Στα Παρασκήνια: Η χώρα βρίσκεται σε μακρά προεκλογική περίοδο*Μια δεύτερη ευκαιρία από τον Κυριάκο Μητσοτάκη ζητά ο Αρίστος Δοξιάδης*Οι συγγενείς των θυμάτων της τραγωδίας στα Τέμπη θα παίξουν καθοριστικό ρόλο για το ποιος θα κυβερνήσει τη χώρα όταν γίνουν εκλογές

 Αποκαλύπτουμε όλα τα πολιτικά παρασκήνια! Από τους διαδρόμους της Βουλής και τα υπουργικά γραφεία, μέχρι τις μυστικές συναντήσεις σε πρεσβείες και τα παζάρια στα κομματικά επιτελεία. Μάθε πρώτος για τις αθέατες διαπραγματεύσεις, τις κρυφές συμμαχίες και τις εσωτερικές πληροφορίες που διαμορφώνουν το πολιτικό σκηνικό, για να είσαι πάντα ένα βήμα μπροστά από τις εξελίξεις!

Καλή σας ημέρα φίλες και φίλοι αγαπητοί αναγνώστες και μια όμορφη Κυριακή σε όλες και όλους!

Όπως πάντα αρχίζουμε με το σχόλιο μας. Αυτή την εβδομάδα λοιπόν θα στραφούμε στο εξωτερικό και συγκεκριμένα προς τις ΗΠΑ, οι οποίες αποχώρησαν από τις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις για τον πόλεμο στην Ουκρανία, λίγο αφότου ο Αμερικανός Πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ πήρε αυτό που ήθελε από τον Ουκρανό ομόλογό του, Βολοντίμιρ Ζελένσκι. 

Και τι ήταν αυτό; Η υπογραφή του Ζελένσκι στη συμφωνία για τα ορυκτά, που εξασφαλίζει αμερικανικά συμφέροντα σε στρατηγικούς τομείς του υπεδάφους της χώρας του.

Ουσιαστικά, ο Ουκρανός Πρόεδρος έπεσε με τα μούτρα στην παγίδα που του είχε στήσει ο Τραμπ, και τώρα που ο τελευταίος πήρε αυτό που ήθελε, αποχωρεί αδιάφορος, αφήνοντας την Ουκρανία να βράζει στο ζουμί της και στο έλεος των ρωσικών επιδιώξεων.

Κι αν θέλετε τη γνώμη μου, το είχα δει να έρχεται. Το είχα πει απ’ την αρχή: ο Τραμπ δεν ενδιαφερόταν ποτέ για την ειρήνη στην Ουκρανία. Το μόνο που τον ένοιαζε ήταν να «κλείσει» τη συμφωνία που εξυπηρετεί τους δικούς του και να τραβηχτεί μετά, αφήνοντας τα χαλάσματα πίσω του. 

Το ερώτημα είναι πλέον τι θα απομείνει από τη διεθνή εικόνα της Αμερικής μετά από άλλη μια κυνική στρατηγική υπέρ των συμφερόντων της, και τι θα απογίνει η Ουκρανία, όταν τελικά καταλάβει ότι της έμεινε μονάχα η υπογραφή.

Η χώρα βρίσκεται σε μακρά προεκλογική περίοδο

Για να γνωρίζετε, η χώρα μπορεί τυπικά να μην έχει προκηρύξει εκλογές, αλλά ουσιαστικά βρισκόμαστε ήδη σε μακρά προεκλογική περίοδο. Και ο λόγος είναι απλός: η Κυβέρνηση έχει ουσιαστικά ηττηθεί, όχι από την αντιπολίτευση – που οι περισσότεροι την ψάχνουν ακόμη – αλλά από την ίδια την πραγματικότητα. Η ακρίβεια σαρώνει τα πάντα, οι πολίτες στενάζουν, τα εισοδήματα δεν φτάνουν ούτε για τα βασικά, και η κοινωνική δυσαρέσκεια μεγαλώνει μέρα με τη μέρα.

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης εξακολουθεί να δείχνει πως έχει στο μυαλό του τη ΔΕΘ του Σεπτεμβρίου, με στόχο να παρουσιάσει ένα "πακέτο παροχών" μήπως και αντιστρέψει το κλίμα, μήπως κερδίσει λίγη ακόμα πολιτική ανάσα. 

Όμως όλο και περισσότεροι, ακόμη και από το ίδιο του το οικογενειακό περιβάλλον, τον πιέζουν να το πάρει απόφαση και να οδηγηθεί σε πρόωρες εκλογές πριν τα πράγματα ξεφύγουν εντελώς.

Η ΔΕΘ φαντάζει μακριά και τα γεγονότα τρέχουν πιο γρήγορα απ’ όσο μπορεί να τα διαχειριστεί το Μαξίμου. Ο πρωθυπουργός ξέρει ότι κάθε εβδομάδα που περνάει το πολιτικό κόστος ανεβαίνει. 

Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν θα πάμε σε εκλογές. Το ερώτημα είναι πότε ακριβώς θα τελειώσει αυτός ο αργός πολιτικός επιθανάτιος ρόγχος.

Μια δεύτερη ευκαιρία από τον Κυριάκο Μητσοτάκη ζητά ο Αρίστος Δοξιάδης

Μαθαίνω ότι ο Αρίστος Δοξιάδης, ο υφυπουργός των 33 ωρών, όπως τον θυμάται πλέον το πανελλήνιο, δεν έχει εγκαταλείψει τις φιλοδοξίες του για επιστροφή στην κεντρική πολιτική σκηνή – και μάλιστα στο ίδιο κυβερνητικό στρατόπεδο. 

Με δηλώσεις του στο Πρώτο Πρόγραμμα, ο ίδιος δεν κρύβει την πικρία του για τη σύντομη θητεία του και – το κυριότερο – εκφράζει ανοιχτά την επιθυμία του να δοκιμάσει ξανά. «Έχω μετανιώσει για την παραίτηση που υπέβαλα στον πρωθυπουργό διότι θα μπορούσα να προσφέρω πολλά πράγματα» δηλώνει, προσθέτοντας με νόημα: «Ελπίζω, όμως, σε μια άλλη ευκαιρία».


Δεν είναι η πρώτη φορά που ένας υπουργός της κυβέρνησης Μητσοτάκη παραιτείται και επιστρέφει – και αυτό ακριβώς φαίνεται να έχει κατά νου ο Αρίστος Δοξιάδης. Η περίπτωση του Σταύρου Παπασταύρου, που βρέθηκε ξανά στον στενό πυρήνα του κυβερνητικού σχήματος μετά από δημόσιες περιπέτειες, δείχνει πως ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν αποκλείει τους «παλιούς» – απλώς τους κρατάει σε αναμονή μέχρι να τους χρειαστεί. Η λογική της ανακύκλωσης προσώπων δεν είναι νέα για τη Νέα Δημοκρατία, ούτε για τον ίδιο τον Πρωθυπουργό, που πολλές φορές λειτουργεί με όρους πολιτικής χρηστικότητας και όχι αξιολόγησης με σταθερά και αντικειμενικά κριτήρια.


Ο Δοξιάδης, παρά τη σύντομη θητεία του, είχε – κατά δήλωσή του – «πέντε πολύ πρακτικά πράγματα» στο μυαλό του για την Ανάπτυξη.

Όμως η αδυναμία του να αντέξει το πρώτο κύμα πολιτικής πίεσης, οι εσωτερικές διαφωνίες που φαίνεται να προέκυψαν και κυρίως η εικόνα ενός ασυντόνιστου κυβερνητικού σχήματος που καταρρέει με την πρώτη αφορμή, τον οδήγησαν σε μια παραίτηση που σήμερα δείχνει να θεωρεί βιαστική. Και δεν είναι ο μόνος: στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας ήδη συζητιέται η ανάγκη για «φρέσκο αίμα» ενόψει του συνεδρίου και των μελλοντικών ανακατατάξεων, αλλά σε ένα κόμμα που έχει εξαντλήσει τις δεξαμενές του, ακόμα και οι παραιτηθέντες επιστρέφουν ως «νέα πρόσωπα».

Το ερώτημα είναι αν τελικά ο Μητσοτάκης θα του ανοίξει ξανά την πόρτα, και κυρίως αν ο Αρίστος Δοξιάδης – με το προφίλ του τεχνοκράτη και τη δημόσια εικόνα του προσώπου που «λύγισε» πριν καλά-καλά αναλάβει – μπορεί πράγματι να σταθεί πολιτικά σε μια κυβέρνηση που κλυδωνίζεται, με το κοινωνικό κλίμα απέναντί της και τις εκλογές (είτε πρόωρες, είτε όχι) να παραμονεύουν. Ίσως ο ίδιος θεωρεί πως έχει κάτι ακόμη να δώσει. Το ζήτημα είναι αν του το επιτρέψει το επιτελικό κράτος του Μαξίμου και αν οι πολίτες θα ξεχάσουν τόσο εύκολα τις... 33 ώρες.

Οι συγγενείς των θυμάτων της τραγωδίας στα Τέμπη θα παίξουν καθοριστικό ρόλο για το ποιος θα κυβερνήσει τη χώρα όταν γίνουν εκλογές

Μαθαίνω ότι οι συγγενείς των θυμάτων της τραγωδίας στα Τέμπη, χωρίς να χρειάζεται καν να πάρουν ανοιχτά θέση υπέρ ή κατά κάποιου κόμματος, εξελίσσονται σε έναν άτυπο αλλά ισχυρό πολιτικό καταλύτη για την επόμενη κάλπη.

Δεν έχουν τη δυνατότητα –ούτε και την πρόθεση– να πουν «ψηφίστε αυτόν» ή «ρίξτε μαύρο στον άλλον», όμως η στάση τους, οι παρεμβάσεις τους, η αποφασιστικότητά τους και κυρίως το ήθος τους, λειτουργούν σαν πυξίδα για μια κοινωνία που ακόμη ζητά δικαιοσύνη και δεν έχει ξεχάσει. Όσο κι αν προσπαθούν κάποιοι να σπρώξουν την υπόθεση στο περιθώριο, οι οικογένειες συνεχίζουν να κρατούν το ζήτημα στην κορυφή της πολιτικής ατζέντας.

Όπως καταλαβαίνω, η κατεύθυνση προς την οποία «δείχνουν» δεν έχει καμία σχέση με τα φουσκωμένα –και προφανώς υπερβολικά– ποσοστά που κάποιοι αποδίδουν στην Πλεύση Ελευθερίας της Ζωής Κωνσταντοπούλου. Το βλέμμα των συγγενών δεν γυρνά προς τα εκεί. 

Αντίθετα, όλο και περισσότεροι δείχνουν να εμπιστεύονται το Κίνημα Δημοκρατίας του Στέφανου Κασσελάκη, το μοναδικό κόμμα που δεν έμεινε σε λόγια, αλλά με συντονισμό, πείσμα και μια συγκροτημένη νομική ομάδα, έχει προχωρήσει στη σύνταξη κατηγορητηρίων τα οποία φωτογραφίζουν –ξεκάθαρα πλέον– και τον ίδιο τον Κυριάκο Μητσοτάκη. 

Κατηγορητήρια που δεν έμειναν απλώς στα χαρτιά, αλλά υποστηρίχθηκαν από δεκάδες συγγενείς των θυμάτων, οι οποίοι δεν δίστασαν να ζητήσουν δημόσια και από τα υπόλοιπα κόμματα της αντιπολίτευσης να τα συνυπογράψουν.

Ο ρόλος τους στις επικείμενες εκλογές θα είναι καθοριστικός. Όχι επειδή κρατούν κομματικές σημαίες, αλλά επειδή έχουν την ηθική υπεροχή και την αδιαμφισβήτητη νομιμοποίηση να μιλούν. Και όταν εκείνοι μιλούν –ακόμη και σιωπηλά–, η κοινωνία ακούει.