Στα Παρασκήνια: Πεδίο μάχης και το ΠΑΣΟΚ εν όψει και του κρίσιμου συνεδρίου* Ο Χαρίτσης ετοιμάζει την παραίτησή του από Πρόεδρος της ΝΕ.ΑΡ για χάρη του Τσίπρα* Αέρας ανανέωσης στους Δημοκράτες–ΠΚ του Στέφανου Κασσελάκη

Αποκαλύπτουμε όλα τα πολιτικά παρασκήνια! Από τους διαδρόμους της Βουλής και τα υπουργικά γραφεία, μέχρι τις μυστικές συναντήσεις σε πρεσβείες και τα παζάρια στα κομματικά επιτελεία. Μάθε πρώτος για τις αθέατες διαπραγματεύσεις, τις κρυφές συμμαχίες και τις εσωτερικές πληροφορίες που διαμορφώνουν το πολιτικό σκηνικό, για να είσαι πάντα ένα βήμα μπροστά από τις εξελίξεις!

Καλή σας ημέρα φίλες και φίλοι αγαπητοί αναγνώστες ένα καλό και όμορφο Σαββατοκύριακο σε όλες και όλους!

Η εβδομάδα που πέρασε δεν σας κρύβω αγαπητοί αναγνώστες για μένα τουλάχιστον τελείωσε γλυκόπικρα και για αυτό ευθύνεται η βαριά ήττα του Παναθηναϊκού με 4-0 από την Ρεάλ Μπέτις και ο αποκλεισμός από το Europa League. Παρόλα αυτά, για να λέμε και τα πράγματα με το όνομά τους, ο Παναθηναϊκός δεν έφτασε μέχρι τους «16» του UEFA Europa League τυχαία. 

Έκανε μια διαδρομή με προσπάθεια, με κόπο και με στιγμές που θύμισαν σε όλους τι σημαίνει ευρωπαϊκή παρουσία. Και αν κάτι μένει από αυτή την πορεία, είναι η ελπίδα ότι την επόμενη χρονιά μπορεί να πάει ακόμη πιο μακριά, με περισσότερη εμπειρία και λιγότερα λάθη.

Από εκεί και πέρα, η εβδομάδα είχε –όπως σχεδόν κάθε εβδομάδα πλέον– από όλα. Με τον πλανήτη να συνεχίζει να έχει στραμμένα τα μάτια του στη Μέση Ανατολή, όπου η ένταση παραμένει σε υψηλά επίπεδα και κανείς δεν μπορεί να προβλέψει πού μπορεί να οδηγήσει αυτή η κατάσταση, τόσο σε επίπεδο γεωπολιτικής ισορροπίας όσο και σε επίπεδο καθημερινότητας για τους πολίτες.

 

Γιατί, καλώς ή κακώς, όσα συμβαίνουν εκεί δεν μένουν εκεί. Επηρεάζουν άμεσα τις τιμές, την οικονομία και τελικά την τσέπη του απλού πολίτη.

Και μέσα σε αυτό το περιβάλλον διεθνούς αστάθειας, ήρθαν να προστεθούν και τα… ελληνικά, με το δικό τους ξεχωριστό «χρώμα». Το σκηνικό στη Βουλή θύμισε για ακόμη μια φορά περισσότερο τηλεοπτικό σόου παρά σοβαρή πολιτική αντιπαράθεση.

Πρωταγωνιστές ο Άδωνις Γεωργιάδης και η Ζωή Κωνσταντοπούλου, οι οποίοι κονταροχτυπήθηκαν με αφορμή ένα περιστατικό που από μόνο του θα μπορούσε να χαρακτηριστεί τουλάχιστον ευτράπελο: ο υπουργός Υγείας να τρώει... κρακεράκια μέσα στην αίθουσα της Ολομέλειας και η πρόεδρος της Πλεύση Ελευθερίας να τον καταγράφει σε βίντεο.

Ειλικρινά, σε μια περίοδο που η κοινωνία πιέζεται από παντού, τέτοιες εικόνες μόνο απογοήτευση μπορούν να προκαλέσουν. Γιατί άλλο πράγμα η σκληρή αντιπολίτευση –που είναι απαραίτητη σε μια δημοκρατία– και άλλο η διολίσθηση στη γελοιοποίηση της πολιτικής διαδικασίας.

Η Ζωή Κωνσταντοπούλου είναι αναμφισβήτητα μια δυναμική πολιτική παρουσία, με έντονο λόγο και παρεμβάσεις που πολλές φορές φέρνουν στο προσκήνιο ζητήματα που άλλοι αποφεύγουν.

Και για να είμαστε δίκαιοι, της πιστώνεται το γεγονός ότι έχει υπενθυμίσει στον δημόσιο διάλογο πλευρές του παρελθόντος του Άδωνι Γεωργιάδη.

Όπως το ότι υπήρξε –και αναμφίβολα παραμένει παρότι προσπαθεί να το κρύψει– υμνητής της επταετίας, αλλά και το ότι στο παρελθόν πωλούσε στις τηλεπωλήσεις βιβλία του Κωνσταντίνου Πλεύρη. 

Του ίδιου ανθρώπου που σε δημόσιες παρεμβάσεις του έχει προκαλέσει έντονες αντιδράσεις με τις τοποθετήσεις του, ακόμη και μέσα σε δικαστικές αίθουσες, κατά τη διάρκεια της δίκης της Χρυσή Αυγή.

Από εκεί και πέρα όμως, τίθεται ένα απλό ερώτημα: μέχρι πού φτάνει η πολιτική αντιπαράθεση και από πού αρχίζει η υπερβολή; Γιατί όταν η αντιπολίτευση περιορίζεται σε στιγμές εντυπωσιασμού, σε βίντεο και σε κινήσεις που περισσότερο στοχεύουν στην εικόνα παρά στην ουσία, τότε χάνει το βασικό της όπλο. Και αυτό δεν είναι άλλο από τις προτάσεις.

Γιατί ο κόσμος σήμερα δεν ενδιαφέρεται για το ποιος έφαγε τι μέσα στη Βουλή. Ενδιαφέρεται για το πώς θα βγάλει τον μήνα. Για το γεγονός ότι, λόγω της έντασης στη Μέση Ανατολή, η βενζίνη έχει φτάσει να αγγίζει τα 2 ευρώ.

Για το πώς θα πληρώσει το ρεύμα, το σούπερ μάρκετ, τα βασικά της καθημερινότητας. Και σε αυτά τα ζητήματα, αυτό που περιμένει από τα κόμματα –και κυρίως από την αντιπολίτευση– είναι καθαρές θέσεις και συγκεκριμένες προτάσεις.

Αν σε όλα αυτά προστεθεί και το γεγονός ότι η Πλεύση Ελευθερίας παραμένει ένα έντονα προσωποκεντρικό κόμμα, χωρίς σαφή οργανωτική δομή που να έχει παρουσιαστεί πλήρως στη δημόσια σφαίρα, τότε γίνεται ακόμη πιο δύσκολο να πείσει ένα ευρύτερο ακροατήριο. Γιατί στην πολιτική, όσο σημαντικό είναι το πρόσωπο, άλλο τόσο σημαντικό είναι και το πλαίσιο μέσα στο οποίο λειτουργεί.

Και στο τέλος της ημέρας, η κοινωνία έχει δείξει πολλές φορές ότι κουράζεται από τις φωνές, τις εντάσεις και τα επικοινωνιακά παιχνίδια. Θέλει ουσία. Θέλει λύσεις. Και κυρίως θέλει να δει ποιος μπορεί πραγματικά να μιλήσει για τα προβλήματά της χωρίς να τα μετατρέπει σε θέαμα. Γιατί αλλιώς, αργά ή γρήγορα, γυρίζει την πλάτη.
Πεδίο μάχης και το ΠΑΣΟΚ εν όψει και του κρίσιμου συνεδρίου

Μου λένε ότι στο ΠΑΣΟΚ η κατάσταση κάθε άλλο παρά ήρεμη είναι όσο πλησιάζει το κρίσιμο συνέδριο, με τα εσωκομματικά μέτωπα να ανοίγουν το ένα μετά το άλλο και την ένταση να ανεβαίνει επικίνδυνα. Οι ισορροπίες μοιάζουν εύθραυστες και οι κινήσεις της ηγεσίας έχουν προκαλέσει αντιδράσεις που δεν κρύβονται πλέον πίσω από κλειστές πόρτες.

Η απόφαση του Νίκος Ανδρουλάκης να διαγράψει τον Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλο από την Κοινοβουλευτική Ομάδα λειτούργησε ως καταλύτης. Πολλά στελέχη βλέπουν την κίνηση αυτή όχι ως μια απλή πειθαρχική απόφαση, αλλά ως ένδειξη αδυναμίας διαχείρισης της εσωτερικής αμφισβήτησης. Και αυτό είναι που έχει ανοίξει τον ασκό του Αιόλου.

Στην Χαριλάου Τρικούπη, όπως μου μεταφέρουν, υπάρχει έντονος προβληματισμός για το πού πηγαίνει το κόμμα. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που ζητούν ξεκάθαρες δεσμεύσεις εν όψει του συνεδρίου ότι το ΠΑΣΟΚ δεν θα ξαναμπεί σε σενάρια συνεργασίας με τη Νέα Δημοκρατία. Για ένα κομμάτι της βάσης και των στελεχών, αυτό αποτελεί κόκκινη γραμμή, καθώς θεωρούν ότι τέτοιες κινήσεις στο παρελθόν στοίχισαν ακριβά πολιτικά στο κόμμα.

Την ίδια ώρα, η εσωκομματική πίεση δεν περιορίζεται μόνο στις στρατηγικές επιλογές. Υπάρχει και το ζήτημα των δημοσκοπήσεων, που εξακολουθεί να βαραίνει το κλίμα. Ο Παύλος Γερουλάνος, που εδώ και καιρό έχει σηκώσει το θέμα των χαμηλών επιδόσεων, φαίνεται πως βλέπει μια μικρή μετακίνηση της «βελόνας».


Ωστόσο, αυτή η μικρή βελτίωση δεν αρκεί για να αλλάξει τη συνολική εικόνα.
Γιατί η πραγματικότητα είναι ότι το ΠΑΣΟΚ παραμένει εγκλωβισμένο σε ένα περιβάλλον έντονης εσωστρέφειας.

Οι διαφορετικές γραμμές, οι προσωπικές στρατηγικές και οι υπόγειες συγκρούσεις δημιουργούν ένα σκηνικό διαρκούς έντασης που θυμίζει περισσότερο προεκλογική εσωκομματική μάχη παρά πορεία προς ένα ενωτικό συνέδριο.

Και όσο πλησιάζει η ώρα των αποφάσεων, τόσο περισσότερο οξύνονται οι αντιθέσεις. 

Από τη μία η ηγεσία που προσπαθεί να κρατήσει τον έλεγχο και να περάσει το δικό της πολιτικό στίγμα, από την άλλη στελέχη που ζητούν σαφείς απαντήσεις για την πορεία και τις συμμαχίες του κόμματος.
Το μόνο βέβαιο είναι ότι το επερχόμενο συνέδριο δεν θα είναι μια τυπική διαδικασία.

Θα είναι μια ανοιχτή πολιτική σύγκρουση, όπου θα κριθούν όχι μόνο οι ισορροπίες στο εσωτερικό του κόμματος, αλλά και η ίδια η κατεύθυνση του ΠΑΣΟΚ στο νέο, ρευστό πολιτικό τοπίο που διαμορφώνεται.
Ο Χαρίτσης ετοιμάζει την παραίτησή του από Πρόεδρος της ΝΕ.ΑΡ για χάρη του Τσίπρα

Μαθαίνω ότι ο Αλέξης Χαρίτσης βρίσκεται ένα βήμα πριν από μια απόφαση που μπορεί να αλλάξει τα δεδομένα στη Νέα Αριστερά, καθώς φέρεται να εξετάζει σοβαρά το ενδεχόμενο να παραιτηθεί από την ηγεσία του κόμματος προκειμένου να ακολουθήσει τον Αλέξης Τσίπρας στο νέο πολιτικό του εγχείρημα.

Οι πληροφορίες που κυκλοφορούν το τελευταίο διάστημα στην πιάτσα συγκλίνουν στο ότι οι διεργασίες δεν είναι απλώς θεωρητικές, αλλά βρίσκονται ήδη σε προχωρημένο στάδιο. 

Ο Χαρίτσης, ο οποίος μέχρι σήμερα αποτελεί το κεντρικό πρόσωπο της Νέας Αριστεράς, φαίνεται να ζυγίζει τα δεδομένα και να καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η πολιτική του επιβίωση –αλλά και η προοπτική ουσιαστικής επιρροής– περνά μέσα από τη σύμπλευση με τον Τσίπρα.

Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα για τη Νέα Αριστερά. Γιατί αν επιβεβαιωθεί αυτή η εξέλιξη, τότε το κόμμα θα βρεθεί αντιμέτωπο με μια βαθιά κρίση ταυτότητας και ηγεσίας. 

Ήδη, όπως μου μεταφέρουν, στο εσωτερικό του κόμματος επικρατεί έντονη κινητικότητα, με στελέχη να βρίσκονται σε διαρκείς επαφές, να μετρούν συσχετισμούς και να προετοιμάζονται για την επόμενη μέρα.

Σε αυτό το πλαίσιο, ένα όνομα που ακούγεται όλο και πιο έντονα για τη διαδοχή είναι αυτό του Γαβριήλ Σακελλαρίδη.

Ένα πρόσωπο με αναγνωρισιμότητα στον χώρο της αριστεράς, που έχει στο παρελθόν δοκιμαστεί σε κεντρικούς ρόλους και φαίνεται να συγκεντρώνει αποδοχή σε ένα κομμάτι της βάσης. Ωστόσο, ακόμη και αν προχωρήσει αυτή η λύση, τίποτα δεν δείχνει ότι μπορεί να αποτρέψει τους τριγμούς.

Γιατί το ζήτημα δεν είναι μόνο ποιος θα ηγηθεί, αλλά ποιο θα είναι το ίδιο το πολιτικό στίγμα του κόμματος από εδώ και πέρα. 

Η πιθανή αποχώρηση Χαρίτση προς το στρατόπεδο Τσίπρα ενισχύει την αίσθηση ότι η Νέα Αριστερά λειτουργεί περισσότερο ως ενδιάμεσος σταθμός παρά ως αυτόνομος πολιτικός φορέας με ξεκάθαρη στρατηγική.

Και όσο αυτές οι συζητήσεις φουντώνουν, η εικόνα που παρουσιάζει το κόμμα –τουλάχιστον όπως περιγράφεται από ανθρώπους που γνωρίζουν εκ των έσω– θυμίζει περισσότερο πεδίο εσωτερικής σύγκρουσης παρά συγκροτημένη πολιτική δύναμη. Διαφωνίες, στρατόπεδα, αμφισβητήσεις και σενάρια διαδοχής συνθέτουν ένα σκηνικό που μόνο σταθερότητα δεν αποπνέει.

Το ερώτημα πλέον είναι αν αυτή η κρίση θα οδηγήσει σε μια ανασύνταξη ή σε μια σταδιακή αποσύνθεση.

Γιατί αν επιβεβαιωθούν οι μετακινήσεις προς το νέο κόμμα Τσίπρα, τότε η Νέα Αριστερά κινδυνεύει να χάσει όχι μόνο τον πρόεδρό της αλλά και ένα σημαντικό κομμάτι των στελεχών της.

Και τότε, η συζήτηση δεν θα αφορά απλώς την επόμενη μέρα ενός κόμματος, αλλά το αν υπάρχει πραγματικός χώρος για την ύπαρξή του στο νέο πολιτικό τοπίο που διαμορφώνεται.
Αέρας ανανέωσης στους Δημοκράτες–ΠΚ του Στέφανου Κασσελάκη

Για να γνωρίζετε, σε αντίθεση με το κλίμα έντασης και εσωστρέφειας που επικρατεί σε άλλα κόμματα, στους Δημοκράτες–Προοδευτικό Κέντρο φαίνεται να φυσάει ένας διαφορετικός αέρας. 

Ένας αέρας ανανέωσης, κινητικότητας και –κυρίως– αισιοδοξίας μετά το έκτακτο συνέδριο που πραγματοποιήθηκε στις αρχές Φεβρουαρίου και άφησε, όπως λένε όσοι το έζησαν από κοντά, σαφές πολιτικό αποτύπωμα.

Μου μεταφέρουν ότι το κλίμα στο εσωτερικό του κόμματος όχι μόνο δεν επηρεάστηκε αρνητικά από τις αποχωρήσεις που προηγήθηκαν, αλλά αντιθέτως λειτούργησε συσπειρωτικά. 

Τα στελέχη που παρέμειναν δείχνουν αποφασισμένα να προχωρήσουν μπροστά, να αφήσουν πίσω τους την περίοδο της εσωτερικής φθοράς και να επενδύσουν σε μια νέα φάση πολιτικής εξωστρέφειας.

Σε αυτό το πλαίσιο, ήδη σχεδιάζονται στοχευμένες δράσεις με στόχο την επανασύνδεση με την κοινωνία. 

Όχι απλώς εμφανίσεις για την εικόνα, αλλά παρεμβάσεις με συγκεκριμένο περιεχόμενο, περιοδείες, επαφές με επαγγελματικές ομάδες και ανοιχτές συζητήσεις που θα επιχειρήσουν να ξανασυστήσουν το κόμμα σε ένα κοινό που είτε απομακρύνθηκε είτε παρακολουθεί επιφυλακτικά.

Την ίδια ώρα, σε κεντρικό επίπεδο, φαίνεται πως υπάρχει κινητικότητα και στο οργανωτικό κομμάτι. 

Ο Στέφανος Κασσελάκης, σύμφωνα με όσα μου ψιθυρίζουν, προχωρά και σε συμβολικές αλλά και ουσιαστικές κινήσεις αναδιάταξης, με πιο χαρακτηριστική τη μετακόμιση των κεντρικών γραφείων.

Η αποχώρηση από την Λεωφόρο Αμαλίας –όπου μέχρι σήμερα στεγαζόταν η κομματική έδρα– έχει ήδη δρομολογηθεί, σε μια προσπάθεια να σηματοδοτηθεί μια νέα αρχή και σε επίπεδο εικόνας αλλά και λειτουργίας.

Γιατί, όπως φαίνεται, το μήνυμα που επιχειρεί να περάσει η ηγεσία είναι ξεκάθαρο: επανεκκίνηση σε όλα τα επίπεδα. Από τη δομή και την οργάνωση μέχρι την πολιτική παρουσία και την επικοινωνία. Και σε αυτή τη φάση, η επιλογή δεν είναι η εσωστρέφεια, αλλά η επιθετική επανατοποθέτηση στο πολιτικό σκηνικό.

Το ερώτημα βέβαια είναι αν αυτός ο «αέρας ανανέωσης» θα μεταφραστεί και σε πραγματική πολιτική δυναμική. 

Γιατί η αισιοδοξία από μόνη της δεν αρκεί. Χρειάζεται συνοχή, σαφές μήνυμα και –κυρίως– ικανότητα να πείσεις μια κοινωνία που έχει κουραστεί από λόγια και ζητά απαντήσεις.

Ωστόσο, σε αυτή τη φάση, ένα είναι σαφές: στους Δημοκράτες–ΠΚ δεν δείχνουν διατεθειμένοι να μείνουν στάσιμοι.

Και αυτό, σε ένα πολιτικό περιβάλλον όπου πολλοί παλεύουν με τα εσωτερικά τους, δεν είναι καθόλου μικρό πράγμα.