Γκελεστάθη από το κόμμα για να ανάψει φωτιές. Όπως μαθαίνω, στους διαδρόμους κυκλοφορούν ήδη έντονες φήμες για το επόμενο βήμα της: είτε ότι προσεγγίζει το περιβάλλον της Μαρίας Καρυστιάνου, είτε ότι οδεύει ολοταχώς προς τον Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος μαζί με την καραμανλική πτέρυγα έχουν αρχίσει να κινούνται με μεγάλη κινητικότητα στις σκιές.

Η σημερινή μέρα του συνεδρίου αναμένεται να έχει τεράστιο ενδιαφέρον και οι ισορροπίες θα δοκιμαστούν στην πράξη. Τα βλέμματα όλων είναι στραμμένα στην ομιλία του Υπουργού Άμυνας, Νίκου Δένδια, αλλά και στις τοποθετήσεις των υπολοίπων κορυφαίων «δελφίνων» της παράταξης. Άνθρωποι που γνωρίζουν καλά τη γαλάζια γεωγραφία μου ψιθυρίζουν ότι αρκετοί είναι εκείνοι που ήδη ονειρεύονται να καθίσουν στην καρέκλα του αρχηγού, θεωρώντας ότι αν ο Κυριάκος Μητσοτάκης αποτύχει στις επερχόμενες κάλπες, η διαδοχή θα ανοίξει με συνοπτικές διαδικασίες. Το συνέδριο μόλις άρχισε, αλλά ο εσωκομματικός πόλεμος έχει ήδη ανάψει.

_______________________________________________________________

Τον Ιούνιο θα ανακοινώσει το κόμμα του ο Αλέξης Τσίπρας

Μαθαίνω ότι ο Αλέξης Τσίπρας, κατά τη διάρκεια πρόσφατης ομιλίας του με το γνώριμο θέμα «Σύγχρονη Κυβερνώσα Αριστερά», άνοιξε τελικά τα χαρτιά του μπροστά στο κοινό που παρευρέθηκε στην εκδήλωση, δίνοντας ένα σαφές χρονοδιάγραμμα. Όπως ειπώθηκε χαρακτηριστικά, ο πρώην Πρωθυπουργός σκοπεύει να προχωρήσει στις επίσημες ανακοινώσεις για την ίδρυση του νέου του πολιτικού φορέα τον «μήνα θεριστή», δηλαδή τον προσεχή Ιούνιο.

Η αλήθεια είναι, ωστόσο, ότι το συγκεκριμένο σίριαλ, παρότι κρύβει έντονο παρασκήνιο, έχει κουράσει προτού καν αρχίσει. Η όλη κατάσταση θυμίζει πλέον μια κακή σεζόν σειράς στο Netflix, η οποία τραβάει σε μάκρος με πολλά, επαναλαμβανόμενα επεισόδια, αλλά στερείται παντελώς ουσίας και πρωτότυπου σεναρίου. Κι αυτό γιατί, παρά τη σεναριολογία και την επικοινωνιακή προετοιμασία για τα αποκαλυπτήρια του Ιουνίου, το νέο αυτό εγχείρημα μοιάζει να στερείται δύο βασικών συστατικών: ενός καθαρού προγράμματος και πειστικών λύσεων.

Οι πληροφορίες που φτάνουν στα αυτιά μου αναφέρουν ότι τα προσχέδια και οι αναλύσεις που διακινούνται από στελέχη που ανήκουν στο Ινστιτούτο του πρώην Πρωθυπουργού, δεν κομίζουν τίποτα το καινούργιο. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μια μάλλον άτεχνη αντιγραφή από τις θέσεις και το πρόγραμμα του Στέφανου Κασσελάκη και των «Δημοκρατών».

Αντί λοιπόν ο κ. Τσίπρας να επείγεται για το πότε θα στηθούν τα μικρόφωνα των ανακοινώσεων, καλό θα ήταν να καθίσει να χτίσει μια πειστική, αυτόνομη πρόταση με δικές του λύσεις. Οι πολίτες έχουν κουραστεί από τις ιδεολογικές ταμπέλες και τις θεωρητικές αναζητήσεις περί «Αριστεράς». Αυτό που απαιτούν σήμερα από το πολιτικό σύστημα είναι απαντήσεις σε πολύ συγκεκριμένα, καθημερινά και πιεστικά ερωτήματα.

Θέλουν να ακούσουν, για παράδειγμα, πώς ένας νέος άνθρωπος, με τους σημερινούς μισθούς και την ακρίβεια στα ενοίκια, θα μπορέσει επιτέλους να συζήσει με την κοπέλα του και να κάνει το δικό του ξεκίνημα, μακράν από το παιδικό του δωμάτιο. Θέλουν να μάθουν τι ακριβώς θα λάβει ο χαμηλοσυνταξιούχος για να δει μια πραγματική βελτίωση στην ποιότητα της ζωής του και να μην εξαντλείται η σύνταξή του στο πρώτο δεκαήμερο του μήνα.

Αυτά είναι τα πραγματικά προβλήματα που αναζητούν διέξοδο. Αν το νέο κόμμα του Ιουνίου έρθει απλώς για να ανακυκλώσει παλιές συνταγές και δανεικά συνθήματα κάτω από έναν νέο τίτλο, τότε το «ταξίδι» του πολιτικού Οδυσσέα κινδυνεύει να τελειώσει πριν καν λύσει κάβους από το λιμάνι.

________________________________________________________________

Η 3η ημερομηνία που εξετάζει το Μέγαρο Μαξίμου για εκλογές

Σας είχα μεταφέρει ότι οι δύο ημερομηνίες που εξετάζονται από το Μέγαρο Μαξίμου ως επικρατέστερες για το στήσιμο των καλπών είναι η 27η Σεπτεμβρίου και η 11η Οκτωβρίου. Για να γνωρίζετε, λοιπόν, ο εκλογικός σχεδιασμός πίσω από τις κλειστές πόρτες του πρωθυπουργικού γραφείου δεν σταματά εκεί, καθώς στο τραπέζι των συσκέψεων έχει πέσει εσχάτως και μια τρίτη, εναλλακτική ημερομηνία.

Οι πληροφορίες μου αναφέρουν ότι ορισμένοι εκ των στενών συμβούλων του Πρωθυπουργού εισηγούνται ως ιδανικό χρόνο τον Μάρτιο του 2027. Το πολιτικό σκεπτικό πίσω από αυτή την πρόταση είναι εξαιρετικά προφανές στην επικοινωνιακή του διαχείριση: Με τις εκλογές να διεξάγονται την άνοιξη του 2027, η προσφυγή στις κάλπες θα είναι μεν τυπικά πρόωρη, όμως τα κυβερνητικά στελέχη θα μπορούν με άνεση να το παρουσιάσουν στο εκλογικό σώμα ως πλήρη «εξάντληση της τετραετίας», τηρώντας τη θεσμική δέσμευση του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Το σενάριο αυτό θεωρείται από τους υποστηρικτές του ως η «ασφαλής οδός», καθώς επιτρέπει στην κυβέρνηση να περάσει έναν ακόμα χειμώνα, να εφαρμόσει τις εξαγγελίες της ΔΕΘ και να μην δείξει ότι άγεται και φέρεται από την τρέχουσα πολιτική πίεση.

Βέβαια, όσοι εισηγούνται τον Μάρτιο του 2027 φαίνεται πως υπολογίζουν χωρίς τον ξενοδόχο — ή μάλλον, χωρίς τους βασικούς παίκτες της πολιτικής σκακιέρας. Το πρωθυπουργικό επιτελείο δείχνει να υποτιμά τις παράλληλες κινήσεις που εξελίσσονται στο παρασκήνιο και οι οποίες μπορούν να ανατρέψουν βίαια κάθε μακροπρόθεσμο σχεδιασμό.

Δεν λαμβάνουν, για παράδειγμα, υπόψη τους ότι μέχρι τότε ο Αλέξης Τσίπρας θα έχει ήδη στήσει τον νέο του πολιτικό φορέα, έχοντας όλο τον χρόνο να οργανώσει την αντεπίθεσή του. Παράλληλα, η Μαρία Καρυστιάνου θα έχει τη δυνατότητα να σφυρηλατήσει τη δική της δυναμική στην κοινωνία, ενώ ο Αντώνης Σαμαράς (μαζί με την καραμανλική πτέρυγα) δεν πρόκειται να μείνει θεατής για τους επόμενους δέκα μήνες, έχοντας το δικό του «πυρηνικό σχέδιο» πάντα ενεργό.

Το να πιστεύει κανείς στο Μαξίμου ότι μπορεί να ελέγξει τον πολιτικό χρόνο μέχρι τον Μάρτιο του 2027, τη στιγμή που το εσωκομματικό καζάνι σιγοβράζει και οι δημοσκοπήσεις δείχνουν τάσεις υποχώρησης, μοιάζει με μια άσκηση υψηλού ρίσκου. Η τρίτη ημερομηνία υπάρχει ως σκέψη, όμως στην πολιτική ο χρόνος δεν είναι ποτέ γραμμικός, και οι εξελίξεις συχνά επιβάλλουν τις δικές τους ημερομηνίες, πολύ πριν προλάβουν οι επικοινωνιολόγοι να φτιάξουν τα αφηγήματά τους.

__________________________________________________________________

Κλείνοντας τη σημερινή μας ανασκόπηση, αν ενώσουμε τις γραμμές ανάμεσα στα τρία τελευταία παρασκήνια, η εικόνα που προκύπτει δείχνει ότι το πολιτικό σκηνικό οδηγείται σε μια μετωπική σύγκρουση, με τους πρωταγωνιστές να ανοίγουν τα χαρτιά τους και να παίρνουν θέσεις μάχης.

Από τη μία πλευρά, ο Κυριάκος Μητσοτάκης βρίσκεται σε μια συμπίεση ανάμεσα στα αρνητικά μηνύματα των μετρήσεων και την εσωκομματική αμφισβήτηση. Η εναρκτήρια ομιλία του στο γαλάζιο συνέδριο, γεμάτη από νευρικά σαρδάμ και επικοινωνιακά «φάλτσα» όπως αυτό για την τετραήμερη εργασία, πρόδωσε το έντονο άγχος του Μαξίμου. 

Την ώρα που η Ιωάννα Γκελεστάθη ανοίγει την πόρτα της εξόδου και οι δελφίνοι, με πρώτο τον Νίκο Δένδια, ακονίζουν τα μαχαίρια τους, το πρωθυπουργικό επιτελείο παλεύει να διαχειριστεί τον χρόνο. Η αναζήτηση μιας τρίτης ημερομηνίας τον Μάρτιο του 2027, ως εναλλακτική στις φθινοπωρινές κάλπες, δείχνει την ανάγκη για πολιτικό οξυγόνο, όμως το ρίσκο παραμένει τεράστιο.

Από την άλλη πλευρά, ο Αλέξης Τσίπρας φαίνεται πως έχει επιλέξει τον Ιούνιο ως τον δικό του πολιτικό ορίζοντα για να λύσει τους κάβους του νέου του φορέα. Ωστόσο, η στρατηγική του κινδυνεύει να εγκλωβιστεί σε μια επανάληψη χωρίς ουσία, αν οι διακηρύξεις περί «Κυβερνώσας Αριστεράς» συνεχίσουν να θυμίζουν αντιγραφή ξένων προγραμμάτων αντί να δίνουν απαντήσεις στα αμείλικτα προβλήματα της καθημερινότητας των πολιτών, όπως η στεγαστική κρίση των νέων και η επιβίωση των συνταξιούχων.

Η κυβέρνηση επιχειρεί να σχεδιάσει το μέλλον της αγνοώντας τις κινήσεις του Αντώνη Σαμαρά, της Μαρίας Καρυστιάνου και των υπόλοιπων παικτών, όμως το παρασκήνιο έχει πλέον τη δική του αυτόνομη δυναμική. Είτε οι κάλπες στηθούν το φθινόπωρο αμέσως μετά τη ΔΕΘ, είτε επιχειρηθεί μια παράταση μέχρι την άνοιξη, το βέβαιο είναι ότι η περίοδος της πολιτικής αδράνειας έχει τελειώσει οριστικά.

Εμείς θα παραμείνουμε εδώ, να καταγράφουμε τις κινήσεις στη σκακιέρα, να φωτίζουμε τις σκιές και να σας μεταφέρουμε την αλήθεια πίσω από τις επίσημες δηλώσεις.

Καλή ανάγνωση και καλή εβδομάδα σε όλους.