Στα Παρασκήνια: Υποκλοπές, Τέμπη και ΟΠΕΚΕΠΕ πιέζουν τον Κυριάκο Μητσοτάκη να προκηρύξει πρόωρες εκλογές* Ο Βόλος η επόμενη στάση του Στέφανου Κασσελάκη στις περιοδείες του* Στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ ο Νικόλας Φαραντούρης

Αποκαλύπτουμε όλα τα πολιτικά παρασκήνια! Από τους διαδρόμους της Βουλής και τα υπουργικά γραφεία, μέχρι τις μυστικές συναντήσεις σε πρεσβείες και τα παζάρια στα κομματικά επιτελεία. Μάθε πρώτος για τις αθέατες διαπραγματεύσεις, τις κρυφές συμμαχίες και τις εσωτερικές πληροφορίες που διαμορφώνουν το πολιτικό σκηνικό, για να είσαι πάντα ένα βήμα μπροστά από τις εξελίξεις!

Καλή σας ημέρα φίλες φίλοι αγαπητοί αναγνώστες και ένα καλό και όμορφο Σαββατοκύριακο σε όλες και όλους!

Αυτή η εβδομάδα αγαπητοί αναγνώστες ξεκίνησε με ένταση, καθώς τη Δευτέρα άρχισε στη Λάρισα η κύρια δίκη για το έγκλημα στα Τέμπη, μια δίκη όπου οι συγγενείς των θυμάτων περίμεναν τρία ολόκληρα χρόνια με την ελπίδα να δικαιώσουν τα παιδιά τους.

Μια διαδικασία που δεν είναι απλώς νομική, αλλά βαθιά ανθρώπινη, φορτισμένη με πόνο, οργή και την ανάγκη για κάθαρση. Ωστόσο, μπαίνοντας στην αίθουσα, αυτό που αντίκρισαν ήταν ικανό όχι απλώς να τους απογοητεύσει, αλλά να τους εξοργίσει.

Γιατί όταν επί μήνες ακούς τον υπουργό Δικαιοσύνης Γιώργο Φλωρίδη να διαβεβαιώνει ότι όλα είναι έτοιμα, ότι η αίθουσα έχει κατασκευαστεί με δαπάνη άνω του 1,6 εκατομμυρίου ευρώ –λεφτά που, ας μην το ξεχνάμε, προέρχονται από τον Έλληνα φορολογούμενο– περιμένεις τουλάχιστον τα βασικά να λειτουργούν.

Και όμως, η πραγματικότητα ήταν διαφορετική. Χωροταξικά προβλήματα, μια αίθουσα που δεν μπορούσε να εξυπηρετήσει σωστά τους παριστάμενους, μικρόφωνα που δεν λειτουργούσαν. Σε μια δίκη τέτοιας βαρύτητας, αυτά δεν είναι «λεπτομέρειες». Είναι προσβολή.

Και εδώ δεν μιλάμε για μια τυπική διαδικασία. Μιλάμε για ανθρώπους που έχασαν τα παιδιά τους, που περίμεναν τρία χρόνια για να ακούσουν, επιτέλους, την αλήθεια μέσα σε μια αίθουσα που να αντανακλά τη σοβαρότητα της υπόθεσης. Αντί αυτού, βρέθηκαν μπροστά σε μια εικόνα προχειρότητας που ενισχύει την αίσθηση ότι τίποτα δεν λειτουργεί όπως θα έπρεπε. Και μετά αναρωτιόμαστε γιατί υπάρχει δυσπιστία απέναντι στους θεσμούς.

Κατά τα λοιπά, η εβδομάδα που πέρασε έφερε και μια ακόμα επιβεβαίωση για όσα εδώ και καιρό σας μεταφέρω. Ο Αλέξης Χαρίτσης παραιτήθηκε από την προεδρία του μορφώματος της Νέας Αριστεράς, ανοίγοντας ουσιαστικά τον δρόμο για τις επόμενες κινήσεις. Κινήσεις που μόνο τυχαίες δεν είναι.

Γιατί, όπως φαίνεται, μαζί με την Έφη Αχτσιόγλου και το σύνολο σχεδόν των στελεχών της Νέας Αριστεράς, αλλά και με τον ήδη αποδυναμωμένο ΣΥΡΙΖΑ, ετοιμάζονται για μια οργανωμένη «μετάβαση» στο νέο σχήμα που ετοιμάζει ο Αλέξης Τσίπρας.

Ένα σχήμα που παρουσιάζεται ως νέα αρχή, αλλά στην πραγματικότητα μοιάζει περισσότερο με ανακύκλωση των ίδιων προσώπων που δοκιμάστηκαν, φθάρθηκαν και κρίθηκαν από την κοινωνία. Και κάπου εδώ δημιουργείται ένα εύλογο ερώτημα: πόσο «νέο» μπορεί να είναι κάτι που στηρίζεται ακριβώς στους ίδιους ανθρώπους που το παλιό σύστημα ανέδειξε και τελικά αποδόμησε;

Την ίδια ώρα, στον ΣΥΡΙΖΑ η εικόνα γίνεται όλο και πιο καθαρή. Ο Παύλος Πολάκης φαίνεται να μένει ουσιαστικά μόνος, μαζί με έναν στενό κύκλο στελεχών που εξακολουθούν να τον ακολουθούν, την ώρα που οι υπόλοιποι ετοιμάζονται να αποχωρήσουν μαζικά. Και όταν ένα κόμμα φτάνει στο σημείο να αδειάζει τόσο γρήγορα και τόσο συντονισμένα, τότε δεν μιλάμε απλώς για κρίση. Μιλάμε για διάλυση.

Το πολιτικό σκηνικό θυμίζει όλο και περισσότερο μια σκακιέρα όπου οι κινήσεις δεν γίνονται με όρους ιδεολογίας, αλλά επιβίωσης. Μετακινήσεις, συγχωνεύσεις, νέα σχήματα, παλιά πρόσωπα με καινούργιες ταμπέλες.

Και μέσα σε όλα αυτά, η κοινωνία παρακολουθεί –άλλοτε αδιάφορη, άλλοτε εξοργισμένη– περιμένοντας να δει αν από όλο αυτό το ανακάτεμα θα προκύψει κάτι ουσιαστικό ή απλώς μια ακόμη ανακύκλωση του ίδιου πολιτικού προσωπικού.

Και τελικά, όσο η πολιτική αναλώνεται σε τέτοιου είδους διεργασίες, τόσο απομακρύνεται από τα πραγματικά προβλήματα. Από τις οικογένειες που ζητούν δικαίωση, από την καθημερινότητα που πιέζει, από μια κοινωνία που δεν αντέχει άλλα λόγια χωρίς αντίκρισμα. Και αυτό, όσο κι αν κάποιοι το αγνοούν, στο τέλος έχει πάντα πολιτικό κόστος.
Υποκλοπές, Τέμπη και ΟΠΕΚΕΠΕ πιέζουν τον Κυριάκο Μητσοτάκη να προκηρύξει πρόωρες εκλογές

Μαθαίνω ότι στο Μέγαρο Μαξίμου η πίεση προς τον Κυριάκος Μητσοτάκης αυξάνεται μέρα με τη μέρα, παρά το γεγονός ότι ο ίδιος επιμένει δημοσίως πως στόχος του παραμένει η εξάντληση της τετραετίας.

Στο παρασκήνιο όμως η εικόνα είναι τελείως διαφορετική, καθώς τρία μεγάλα και ανοιχτά μέτωπα δημιουργούν ένα εκρηκτικό πολιτικό μείγμα που δύσκολα διαχειρίζεται επικοινωνιακά και πολιτικά η κυβέρνηση.

Το πρώτο και πιο βαριά φορτισμένο ζήτημα είναι το έγκλημα των Τεμπών. Η οργή της κοινωνίας όχι μόνο δεν έχει κοπάσει, αλλά αναζωπυρώνεται διαρκώς, ειδικά μετά την έναρξη της κύριας δίκης, η οποία ξεκίνησε τη Δευτέρα και αναμένεται να διαρκέσει χρόνια. 

Αυτό σημαίνει πολύ απλά ότι το θέμα θα παραμένει στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας για μεγάλο χρονικό διάστημα, κρατώντας συνεχώς ανοιχτή την πληγή για την κυβέρνηση.

Και όσο περνά ο καιρός, τόσο μεγαλώνει η πίεση, όχι μόνο από την αντιπολίτευση αλλά και από την ίδια την κοινωνία που ζητά απαντήσεις και δικαιοσύνη.

Το δεύτερο αγκάθι είναι το σκάνδαλο των υποκλοπών. Ένα θέμα που η κυβέρνηση προσπάθησε για μεγάλο διάστημα να διαχειριστεί και να περιορίσει, κρατώντας το χαμηλά στην ατζέντα. 

Ωστόσο, όπως μου ψιθυρίζουν, η υπόθεση κάθε άλλο παρά έχει κλείσει. Αντιθέτως, παραμένει ενεργή και επικίνδυνη, ειδικά από τη στιγμή που ο ιδρυτής της Intellexa φέρεται διατεθειμένος να μιλήσει και να ανοίξει τα χαρτιά του.

Αν συμβεί αυτό, τότε το πολιτικό κόστος μπορεί να είναι τεράστιο και απρόβλεπτο.
Το τρίτο και εξίσου σοβαρό ζήτημα είναι το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, που αντί να κλείνει ανοίγει συνεχώς νέα μέτωπα.

Οι αποκαλύψεις, τα πρόσωπα που εμπλέκονται και οι καταγγελίες δημιουργούν ένα τοξικό περιβάλλον για την κυβέρνηση, με τις υποθέσεις του «φραπέ» και του «χασάπη» να γίνονται σύμβολα μιας κατάστασης που δύσκολα ελέγχεται. 

Και πάνω από όλα αυτά υπάρχει και ο αστάθμητος παράγοντας της Λάουρα Κοβέσι, η οποία μπορεί να μην πρωταγωνιστεί καθημερινά στα δελτία ειδήσεων, αλλά συνεχίζει να κινείται θεσμικά, ερευνώντας σε βάθος τις υποθέσεις.

Όλα αυτά, σε συνδυασμό με τα εθνικά ζητήματα που παραμένουν ανοιχτά, αλλά και με το γεγονός ότι δύο νέα πολιτικά εγχειρήματα βρίσκονται στα σκαριά – αυτό της Μαρίας Καρυστιανού και εκείνο του Αλέξης Τσίπρας – δημιουργούν ένα σκηνικό αβεβαιότητας που δεν αφήνει περιθώρια εφησυχασμού στο κυβερνητικό επιτελείο.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, οι εισηγήσεις προς τον Πρωθυπουργό πληθαίνουν. Όλο και περισσότεροι, όπως μου λένε, του προτείνουν να μην ρισκάρει τη φθορά μέχρι το 2027 και να εξετάσει σοβαρά το ενδεχόμενο πρόωρων εκλογών. Τα δύο βασικά χρονικά παράθυρα που βρίσκονται στο τραπέζι είναι είτε αμέσως μετά το Πάσχα, σε μια προσπάθεια αιφνιδιασμού, είτε μετά τη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, όταν θα έχει προηγηθεί το καθιερωμένο πακέτο παροχών και εξαγγελιών.

Το δίλημμα για τον Κυριάκο Μητσοτάκη είναι σαφές αλλά εξαιρετικά δύσκολο: να πάει σε εκλογές νωρίτερα ρισκάροντας το αποτέλεσμα ή να περιμένει, γνωρίζοντας ότι τα μέτωπα που έχει μπροστά του μπορεί να γίνουν ακόμη πιο επικίνδυνα. Και όπως καταλαβαίνετε, σε τέτοιες περιπτώσεις, ο χρόνος σπάνια λειτουργεί υπέρ εκείνου που πιέζεται.

Στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ ο Νικόλας Φαραντούρης

Μου λένε ότι ο Νικόλας Φαραντούρης έδωσε το «παρών» στο γήπεδο τάεκβοντο στο Φάληρο κατά την έναρξη του 4ου τακτικού συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ, μια παρουσία που δεν πέρασε απαρατήρητη από όσους παρακολουθούν τις διεργασίες στον ευρύτερο χώρο της κεντροαριστεράς. Και δεν πέρασε απαρατήρητη γιατί δεν πρόκειται για μια τυπική εμφάνιση, αλλά για μια κίνηση που έρχεται σε μια χρονική στιγμή με ιδιαίτερο πολιτικό βάρος.

Η παρουσία αυτή, όπως μου μεταφέρουν, ερμηνεύεται από αρκετούς ως ένα σαφές μήνυμα προσέγγισης προς τη Χαριλάου Τρικούπη, ειδικά μετά τη διαγραφή του από το ΣΥΡΙΖΑ. 

Σε ένα πολιτικό σκηνικό που βρίσκεται σε διαρκή αναδιάταξη, κάθε κίνηση, κάθε εμφάνιση και κάθε φωτογραφία αποκτά ξεχωριστή σημασία. Και στην προκειμένη περίπτωση, η παρουσία Φαραντούρη σε ένα κομματικό συνέδριο άλλου πολιτικού χώρου δεν μπορεί να θεωρηθεί τυχαία.

Το παρασκήνιο λέει ότι οι γέφυρες έχουν ήδη αρχίσει να χτίζονται εδώ και καιρό. Όχι απαραίτητα με επίσημο τρόπο, αλλά μέσα από επαφές, συζητήσεις και διερευνητικές κινήσεις που γίνονται μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Και η εμφάνιση στο συνέδριο ήρθε απλώς να επιβεβαιώσει ότι κάτι κινείται, έστω και αν ακόμη δεν έχει πάρει οριστική μορφή.

Βέβαια, στην πολιτική τίποτα δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένο μέχρι να ανακοινωθεί επίσημα. Γιατί μπορεί η παρουσία να δείχνει πρόθεση, αλλά η απόσταση από την πρόθεση μέχρι την τελική συμφωνία δεν είναι πάντα μικρή. Υπάρχουν ισορροπίες, αντιδράσεις, εσωκομματικά ζητήματα και προσωπικές στρατηγικές που μπορούν να αλλάξουν τα δεδομένα από τη μια στιγμή στην άλλη.

Και εδώ ακριβώς βρίσκεται και η ειρωνεία της υπόθεσης, την οποία αρκετοί ήδη σχολιάζουν χαμηλόφωνα. Γιατί δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που ο ίδιος ο Φαραντούρης αποκαλούσε τον Στέφανο Κασσελάκη «Προεδράρα», για να φτάσει τελικά στο σημείο να θέσει υποψηφιότητα απέναντί του και να βρεθεί στην αντίπερα όχθη. Μια πολιτική διαδρομή που για πολλούς αποτυπώνει τη ρευστότητα και τις αντιφάσεις του χώρου.

Γι’ αυτό και αρκετοί κρατούν μικρό καλάθι. Γιατί αν τελικά υπάρξει συμφωνία με το ΠΑΣΟΚ, το ερώτημα δεν θα είναι μόνο αν θα ενταχθεί, αλλά και με ποιους όρους, με ποιο ρόλο και –κυρίως– με ποια πολιτική συνέπεια.

Και το ερώτημα που τίθεται ήδη, έστω και με δόση χιούμορ, είναι αν αυτή τη φορά θα αποφευχθούν οι υπερβολικοί χαρακτηρισμοί τύπου «Προεδράρα» προς τον Νίκος Ανδρουλάκης ή αν θα δούμε ξανά το ίδιο έργο να επαναλαμβάνεται.

Σε κάθε περίπτωση, η παρουσία του Φαραντούρη στο συνέδριο δεν είναι μια απλή λεπτομέρεια. Είναι ένα ακόμη κομμάτι στο παζλ των ανακατατάξεων που βρίσκονται σε εξέλιξη στον χώρο της κεντροαριστεράς. Και όπως όλα δείχνουν, το επόμενο διάστημα θα έχει ακόμη περισσότερα επεισόδια.

Ο Βόλος η επόμενη στάση του Στέφανου Κασσελάκη στις περιοδείες του


Για να γνωρίζετε, το επιτελείο του Στέφανου Κασσελάκη δουλεύει πυρετωδώς μέρα και νύχτα πάνω στο πρόγραμμα των περιοδειών του, με στόχο να χτιστεί μια σταθερή και διαρκής παρουσία σε όλη την επικράτεια, όχι αποσπασματικά αλλά με σχέδιο και συνέχεια.

Και όπως όλα δείχνουν, ο επόμενος μεγάλος σταθμός του προέδρου των Δημοκρατών θα είναι ο πολύπαθος Βόλος. Μια περιοχή που εξακολουθεί να μετρά πληγές, τρία χρόνια μετά την κακοκαιρία Daniel, με τους κατοίκους να νιώθουν ότι το κράτος τους θυμάται μόνο όταν υπάρχουν κάμερες.

Η επιλογή του Βόλου δεν είναι τυχαία. Μου λένε ότι στο επιτελείο Κασσελάκη θεωρούν πως τέτοιες περιοχές, που έχουν βιώσει έντονα την εγκατάλειψη και την αδυναμία του κρατικού μηχανισμού, αποτελούν το κατάλληλο έδαφος για να περάσει ένα πιο πολιτικό και ουσιαστικό μήνυμα. Όχι μόνο παρουσίας, αλλά και σύγκρισης.

Γιατί όταν πηγαίνεις σε μια περιοχή που ακόμα παλεύει με τις συνέπειες μιας φυσικής καταστροφής, δεν αρκούν οι φωτογραφίες και οι χειραψίες. Εκεί δοκιμάζεται το αφήγημα.

Την ίδια ώρα, πριν το Πάσχα, θεωρείται σχεδόν βέβαιο ότι ο Στέφανος Κασσελάκης θα περάσει και από την Κρήτη, με σταθμούς το Ηράκλειο και τα Χανιά. Μια περιφέρεια που παραδοσιακά αποτελεί δύσκολο πεδίο, με ισχυρές πολιτικές επιρροές και βαθιά ριζωμένα δίκτυα.

Ωστόσο, μου μεταφέρουν ότι ήδη από το καλοκαίρι είχε ξεκινήσει μια πιο χαμηλών τόνων αλλά στοχευμένη προπαρασκευαστική δουλειά από στενούς συνεργάτες του, με επαφές, ζυμώσεις και χαρτογράφηση προσώπων και καταστάσεων, με έναν βασικό στόχο: να αρχίσει να σπάει, έστω και σταδιακά, η δυναμική του Κυριάκου Μητσοτάκη στο νησί.

Δεν είναι εύκολο εγχείρημα, ούτε θα φανεί από τη μία μέρα στην άλλη. Όμως φαίνεται πως υπάρχει μια στρατηγική που δεν βασίζεται μόνο στην επικοινωνία, αλλά και στη φυσική παρουσία, στις επαφές με την κοινωνία και στη δημιουργία τοπικών ερεισμάτων. Γιατί χωρίς αυτά, καμία περιοδεία δεν έχει πραγματικό πολιτικό αποτύπωμα.

Μετά το πέρας των επισκέψεων αυτών, τις ημέρες του Πάσχα, ο Στέφανος Κασσελάκης αναμένεται να κατεβάσει ρυθμούς και να ξεκουραστεί για περίπου δέκα ημέρες.

Μια παύση που θεωρείται απαραίτητη, όχι μόνο για λόγους φυσικής αντοχής, αλλά και για ανασύνταξη του σχεδιασμού. Γιατί αυτό που έρχεται μετά, όπως λένε όσοι γνωρίζουν, θα είναι πιο έντονο.

Και πράγματι, μετά το Πάσχα, αναμένεται να πυκνώσουν οι περιοδείες σε όλη τη χώρα, με πιο επιθετικό πρόγραμμα, μεγαλύτερη συχνότητα εμφανίσεων και σαφώς πιο έντονη πολιτική στόχευση. 

Δεν θα πρόκειται απλώς για επισκέψεις, αλλά για μια προσπάθεια συνεχούς παρουσίας που θα επιχειρεί να χτίσει αφήγημα, να ανοίξει δίαυλους και να διαμορφώσει κλίμα.

Το στοίχημα είναι σαφές: να μετατραπεί η κινητικότητα σε πολιτική δυναμική. Και αυτό δεν κρίνεται σε μία στάση ή σε μία περιοδεία, αλλά στη διάρκεια.


Στο αν αυτή η εξωστρέφεια θα έχει συνέχεια, βάθος και αποτέλεσμα. Γιατί στην πολιτική, το να φαίνεσαι δεν αρκεί. Πρέπει και να πείθεις.