Στα Παρασκήνια: Το βιβλίο του Τσίπρα θα δρομολογήσει εξελίξεις στο πολιτικό σκηνικό* Το αντάρτικο Δένδια προκαλεί εκνευρισμό σε πολλά στελέχη και βουλευτές στη ΝΔ* Το μόρφωμα του ΣΥΡΙΖΑ υπέγραψε την αυτοδιάλυσή του και τη συμπορεύση με τον φορέα του Τσίπρα

Αποκαλύπτουμε όλα τα πολιτικά παρασκήνια! Από τους διαδρόμους της Βουλής και τα υπουργικά γραφεία, μέχρι τις μυστικές συναντήσεις σε πρεσβείες και τα παζάρια στα κομματικά επιτελεία. Μάθε πρώτος για τις αθέατες διαπραγματεύσεις, τις κρυφές συμμαχίες και τις εσωτερικές πληροφορίες που διαμορφώνουν το πολιτικό σκηνικό, για να είσαι πάντα ένα βήμα μπροστά από τις εξελίξεις!

Καλή σας ημέρα φίλες και φίλοι αγαπητοί αναγνώστες και ένα καλό και όμορφο Σαββατοκύριακο σε όλες και όλους!

Όπως είχα προβλέψει, η Ευρωπαία Εισαγγελέας Λάουρα Κοβέσι αποτελεί πονοκέφαλο για την Κυβέρνηση. Και όχι άδικα. Την Πέμπτη, η εντολή για συλλήψεις σε ολόκληρη τη χώρα ατόμων που συνδέονται με το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ προκάλεσε σεισμό στο κυβερνητικό στρατόπεδο. 

Το συγκεκριμένο σκάνδαλο, που αρχικά πολλοί προσπάθησαν να παρουσιάσουν ως “τεχνικό λάθος” ή “γραφειοκρατική αστοχία”, αποδεικνύεται πως είναι κάτι πολύ βαθύτερο. 

Πρόκειται για ένα δίκτυο σαπίλας, διαπλοκής και εξουσίας που επί χρόνια λειτουργούσε με πλήρη ασυλία  ώσπου η Κοβέσι αποφάσισε να τραβήξει το χαλί κάτω από τα πόδια τους.

Και οι εξελίξεις δεν σταματούν φυσικά εκεί. Αυτή την εβδομάδα, στην Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής που ερευνά το σκάνδαλο, η γυναίκα που το αποκάλυψε η Παρασκευή Τυχεροπούλου έδωσε κατάθεση που θα έπρεπε να έχει ήδη προκαλέσει παραιτήσεις. 

Περιέγραψε, με λεπτομέρειες, ένα περιβάλλον φόβου, πιέσεων και απειλών. Και εκεί ήρθε η αποκάλυψη που πάγωσε την αίθουσα: ο Γιώργος Ξυλούρης, γνωστός και ως “Φραπές”, φέρεται να βρήκε τον αριθμό του σταθερού τηλεφώνου της και απείλησε ευθέως τόσο την κυρία Τυχεροπούλου όσο και τα παιδιά της. 

Αυτά δεν είναι απλές “παρεξηγήσεις” ή “προσωπικές διαφορές”. Είναι μαφιόζικες πρακτικές που δείχνουν μέχρι πού φτάνει η σαπίλα του συστήματος.

Και εδώ είναι το ζουμί: η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν αφορά μόνο κάποιους “κακούς υπαλλήλους” ή “παραγοντίσκους” του αγροτικού τομέα. Αγγίζει πυρήνες εξουσίας, ανθρώπους με πρόσβαση σε υπουργικά γραφεία, σε χρηματορροές, σε ευρωπαϊκά κονδύλια. 

Οι έρευνες της Κοβέσι φαίνεται πως έχουν ήδη φτάσει πολύ ψηλά — γι’ αυτό και βλέπουμε τέτοιον πανικό στα παρασκήνια. Ορισμένοι μιλούν για “πολιτική δίωξη”. Άλλοι ψιθυρίζουν για “ξένη παρέμβαση”. Μα η αλήθεια είναι απλή: όταν το σύστημα βουλιάζει στη διαφθορά, η κάθαρση μοιάζει πάντα με απειλή.

Η Κοβέσι δεν παίζει. Και το ξέρουν. Δεν επηρεάζεται, δεν διαπραγματεύεται, δεν φοβάται. Ενώ εδώ, στην Ελλάδα, οι θεσμοί έχουν μετατραπεί σε διακοσμητικά αντικείμενα στα χέρια της εκάστοτε κυβέρνησης, η Ευρωπαία Εισαγγελέας αποδεικνύει ότι η δικαιοσύνη —όταν λειτουργεί πραγματικά— είναι το πιο επικίνδυνο όπλο απέναντι στη διαπλοκή.

Αυτό το σκάνδαλο, πέρα από την οικονομική του διάσταση, αποκαλύπτει κάτι πολύ βαθύτερο: το πόσο αδύναμο και διαβρωμένο έχει γίνει το πολιτικό σύστημα. Όταν άνθρωποι με εξουσία απειλούν μάρτυρες, όταν υπουργεία σιωπούν, όταν κόμματα προσποιούνται πως “δεν ήξεραν τίποτα”, τότε το πρόβλημα δεν είναι οι “λίγοι επίορκοι”. Είναι το ίδιο το οικοδόμημα που σαπίζει από μέσα. Και όσο η κοινωνία μένει απαθής, τόσο η μπόχα θα φτάνει μέχρι τα θεμέλια της Δημοκρατίας.

Η Κοβέσι, με την ατσάλινη της αποφασιστικότητα, δεν καθαρίζει απλώς έναν φάκελο. Ξεσκεπάζει ένα σύστημα που για χρόνια έστηνε μηχανισμούς, μοίραζε λεφτά, αγόραζε σιωπές και εξαγόραζε συνειδήσεις. 

Αν λοιπόν κάτι πρέπει να κρατήσουμε, είναι πως αυτή τη φορά, ο κόμπος έφτασε στο χτένι. Και όσοι νόμιζαν ότι το “ελληνικό σύστημα” μπορεί να τα κουκουλώσει όλα, θα διαπιστώσουν πολύ σύντομα ότι η Ευρώπη και κατά συνέπεια η Κοβέσι δεν λειτουργούν με τους ίδιους κανόνες.

Το βιβλίο του Τσίπρα θα δρομολογήσει εξελίξεις στο πολιτικό σκηνικό

Μου λένε ότι η κυκλοφορία του βιβλίου του Αλέξη Τσίπρα με τίτλο «Ιθάκη» δεν θα είναι μια απλή εκδοτική στιγμή, αλλά η πραγματική εκκίνηση μιας νέας πολιτικής φάσης που φαίνεται να έχει προετοιμαστεί εδώ και μήνες, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. 

Το βιβλίο λειτουργεί, όπως όλα δείχνουν, ως το πρώτο βήμα μιας προσεκτικά σχεδιασμένης στρατηγικής που στοχεύει όχι απλώς στη δημόσια επιστροφή του πρώην Πρωθυπουργού, αλλά και στη διαμόρφωση ενός νέου πολιτικού φορέα, ο οποίος θα παρουσιαστεί ως «αναγκαία απάντηση» στο σημερινό πολιτικό αδιέξοδο.

Οι ίδιες πηγές μού μεταφέρουν πως οι διαδικασίες έχουν ήδη επιταχυνθεί. Στο επιτελείο του Τσίπρα επικρατεί έντονη κινητικότητα, με συναντήσεις να πραγματοποιούνται σχεδόν καθημερινά μεταξύ παλιών συνεργατών του, πανεπιστημιακών, αυτοδιοικητικών προσώπων και νεότερων στελεχών που δεν αισθάνονται πλέον ότι εκπροσωπούνται από τον ΣΥΡΙΖΑ ή τη Νέα Αριστερά. 

Ο στόχος είναι ξεκάθαρος: να διαμορφωθεί ένα νέο πολιτικό αφήγημα, προσαρμοσμένο στη σημερινή εποχή, που να ξεφεύγει από τα παλιά διλήμματα και να μιλά ξανά για κοινωνική δικαιοσύνη, αξιοπρέπεια και συμμετοχή.

Η «Ιθάκη», μέσα από το περιεχόμενό της, θα λειτουργήσει ουσιαστικά σαν πολιτικό μανιφέστο. Ο Τσίπρας, μέσα από τις σελίδες του βιβλίου, περιγράφει τον δικό του δρόμο, τις αποφάσεις, τα λάθη και τις προδοσίες, επιχειρώντας όμως παράλληλα να περάσει και το μήνυμα της επανεκκίνησης. 

Και δεν είναι λίγοι όσοι διαβάζουν πίσω από τις λέξεις μια ευθεία προαναγγελία της επιστροφής του, ιδιαίτερα όταν κάνει λόγο για την «ελπιδοφόρα ανασφάλεια της κοινωνικής δράσης» και για την ανάγκη να «γίνουμε όλοι εμείς η αλλαγή που προσδοκούμε».

Αυτό που φαίνεται να επιδιώκει ο πρώην Πρωθυπουργός είναι να προλάβει τις πολιτικές εξελίξεις. Η χώρα μπαίνει σε μια περίοδο πολιτικής ρευστότητας, με την κυβέρνηση να φθείρεται μέρα με τη μέρα από τα σκάνδαλα, την ακρίβεια και τη δυσαρέσκεια των πολιτών, ενώ ο χώρος της αντιπολίτευσης παραμένει αποδυναμωμένος και κατακερματισμένος. 

Μέσα σε αυτό το κενό, ο Τσίπρας βλέπει την ευκαιρία να επανεμφανιστεί ως ο εκφραστής της «προοδευτικής πλειοψηφίας», την οποία θεωρεί ότι κανείς άλλος δεν μπορεί σήμερα να ενώσει.

Το σχέδιο προβλέπει μια σειρά εκδηλώσεων σε όλη τη χώρα μετά την παρουσίαση του βιβλίου, με σκοπό να μετρηθεί η ανταπόκριση του κόσμου και να καταγραφεί το επίπεδο στήριξης που μπορεί να συγκεντρώσει. 

Οι εκδηλώσεις αυτές θα έχουν περισσότερο χαρακτήρα πολιτικών ζυμώσεων παρά απλών παρουσιάσεων, κάτι που δείχνει πως η μηχανή έχει ήδη πάρει μπρος. Το νέο σχήμα, αν όλα εξελιχθούν όπως σχεδιάζεται, θα πάρει επίσημη μορφή μέσα στο 2026 ίσως και νωρίτερα όμως η ουσία είναι ότι το πρώτο του βήμα γίνεται τώρα μέσα από τις σελίδες της «Ιθάκης».

Με λίγα λόγια, το βιβλίο του Αλέξη Τσίπρα δεν είναι απλώς μια αφήγηση του παρελθόντος, αλλά μια δήλωση πρόθεσης για το μέλλον. Και όπως φαίνεται, αυτό το μέλλον έρχεται πιο γρήγορα απ’ όσο νομίζαμε.

Το αντάρτικο Δένδια προκαλεί εκνευρισμό σε πολλά στελέχη και βουλευτές στη ΝΔ

Μαθαίνω ότι το τελευταίο διάστημα ο Νίκος Δένδιας φαίνεται να κινείται με έναν τρόπο που προκαλεί πονοκέφαλο στο Μέγαρο Μαξίμου και δυσφορία σε αρκετούς εντός της Νέας Δημοκρατίας. 

Η αφορμή, όπως μου λένε, στάθηκε το χουντικής εμπνεύσεως νομοσχέδιο για τον Άγνωστο Στρατιώτη, το οποίο ψηφίστηκε την περασμένη Τρίτη και αναθέτει στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας την αρμοδιότητα να καθαρίζει το μνημείο μπροστά στη Βουλή, απαγορεύοντας παράλληλα κάθε μορφή συγκέντρωσης ή διαμαρτυρίας επάνω σε αυτό.

Ο Δένδιας, αν και συνυπέγραψε το νομοσχέδιο, επέλεξε να τηρήσει αποστάσεις. Την ώρα που το νομοσχέδιο συζητιόταν στη Βουλή, εκείνος βρισκόταν -όχι τυχαία- σε παρουσίαση βιβλίου σε κεντρικό ξενοδοχείο λίγα μέτρα πιο κάτω από την Βουλή. 

Η απουσία του δεν πέρασε απαρατήρητη, ιδίως από όσους γνωρίζουν πως ο Υπουργός Άμυνας δεν κάνει τίποτα χωρίς να ζυγίσει πρώτα το πολιτικό μήνυμα που θα στείλει. Όταν δε έφτασε τελικά στη Βουλή, το έκανε τελευταίος, χωρίς να καθίσει στα υπουργικά έδρανα αλλά στα ορεινά, ψήφισε το νομοσχέδιο ψυχρά και σιωπηλά, και αποχώρησε αμέσως μετά χωρίς να χαιρετήσει κανέναν.

Η κίνηση αυτή έχει προκαλέσει εκνευρισμό σε κορυφαία στελέχη της ΝΔ, που τη θεωρούν σκόπιμη επίδειξη διαφοροποίησης. Άλλωστε, δεν είναι η πρώτη φορά που ο Δένδιας δίνει το στίγμα του ως “διαφορετικός” εντός του κυβερνητικού στρατοπέδου. 

Από τη στάση του σε ζητήματα εξωτερικής πολιτικής, μέχρι τις πιο «προσεγμένες» παρεμβάσεις του για τη λειτουργία του κράτους δικαίου, ο Υπουργός Άμυνας παίζει το χαρτί του μεθοδικά, φροντίζοντας να κρατά αποστάσεις από κάθε τι που μπορεί να θεωρηθεί αυταρχικό ή θεσμικά ολισθηρό.

Στο παρασκήνιο, πολλοί μιλούν για έναν άνθρωπο που προετοιμάζει προσεκτικά το έδαφος. Οι φήμες περί «διαδόχου» του Κυριάκου Μητσοτάκη στην προεδρία της ΝΔ δεν είναι καινούριες· αντιθέτως, αναθερμαίνονται κάθε φορά που ο Δένδιας κάνει μια κίνηση σαν τη συγκεκριμένη. 

Μάλιστα, υπάρχουν βουλευτές που παραδέχονται πως βλέπουν στη στάση του «μια στρατηγική διαφοροποίησης» για τη μέρα που ο Μητσοτάκης θα αποφασίσει να αποχωρήσει από την ηγεσία.

Το αντάρτικο Δένδια, λοιπόν, δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό. Είναι η συνέχιση μιας πολιτικής τακτικής που τον έχει καταστήσει «αθόρυβο πόλο» μέσα στη ΝΔ. Και όσο ο ίδιος επιλέγει να δείχνει πως δεν ανήκει πλήρως στον πυρήνα των «Μητσοτακικών», τόσο περισσότερο ενισχύεται η εικόνα του ως εν δυνάμει εναλλακτικής σε περίπτωση πολιτικής φθοράς ή ανατροπής.

Το ερώτημα, φυσικά, παραμένει: πρόκειται για απλή προσωπική στρατηγική ή για πρόβα ηγεσίας; Όπως και να ’χει, ο τρόπος που κινείται ο Νίκος Δένδιας δείχνει πως το Μαξίμου δεν έχει να αντιμετωπίσει μόνο την αντιπολίτευση, αλλά και μια υπόγεια αναταραχή εντός των τειχών και αυτή, όπως ξέρουμε, είναι πάντα η πιο επικίνδυνη.

Το μόρφωμα του ΣΥΡΙΖΑ υπέγραψε την αυτοδιάλυσή του και τη συμπορεύση με τον φορέα του Τσίπρα

Για να γνωρίζεστε, το μόρφωμα ονόματι ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται πως υπέγραψε και επίσημα την πολιτική του καταδίκη, καθώς στην τελευταία συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας αποφάσισε —με συντριπτική πλειοψηφία— τη συμπορεύση του με τον νέο φορέα του Αλέξη Τσίπρα, μόλις αυτός ανακοινωθεί. 

Υπέρ της απόφασης ψήφισαν όλα τα γνωστά «καλόπαιδα»: ο Σωκράτης Φάμελλος, η Όλγα Γεροβασίλη και ο Νίκος Παππάς, με μοναδική εξαίρεση τον Παύλο Πολάκη, που λέγεται ότι αποχώρησε από τη συνεδρίαση εμφανώς εκνευρισμένος, ρίχνοντας καρφιά δεξιά κι αριστερά για «ξεπούλημα της ψυχής του κόμματος».


Εδώ, όμως, ξεκινά το πραγματικό παρασκήνιο — γιατί, αγαπητοί αναγνώστες, τίποτα από όλα αυτά δεν είναι κεραυνός εν αιθρία. Η ιστορία έχει ξεκινήσει από πολύ παλιά, συγκεκριμένα από τον Σεπτέμβριο του 2023, όταν ο Στέφανος Κασσελάκης εξελέγη πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ. 

Τότε, όπως μου ψιθύριζαν άνθρωποι μέσα από το κόμμα, η εκλογή του δεν ήταν τυχαία· ο Κασσελάκης θεωρούνταν από το περιβάλλον Τσίπρα ως ένας μεταβατικός πρόεδρος, που θα κρατούσε το κόμμα «ζεστό» μέχρι να ωριμάσει το σχέδιο για τη δημιουργία του νέου φορέα.

Όμως, ο Στέφανος Κασσελάκης δεν έπαιξε το ρόλο που του είχαν γράψει στο σενάριο. Έδωσε υποσχέσεις στον κόσμο πως δεν θα τους προδώσει, πως θα φτιάξει ένα κόμμα πραγματικά ανοιχτό, σύγχρονο, δημοκρατικό. Κι όταν άρχισε να αντιλαμβάνεται το «κόλπο» πίσω από τις πλάτες του, αντέδρασε. Από εκείνη τη στιγμή, ξεκίνησαν και τα προβλήματα. 

Θυμηθείτε: τον Φεβρουάριο του 2024, στο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ στο Φάληρο, ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας αμφισβήτησε ανοιχτά τη νομιμότητα της ηγεσίας Κασσελάκη, φτάνοντας το κόμμα μια ανάσα πριν τις εσωκομματικές κάλπες. Αντίπαλός του θα ήταν η εκλεκτή του Τσίπρα, Όλγα Γεροβασίλη, όμως εν όψει των ευρωεκλογών το σχέδιο πάγωσε προσωρινά.

Ο ΣΥΡΙΖΑ κατέβηκε τελικά ενωμένος στα χαρτιά στις ευρωεκλογές του 2024, με αρκετά στελέχη όμως να κάνουν αυτό που τότε αποκαλούσαν «λευκή απεργία». Παρ’ όλα αυτά, το κόμμα κατάφερε ένα σχετικά αξιοπρεπές αποτέλεσμα κοντά στο 15%, που όμως ήταν καθαρά προσωρινό σωσίβιο. Γιατί αμέσως μετά, ξεκίνησαν οι διεργασίες για τη δημιουργία ενός νέου φορέα της “μεγάλης κεντροαριστεράς” και τη σύγκλιση των «προοδευτικών δυνάμεων».

Εκεί, ο Στέφανος Κασσελάκης —ή όπως τον αποκαλούσαν ειρωνικά οι «παλιοί», το αμερικανάκι— είπε ξεκάθαρα «όχι». Αντιτάχθηκε στο σχέδιο της μεγάλης κεντροαριστεράς, ενώ παρά τις αντιρρίσεις στένων συνεργατών του μίλησε ανοιχτά κατά της ένωσης της τράπεζας Αττικής με την Παγκρήτια Τράπεζα όπως και για το μαύρο χρήμα στην πολιτική. 

Αυτή του η στάση ήταν και το τέλος του και από εκείνη τη στιγμή άρχισε η αντίστροφη μέτρηση για την πολιτική του εκτέλεση.

Και πράγματι, τον Νοέμβριο του 2024, στο περιβόητο συνέδριο-παρωδία που έγινε στο μπουζουξίδικο στο Γκάζι, ο Στέφανος Κασσελάκης οδηγήθηκε σε αποχώρηση μέσα σε κλίμα έντασης και φτηνής πανηγυρικής υποκρισίας με στελέχη μάλιστα να λένε χαρακτηριστικά «σώσαμε το σπίτι μας από τον κακκό άνθρωπο». 

Μετά από αυτό, ο Σωκράτης Φάμελλος ανέλαβε μεταβατικός πρόεδρος, φυσικά με τις ευλογίες του Αλέξη Τσίπρα.

Και φτάνουμε στο σήμερα: με την απόφαση της Πολιτικής Γραμματείας να προχωρήσει στη συμπορεύση με τον νέο φορέα του Τσίπρα, το μόρφωμα που κάποτε λεγόταν ΣΥΡΙΖΑ ουσιαστικά υπέγραψε την αυτοδιάλυσή του. 

Ο Φάμελλος ολοκληρώνει τον «μεταβατικό» του ρόλο και ο δρόμος είναι πλέον ανοιχτός για τη γέννηση του νέου κόμματος του Αλέξη Τσίπρα, που —όπως σας έχω ξαναγράψει— αναμένεται να φέρει το όνομα «Πυξίδα».

Έτσι, ο κύκλος του ΣΥΡΙΖΑ κλείνει εκεί απ’ όπου ξεκίνησε: με τον Τσίπρα στο τιμόνι και το κόμμα στα χέρια των ίδιων προσώπων που οδήγησαν στην αποσύνθεσή του. Η ιστορία επαναλαμβάνεται — απλώς αυτή τη φορά, το τέλος γράφεται με πιο επίσημη υπογραφή.