Στα Παρασκήνια: Τα δύο σενάρια για τη δημιουργία του νέου φορέα Τσίπρα* Δεύτερος σε δημοφιλία ο Στέφανος Κασσελάκης στον Κορυδαλλό* Γιος στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ ο πρόεδρος της νεολαίας του κόμματος

Αποκαλύπτουμε όλα τα πολιτικά παρασκήνια! 

Από τους διαδρόμους της Βουλής και τα υπουργικά γραφεία, μέχρι τις μυστικές συναντήσεις σε πρεσβείες και τα παζάρια στα κομματικά επιτελεία. 

Μάθε πρώτος για τις αθέατες διαπραγματεύσεις, τις κρυφές συμμαχίες και τις εσωτερικές πληροφορίες που διαμορφώνουν το πολιτικό σκηνικό, για να είσαι πάντα ένα βήμα μπροστά από τις εξελίξεις!

Καλή σας ημέρα φίλες και φίλοι αγαπητοί αναγνώστες ένα καλό και όμορφο Σαββατοκύριακο σε όλες και όλους!

Η εβδομάδα που πέρασε αγαπητοί αναγνώστες είχε για ακόμη μια φορά πολλά και διαφορετικά γεγονότα που τράβηξαν την προσοχή της διεθνούς αλλά και της ελληνικής επικαιρότητας, με πρώτη είδηση φυσικά τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή και τις εξελίξεις στο Ιράν μετά τον θάνατο του ανώτατου ηγέτη Αλί Χαμενεΐ. 

Η εξουσία πέρασε στον γιο του, Μοτζταμπά Χαμενεΐ, μια εξέλιξη που πολλοί θεωρούσαν πιθανή εδώ και χρόνια, καθώς θεωρούνταν ένας από τους ανθρώπους με τη μεγαλύτερη επιρροή στο εσωτερικό του καθεστώτος.

Παρόλα αυτά, το πιο περίεργο στοιχείο αυτής της μετάβασης είναι ότι μέχρι στιγμής ο νέος ηγέτης του Ιράν έχει εμφανιστεί στη δημόσια σφαίρα περισσότερο ως… χαρτόνι παρά ως πραγματική πολιτική παρουσία. 

Οι εικόνες που έχουν δοθεί στη δημοσιότητα περιορίζονται σε τυπικές αναφορές και στατικές εμφανίσεις, χωρίς ένα κανονικό τηλεοπτικό διάγγελμα προς τον ιρανικό λαό, κάτι που θα περίμενε κανείς από έναν ηγέτη που αναλαμβάνει τη διοίκηση μιας χώρας σε περίοδο πολέμου.

Αυτό ακριβώς το γεγονός έχει οδηγήσει σε έντονη φημολογία στους διεθνείς αναλυτές και στα διπλωματικά γραφεία. Το πιο πιθανό σενάριο που συζητείται είναι ότι ο νέος ηγέτης μπορεί να έχει τραυματιστεί κατά τη διάρκεια των πρώτων επιθέσεων και να βρίσκεται σε κατάσταση όπου ναι μεν μπορεί να ασκεί καθήκοντα, αλλά δεν είναι σε θέση να εμφανιστεί δημόσια. 

Αν αυτό ισχύει, τότε το καθεστώς της Τεχεράνης προσπαθεί προφανώς να διαχειριστεί την κατάσταση επικοινωνιακά μέχρι να σταθεροποιηθεί πλήρως η κατάσταση στο εσωτερικό της χώρας.

Την ίδια στιγμή όμως, η εβδομάδα που πέρασε είχε και ιδιαίτερα σημαντικές εξελίξεις στο εσωτερικό της χώρας μας. 

Και αναφέρομαι φυσικά στην απόφαση του εφετείου που επιβεβαίωσε ότι η Χρυσή Αυγή λειτουργούσε ως εγκληματική οργάνωση. Μια απόφαση που για πολλούς δεν αποτελεί απλώς μια δικαστική εξέλιξη, αλλά μια ιστορική στιγμή για τη δημοκρατία στην Ελλάδα.

Η απόφαση αυτή έρχεται να δικαιώσει σε μεγάλο βαθμό τα θύματα της φασιστικής βίας των προηγούμενων ετών. Τον Παύλο Φύσσα που δολοφονήθηκε στο Κερατσίνι, τον Σαχζάτ Λουκμάν που έπεσε θύμα ρατσιστικής επίθεσης, αλλά και τους Αιγύπτιους ψαράδες που δέχθηκαν βίαιη επίθεση από τάγματα εφόδου της οργάνωσης. 

Για τις οικογένειες αυτών των ανθρώπων η απόφαση αυτή έχει προφανώς μια ιδιαίτερη σημασία, καθώς αποτελεί μια θεσμική αναγνώριση της αλήθειας που οι ίδιοι ζούσαν επί χρόνια.

Η εξέλιξη αυτή αποδεικνύει ότι όταν η δικαιοσύνη λειτουργεί χωρίς πιέσεις και χωρίς καθυστερήσεις μπορεί να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων. Και αυτό είναι κάτι που έχει μεγάλη σημασία για μια δημοκρατία που δοκιμάστηκε έντονα την περίοδο της οικονομικής κρίσης.

Βέβαια, το γεγονός ότι κόπηκε ένα κεφάλι δεν σημαίνει απαραίτητα ότι πέθανε και το τέρας. Ο φασισμός δεν εξαφανίζεται απλώς με μια δικαστική απόφαση. Αλλάζει μορφή, μεταμφιέζεται πολιτικά και συχνά επανεμφανίζεται σε διαφορετικά σχήματα και κόμματα. 

Και αυτό φαίνεται ξεκάθαρα όταν ακούει κανείς δηλώσεις όπως αυτές του Κυριάκου Βελόπουλου μέσα στη Βουλή να αναφέρεται με θετικό τρόπο στην επταετία της δικτατορίας, μια περίοδο που αποτελεί ένα από τα πιο σκοτεινά κεφάλαια της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας.

Αν μάλιστα κοιτάξει κανείς τι συμβαίνει και στην υπόλοιπη Ευρώπη, τότε η εικόνα γίνεται ακόμη πιο ανησυχητική. 

Στη Γαλλία βλέπουμε την πολιτική άνοδο της Μαρίν Λεπέν, ενώ στη Γερμανία καταγράφεται σημαντική ενίσχυση δυνάμεων που εκφράζουν την άκρα δεξιά, με πρόσωπα όπως η Άλις Βάιντελ να αποκτούν ολοένα και μεγαλύτερη πολιτική επιρροή.

Η ιστορία έχει δείξει πολλές φορές ότι όταν οι κοινωνίες μπαίνουν σε περιόδους ανασφάλειας, οικονομικής πίεσης ή γεωπολιτικής αστάθειας, τότε ανοίγει ο δρόμος για την άνοδο ακραίων πολιτικών δυνάμεων. 

Αυτό ακριβώς συνέβη και στον Μεσοπόλεμο, όταν οι συνθήκες που επικρατούσαν στην Ευρώπη οδήγησαν τελικά στην άνοδο του Αδόλφος Χίτλερ και στα γεγονότα που κατέληξαν στον Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος.

Και γι’ αυτό ίσως το μεγαλύτερο δίδαγμα της εβδομάδας που πέρασε δεν βρίσκεται μόνο στις διεθνείς συγκρούσεις ή στις δικαστικές αποφάσεις. 

Βρίσκεται στην υπενθύμιση ότι η δημοκρατία δεν είναι δεδομένη. Χρειάζεται διαρκή εγρήγορση, πολιτική μνήμη και κοινωνική αντίσταση απέναντι σε κάθε μορφή αυταρχισμού και φανατισμού. 

Γιατί η ιστορία έχει αποδείξει ότι όταν οι κοινωνίες ξεχνούν, τα φαντάσματα του παρελθόντος επιστρέφουν πολύ πιο εύκολα απ’ όσο φανταζόμαστε.

Δεύτερος σε δημοφιλία ο Στέφανος Κασσελάκης στον Κορυδαλλό

Μου λένε ότι ο πρόεδρος των Δημοκρατών – Προοδευτικό Κέντρο, Στέφανος Κασσελάκης, έχει αρχίσει ήδη τις εξορμήσεις στην κοινωνία ενόψει των επόμενων εθνικών εκλογών, οι οποίες –εφόσον δεν προκύψει κάτι έκτακτο στο πολιτικό σκηνικό– αναμένεται να πραγματοποιηθούν κανονικά το 2027. 

Πρόκειται για έναν κύκλο περιοδειών που στόχο έχει να επαναφέρει το κόμμα σε άμεση επαφή με την κοινωνία και να χτίσει σταδιακά πολιτική παρουσία σε περιοχές όπου φαίνεται να υπάρχει ήδη μια σχετική δυναμική.

Οι εξορμήσεις αυτές, όπως μαθαίνω, ξεκινούν σε πρώτη φάση από περιοχές της χώρας όπου το κόμμα έχει καταγράψει θετικά δείγματα παρουσίας. Η αρχή έγινε τις προηγούμενες ημέρες από τη Θεσσαλονίκη, όπου πραγματοποιήθηκαν συναντήσεις με πολίτες και τοπικούς φορείς, ενώ το επόμενο διάστημα προγραμματίζονται αντίστοιχες επισκέψεις και σε άλλες πόλεις. 

Στο πλάνο των επόμενων σταθμών, όπως μου μεταφέρουν, βρίσκεται και ο Κορυδαλλός.

Και εδώ βρίσκεται το πραγματικό ενδιαφέρον της υπόθεσης. Γιατί σύμφωνα με όσα ακούγονται το τελευταίο διάστημα σε τοπικούς πολιτικούς κύκλους, ο Κασσελάκης εμφανίζεται να βρίσκεται στη δεύτερη θέση σε δημοφιλία στον Κορυδαλλό, πίσω μόνο από τον πρωθυπουργό Κυριάκος Μητσοτάκης. 

Πρόκειται για ένα στοιχείο που αρκετοί χαρακτηρίζουν αξιοσημείωτο, ειδικά αν λάβει κανείς υπόψη του ότι το κόμμα βρίσκεται ακόμη σε φάση οργανωτικής ανάπτυξης και δεν διαθέτει τους μηχανισμούς των παραδοσιακών κομμάτων.

Όσοι παρακολουθούν τα τοπικά πολιτικά πράγματα αποδίδουν αυτή την εικόνα σε δύο βασικούς λόγους. Ο πρώτος έχει να κάνει με τη δουλειά που –όπως λένε– γίνεται στην τοπική οργάνωση του κόμματος. 

Η παρουσία στελεχών, οι παρεμβάσεις σε τοπικά ζητήματα και η συνεχής επαφή με την κοινωνία φαίνεται να έχουν δημιουργήσει ένα δίκτυο που λειτουργεί αρκετά ενεργά.

Ο δεύτερος λόγος έχει να κάνει με την ίδια την πολιτική φυσιογνωμία της περιοχής. Ο Κορυδαλλός, ως μια λαϊκή συνοικία του Πειραιά, έχει ζήσει έντονα τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης της προηγούμενης δεκαετίας. Και αυτό αποτυπώθηκε και εκλογικά στο παρελθόν. 

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι την περίοδο της μεγάλης οικονομικής κρίσης η περιοχή είχε καταγράψει σχετικά υψηλά ποσοστά για τη Χρυσή Αυγή, κάτι που έδειχνε την έντονη κοινωνική πίεση που υπήρχε τότε σε λαϊκές γειτονιές.

Σήμερα όμως το πολιτικό τοπίο φαίνεται να αλλάζει. Η κοινωνία της περιοχής αναζητά νέες πολιτικές εκφράσεις και νέες προτάσεις. 

Και μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η παρουσία του Στέφανου Κασσελάκη φαίνεται –τουλάχιστον σύμφωνα με όσα μεταφέρονται από τοπικούς παράγοντες– να βρίσκει ένα ακροατήριο που ακούει με ενδιαφέρον τις θέσεις του.

Το αν αυτή η δυναμική θα αποτυπωθεί και στις κάλπες είναι μια άλλη ιστορία που θα φανεί όταν έρθει η ώρα των εκλογών. 

Μέχρι τότε όμως, οι περιοδείες και οι εξορμήσεις του προέδρου των Δημοκρατών–Προοδευτικό Κέντρο δείχνουν ότι το κόμμα επιχειρεί να χτίσει βήμα βήμα παρουσία σε περιοχές όπου θεωρεί ότι υπάρχει πολιτικό έδαφος. Και ο Κορυδαλλός φαίνεται πως είναι μία από αυτές.

Γιος στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ ο πρόεδρος της νεολαίας του κόμματος

Μαθαίνω ότι ο νέος πρόεδρος της νεολαίας του μορφώματος του ΣΥΡΙΖΑ μόνο τυχαία επιλογή δεν φαίνεται να είναι. Και αυτό γιατί, όπως μου μεταφέρουν άνθρωποι που γνωρίζουν καλά τι συμβαίνει στο εσωτερικό του κόμματος, πρόκειται για γιο γνωστού και προβεβλημένου στελέχους του ΣΥΡΙΖΑ, κάτι που ήδη έχει αρχίσει να προκαλεί αρκετά σχόλια στους κομματικούς διαδρόμους αλλά και εκτός αυτών.

Το ακόμη πιο ενδιαφέρον –ή για κάποιους το πιο αποκαλυπτικό– στοιχείο της υπόθεσης είναι ότι ο συγκεκριμένος πρόεδρος της νεολαίας δεν φαίνεται να εξελέγη μέσα από μια ανοιχτή δημοκρατική διαδικασία, αλλά ουσιαστικά διορίστηκε. 

Με άλλα λόγια, δεν προέκυψε από εκλογή των μελών της νεολαίας, όπως θα περίμενε κανείς σε μια πολιτική οργάνωση που επί χρόνια μιλούσε για συμμετοχική δημοκρατία και συλλογικές διαδικασίες.

Και εδώ ακριβώς αρχίζει το πραγματικό πολιτικό παρασκήνιο. Γιατί η αλήθεια είναι ότι η νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ τα τελευταία χρόνια περνά μια περίοδο βαθιάς αποσύνθεσης. 

Μετά τις αλλεπάλληλες διασπάσεις, τις αποχωρήσεις στελεχών και τη γενικότερη κρίση ταυτότητας που αντιμετωπίζει το κόμμα, ολοένα και περισσότερα νέα παιδιά φαίνεται να εγκαταλείπουν το μόρφωμα. Οι οργανώσεις νεολαίας σε αρκετές πόλεις έχουν αποδυναμωθεί, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις απλώς υπολειτουργούν.

Μέσα σε αυτό το κλίμα, η επιλογή ενός προέδρου που δεν εξελέγη αλλά διορίστηκε δημιουργεί ακόμη περισσότερες συζητήσεις. Γιατί αν μια νεολαία δεν μπορεί καν να εκλέξει τον επικεφαλής της, τότε εύλογα γεννάται το ερώτημα για το πόσο ενεργή και ζωντανή παραμένει. 

Και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζει σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ: όχι μόνο η πολιτική του συρρίκνωση, αλλά και η αδυναμία του να κρατήσει κοντά του τη νέα γενιά.

Δεν είναι λίγοι μάλιστα εκείνοι που λένε ότι η εικόνα μιας νεολαίας που στελεχώνεται μέσω διορισμών και οικογενειακών σχέσεων θυμίζει περισσότερο παλιές κομματικές πρακτικές παρά ένα σύγχρονο πολιτικό εγχείρημα που φιλοδοξεί να εκπροσωπήσει τους νέους ανθρώπους. 

Και όταν το πολιτικό μήνυμα προς τη νεολαία μοιάζει να είναι «αν έχεις το σωστό επώνυμο βρίσκεις θέση», τότε η απογοήτευση γίνεται ακόμη μεγαλύτερη.

Το αποτέλεσμα είναι ότι το κόμμα που κάποτε επένδυε πολιτικά στη νεολαία του φαίνεται σήμερα να δυσκολεύεται ακόμη και να τη συγκροτήσει οργανωτικά. 

Και κάπως έτσι, αντί η νεολαία να αποτελεί τον χώρο όπου γεννιούνται οι επόμενες πολιτικές γενιές, μετατρέπεται σε έναν μηχανισμό που προσπαθεί απλώς να δείξει ότι υπάρχει. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την εικόνα και την προοπτική του ΣΥΡΙΖΑ στο πολιτικό σκηνικό.

Τα δύο σενάρια για τη δημιουργία του νέου φορέα Τσίπρα

Για να γνωρίζετε, στα δημοσιογραφικά γραφεία το τελευταίο διάστημα κυκλοφορούν έντονα δύο βασικά σενάρια σχετικά με το πότε ο Αλέξης Τσίπρας θα προχωρήσει στη δημιουργία του πολυσυζητημένου νέου πολιτικού φορέα του. 

Ένα σχέδιο που συζητείται εδώ και μήνες στους πολιτικούς διαδρόμους, τροφοδοτεί παρασκήνια και προκαλεί ποικίλες αντιδράσεις τόσο στον χώρο της κεντροαριστεράς όσο και στο ευρύτερο πολιτικό σκηνικό.

Το πρώτο σενάριο θέλει τον πρώην πρωθυπουργό να προχωρά στην ανακοίνωση του νέου του κόμματος μέσα στον Μάιο, με αρκετούς μάλιστα να προσδιορίζουν ως πιθανή ημερομηνία την 26η Μαΐου. Η επιλογή αυτής της χρονικής στιγμής δεν θεωρείται τυχαία. 

Όπως λένε όσοι παρακολουθούν στενά τις κινήσεις του Τσίπρα, μια ανακοίνωση στα τέλη Μαΐου θα του έδινε τον απαραίτητο χρόνο για να οργανώσει το νέο εγχείρημα, να συγκροτήσει δομές, να παρουσιάσει πρόγραμμα και στελέχη και γενικά να προετοιμάσει τον μηχανισμό του ενόψει μιας επόμενης εκλογικής αναμέτρησης. Με απλά λόγια, να χτίσει ένα κόμμα από την αρχή με συγκεκριμένο πολιτικό αφήγημα και οργανωτική παρουσία σε όλη τη χώρα.

Υπάρχει όμως και ένα δεύτερο σενάριο, το οποίο ακούγεται ολοένα και περισσότερο σε πολιτικούς και δημοσιογραφικούς κύκλους. Σύμφωνα με αυτό, ο Αλέξης Τσίπρας δεν θα βιαστεί να προχωρήσει σε άμεση ανακοίνωση του κόμματός του, αλλά θα περιμένει πρώτα να δει το αποτέλεσμα της επόμενης εκλογικής αναμέτρησης. 

Ειδικά στην περίπτωση που η Νέα Δημοκρατία δεν καταφέρει να εξασφαλίσει αυτοδυναμία και τα κόμματα του λεγόμενου προοδευτικού χώρου εμφανιστούν κατακερματισμένα ή χωρίς την απαραίτητη δυναμική.

Σε μια τέτοια συγκυρία, το νέο κόμμα του πρώην πρωθυπουργού θα μπορούσε –τουλάχιστον θεωρητικά– να παρουσιαστεί ως μια μεγάλη πολιτική «ομπρέλα» που θα επιχειρούσε να συγκεντρώσει κάτω από την ίδια στέγη κόμματα και κινήσεις του ευρύτερου προοδευτικού τόξου. Μικρούς και μεγάλους σχηματισμούς που σήμερα κινούνται αποσπασματικά και χωρίς κοινό πολιτικό σχέδιο. 

Με άλλα λόγια, ένα σχήμα που θα επιχειρούσε να καλύψει ένα ευρύ φάσμα πολιτικών τάσεων: από το προοδευτικό κέντρο μέχρι και κομμάτια της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς.

Φυσικά, όλα αυτά προς το παρόν παραμένουν σενάρια. Στην πολιτική –και ειδικά στην ελληνική πολιτική– τα σχέδια συχνά αλλάζουν από τη μία μέρα στην άλλη, ανάλογα με τις εξελίξεις, τους συσχετισμούς και κυρίως τη διάθεση της κοινωνίας. Και εδώ ακριβώς βρίσκεται το μεγαλύτερο ερώτημα για το εγχείρημα του Τσίπρα.

Γιατί μπορεί στα πολιτικά και δημοσιογραφικά γραφεία να αναλύονται σενάρια και να σχεδιάζονται στρατηγικές, όμως στο τέλος της ημέρας η τελική απόφαση ανήκει πάντα στους πολίτες.

Και όπως έχω ξαναπεί από αυτή τη στήλη, υπάρχει μια παράμετρος που δεν πρέπει να υποτιμά κανείς: μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας δεν φαίνεται διατεθειμένο να επιστρέψει σε πολιτικές επιλογές που θυμίζουν το παρελθόν. 

Με απλά λόγια, πολλοί πολίτες δείχνουν να μην έχουν καμία διάθεση να δοκιμάσουν ένα… ξαναζεσταμένο φαγητό. Και αυτό είναι ίσως το πιο δύσκολο εμπόδιο για οποιονδήποτε επιχειρήσει μια πολιτική επανεκκίνηση.