Στα Παρασκήνια: Το παρασκήνιο του 1ου Ιδρυτικού Συνεδρίου του Κινήματος Δημοκρατίας* Σε τι θα συνεργαστούν Κίνημα Δημοκρατίας και Πλεύση Ελευθερίας* Πώς βγήκε η απόφαση για την καταδίκη του Στέφανου Κασσελάκη από το Δικαστήριο

Αποκαλύπτουμε όλα τα πολιτικά παρασκήνια! Από τους διαδρόμους της Βουλής και τα υπουργικά γραφεία, μέχρι τις μυστικές συναντήσεις σε πρεσβείες και τα παζάρια στα κομματικά επιτελεία. Μάθε πρώτος για τις αθέατες διαπραγματεύσεις, τις κρυφές συμμαχίες και τις εσωτερικές πληροφορίες που διαμορφώνουν το πολιτικό σκηνικό, για να είσαι πάντα ένα βήμα μπροστά από τις εξελίξεις!

Καλή σας ημέρα φίλες και φίλοι αγαπητοί αναγνώστες και ένα καλό και όμορφο Σαββατοκύριακο σε όλες και όλους!

Σήμερα το σχόλιο μας θα αφορά το 1ο Ιδρυτικό Συνέδριο του Κινήματος Δημοκρατίας, για το οποίο δεν θα σας κρυφτώ πήγα καθαρά από περιέργεια, όπως κάθε δημοσιογράφος που σέβεται τον εαυτό του. Και τι να σας πω; Ήταν κάτι παραπάνω από μια απλή συγκέντρωση. 

Ήταν μια γιορτή δημοκρατίας που δεν απέκλεισε κανέναν — κάτι που είναι σπάνιο στον πολιτικό μας χώρο, ειδικά αν σκεφτεί κανείς πώς λειτουργεί το γνωστό μορφωμα με το όνομα ΣΥΡΙΖΑ. Εκεί τα «καθαρά χέρια» και οι «ανοιχτές πόρτες» μοιάζουν με ανέκδοτο.

Αλλά ας μην μείνουμε στα επιφανειακά. Όπως θα διαβάσετε παρακάτω, το συνέδριο δεν ήταν μόνο λόγια και χειροκροτήματα, είχε πλούσιο παρασκήνιο. Και όχι απλά παρασκήνιο, αλλά τέτοιο που έκανε πολλούς να ιδρώσουν, να αναρωτηθούν, ακόμα και να τρομάξουν. 

Ο Στέφανος Κασσελάκης στην εναρκτήρια ομιλία του έριξε βόμβες — φαινόταν ότι το έχει πάρει βαριά η αδικία της καταδίκης του, με την ατμόσφαιρα να γεμίζει από σιωπηλή ανησυχία για το μέλλον του κόμματος χωρίς εκείνον.

Όμως, όπως αποδείχθηκε την επόμενη μέρα στη δευτερολογία του, τα πράγματα δεν ήταν έτσι. Ο Στέφανος ξεκαθάρισε ότι δεν θα εγκαταλείψει τη μάχη, κι ότι το Κίνημα πρέπει να συνεχίσει, ακόμα κι αν εκείνος λείπει. Αυτό έδωσε μια ανακούφιση στους συντρόφους και μια αίσθηση ότι το κόμμα έχει ρίζες βαθιές και όραμα σταθερό.

Τελικά, το 1ο Ιδρυτικό Συνέδριο ήταν κάτι περισσότερο από μια πολιτική εκδήλωση — ήταν το ξεκίνημα μιας προσπάθειας που δεν φοβάται τις δυσκολίες, που θέλει να αλλάξει το πολιτικό σκηνικό από μέσα προς τα έξω. Και αυτό το παρασκήνιο που σας παρουσιάζουμε, δείχνει ότι το Κίνημα Δημοκρατίας έχει ψυχή, έχει πάθος και δεν θα μείνει αδρανές απέναντι στα κακώς κείμενα.

Αυτή είναι η αλήθεια, κι όπως πάντα, εμείς εδώ για να σας την λέμε χωρίς φίλτρα.

Το παρασκήνιο του 1ου Ιδρυτικού Συνεδρίου του Κινήματος Δημοκρατίας

Για να γνωρίζεστε, το 1ο Ιδρυτικό Συνέδριο του Κινήματος Δημοκρατίας είχε παρασκήνιο — και μάλιστα βαρύ. Όχι, δεν ήταν όλα χειροκροτήματα, πανηγυρικές φωτογραφίες και ανέμελα χαμόγελα. Υπήρξε μια στιγμή, την πρώτη κιόλας μέρα, που έκανε πολλούς να παγώσουν.

Στην εναρκτήρια ομιλία του ο Στέφανος Κασσελάκης έριξε μια φράση-βόμβα. Και δεν την έριξε τυχαία. Δεν ήταν ένα «γλίστρημα» του λόγου του. Ήταν κάτι που κουβαλούσε μέσα του και έπρεπε να το βγάλει. Μίλησε για τη δίκη που του φόρτωσαν μια δίκη-ντροπή, που έγινε με όχημα έναν νόμο-παγίδα του ΣΥΡΙΖΑ, για να χτυπήσει κάποτε τον Μητσοτάκη και τώρα έπνιξε εκείνον. 

Έναν νόμο που απαγορεύει στους αρχηγούς κομμάτων να έχουν εταιρίες, ακόμα και αν είναι εκτός Ελλάδας, ακόμα και αν είναι όλα δηλωμένα, φορολογημένα και διαυγή μέχρι τελευταίου σεντ. Μίλησε για την καταδίκη του επειδή είχε μια εξωχώρια εταιρία στις ΗΠΑ – όπου ζούσε, δούλευε, και έπαιρνε με την αξία του χρήματα που πλήρωσαν όλους τους φόρους που έπρεπε, μέχρι τελευταίας δεκάρας.

Αυτό που τρόμαξε τους παριστάμενους ήταν το συναισθηματικό φορτίο της ομιλίας του. Όταν είπε ότι «έχει λυγίσει» και πως «ακόμα και χωρίς αυτόν, τα μέλη πρέπει να συνεχίσουν», οι πρώτες σειρές κοίταζαν η μία την άλλη με σοκ. Γιατί από τα συμφραζόμενα δεν ήταν απλώς ένας Πρόεδρος που εκφράζει πίκρα. Ήταν ένας ηγέτης που έδειχνε να αμφιταλαντεύεται. Και ξέρεις τι σημαίνει αυτό για ένα κόμμα που έχει στήσει την ύπαρξή του πάνω στον προσωπικό και πολιτικό του ορίζοντα;

Αμέσως άρχισαν τα τηλέφωνα, τα μηνύματα, οι μουρμούρες. Πολλοί ερμήνευσαν τη στάση του ως προαναγγελία αποχώρησης. Κι όμως, εκεί ήταν το λάθος.

Γιατί την επόμενη μέρα, στη δευτερολογία του, ο Στέφανος Κασσελάκης επανήλθε. Με ψυχραιμία, με σθένος, με απόλυτη καθαρότητα. Ξεκαθάρισε ότι δεν πάει πουθενά. Ότι δεν φεύγει, δεν λυγίζει, δεν παραδίδει τίποτα. Είπε ξεκάθαρα ότι θα δώσει τη μάχη μέχρι τέλους — για όλους αυτούς που πίστεψαν, που αγωνίστηκαν, που δέχθηκαν επιθέσεις μόνο και μόνο επειδή στάθηκαν δίπλα του.

Και κάπου εκεί ήρθε η λύτρωση. Γιατί τα μέλη και οι φίλοι του Κινήματος δεν τον βλέπουν ως “έναν ακόμη πολιτικό”. Τον βλέπουν ως σύμβολο μιας αλλαγής που δεν έχει ξαναυπάρξει. Αν εκείνος λυγίσει, αισθάνονται πως λυγίζουν και οι ίδιοι.

Το παρασκήνιο, λοιπόν, αυτού του Συνεδρίου δεν ήταν απλά εσωκομματικά μαγειρέματα ή ίντριγκες όπως συμβαίνει σε συνέδρια άλλων κομμάτων. 

Ήταν ανθρώπινο, βαθιά συναισθηματικό, σκληρό. Και γι’ αυτό έχει αξία. Γιατί δείχνει ότι το Κίνημα Δημοκρατίας δεν είναι απλώς μια πολιτική στέγη. Είναι ζωντανός οργανισμός. 

Με ανθρώπους που νιώθουν, παλεύουν και επιμένουν. Και έναν Πρόεδρο, που ακόμη κι όταν λυγίζει, δεν πέφτει. Σηκώνεται. Και συνεχίζει. Μαζί τους.

Πώς βγήκε η απόφαση για την καταδίκη του Στέφανου Κασσελάκη από το Δικαστήριο

Μαθαίνω ότι στην ίδια ομιλία που τρόμαξε τον κόσμο, ο Στέφανος Κασσελάκης δεν κράτησε τίποτα πίσω και αναφέρθηκε λεπτομερώς στο πώς βγήκε η απόφαση για την καταδίκη του μια απόφαση που σπάζει κάθε αυταπάτη περί ανεξάρτητης δικαιοσύνης στη χώρα μας. Και δεν το λέει μόνο ένας πολιτικός που καίγεται από την αδικία, αλλά το καταδεικνύουν και συγκεκριμένες κινήσεις μέσα στη δικαστική αίθουσα, που δύσκολα κρύβονται.

Όπως εξήγησε ο ίδιος, παρά το γεγονός ότι παρουσίασε με απόλυτη σαφήνεια όλα τα στοιχεία στο δικαστήριο, αποδεικνύοντας με επιχειρήματα ότι δεν υπήρχε καμία πρόθεση δόλου στην πράξη του, το κλίμα ήταν ήδη προδιαγεγραμμένο. Ο εισαγγελέας και η ίδια η δικαστής δεν αρνήθηκαν ότι δεν υπήρχε δόλος· αντίθετα, το παραδέχθηκαν δημόσια μέσα στην αίθουσα. 

Παρ’ όλα αυτά, πριν βγει η απόφαση, συνέβη κάτι που κανείς δεν περίμενε: η δικαστής σηκώθηκε από την έδρα της, πήγε λίγο πιο πέρα, έβγαλε το κινητό της και έστειλε ένα μήνυμα — προφανώς σε κάποια εξωδικαστική ή ανώτερη αρχή.

Μετά από αυτή την κίνηση, γύρισε πίσω και αμέσως ανακοίνωσε την ενοχή του Στέφανου Κασσελάκη, αγνοώντας πλήρως όλα τα πειστικά επιχειρήματα που είχαν κατατεθεί. Το αποτέλεσμα ήταν μια καταδικαστική απόφαση που βασίστηκε περισσότερο σε εξωδικαστικές παρεμβάσεις παρά σε δίκαιη και αμερόληπτη κρίση.

Αυτό που μένει σαφές είναι πως η δικαιοσύνη στη χώρα μας, τουλάχιστον σε αυτή την υπόθεση, δεν λειτουργεί ως ανεξάρτητος θεσμός, αλλά ως εργαλείο πολιτικών σκοπιμοτήτων. 

Παρ’ όλα αυτά, υπάρχει μια δόση αισιοδοξίας: όλοι συμφωνούν ότι στο Εφετείο ο Στέφανος Κασσελάκης θα αθωωθεί. Η αλήθεια και η διαφάνεια που επέδειξε καθ’ όλη τη διάρκεια της δίκης δεν αφήνουν περιθώρια για κάτι διαφορετικό.

Είναι μια υπόθεση που δεν αφορά μόνο έναν πολιτικό, αλλά την ίδια την εμπιστοσύνη του κόσμου στο κράτος δικαίου. Και όσο αυτή η εμπιστοσύνη κλονίζεται, τόσο πιο επιτακτική γίνεται η ανάγκη για βαθιές τομές και ανατροπές. 

Μέχρι τότε, όμως, ο αγώνας του Στέφανου Κασσελάκη γίνεται σύμβολο αντίστασης απέναντι σε μια «δικαιοσύνη» που πολλές φορές φαίνεται να παίζει αλλόκοτα παιχνίδια.

Σε τι θα συνεργαστούν Κίνημα Δημοκρατίας και Πλεύση Ελευθερίας

Μου λένε ότι η συνεργασία του Στέφανου Κασσελάκη με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου δεν είναι απλά μια πολιτική κίνηση για τα μάτια του κόσμου, αλλά έχει ουσιαστικό και στρατηγικό περιεχόμενο, κυρίως γύρω από το έγκλημα των Τεμπών, που συγκλόνισε όλη τη χώρα και άφησε ανοιχτές πληγές σε εκατοντάδες οικογένειες.

Η Πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας θα βάλει τη σφραγίδα της και θα συνυπογράψει τα κατηγορητήρια που έχει συντάξει η νομική ομάδα του Κινήματος Δημοκρατίας, μια νομική «εργασία» που έχουν πλαισιώσει επίσης οι συγγενείς των θυμάτων, όπως η Μαρία Καρυστιάνου, ο Παύλος Ασλανίδης και ο Νίκος Πλάκιας. Αυτοί οι άνθρωποι έχουν πάρει την κατάσταση στα χέρια τους και ζητούν από όλη την αντιπολίτευση, δημόσια και ανοιχτά, να στηρίξει την προσπάθεια και να συνυπογράψει τα κατηγορητήρια που ζητούν δικαίωση και λογοδοσία.

Η σύμπραξη ανάμεσα στο Κίνημα Δημοκρατίας και την Πλεύση Ελευθερίας δεν σταματά εκεί. Μου λένε ότι η Ζωή Κωνσταντοπούλου θα συνυπογράψει και την πρόταση του Κινήματος Δημοκρατίας για τη σύσταση προανακριτικής επιτροπής στη Βουλή, η οποία θα διερευνήσει σε βάθος τις ευθύνες για την τραγωδία των Τεμπών. 

Φυσικά, η προανακριτική επιτροπή απαιτεί τη στήριξη 21 βουλευτών για να προχωρήσει και προς το παρόν, το Κίνημα Δημοκρατίας με τους 6 βουλευτές του και η Πλεύση Ελευθερίας με άλλους 6, φτάνουν μαζί τους 12 — δηλαδή τη μισή απαραίτητη δύναμη.

Είναι ξεκάθαρο ότι αυτή η συνεργασία έχει στόχο να συγκεντρώσει δυνάμεις και να πιέσει για να κινηθούν οι διαδικασίες, γιατί δεν πρόκειται απλά για ένα πολιτικό παιχνίδι, αλλά για μια μάχη δικαιοσύνης, διαφάνειας και σεβασμού στις οικογένειες που έχασαν τους δικούς τους. Η κοινή προσπάθεια δείχνει ότι ο Στέφανος και η Ζωή, παρά τις όποιες διαφορές, συμφωνούν στο ότι τέτοια εγκλήματα δεν πρέπει να μένουν ατιμώρητα, ούτε να θάβονται κάτω από το χαλί των πολιτικών καιροσκοπισμών.

Αυτή η συμμαχία, λοιπόν, μπορεί να εξελιχθεί σε δυναμικό μοχλό πίεσης για να ξεκινήσει μια αληθινή δικαστική διερεύνηση, και ίσως να αλλάξει τις ισορροπίες σε μια Βουλή όπου η λογική της συγκάλυψης κυριαρχεί. Αν καταφέρουν να πάρουν και άλλους βουλευτές μαζί τους, τότε τα πράγματα γίνονται πολύ πιο σοβαρά και δεν αποκλείεται να δούμε εξελίξεις που θα ανατρέψουν τα δεδομένα στην πολιτική σκηνή.

Όπως μου λένε, αυτό που κρατάει η συγκεκριμένη συνεργασία είναι ότι δεν αφορά μόνο πολιτικά κέρδη αλλά τη βαθιά ανάγκη να σταθεί κάποιος στο πλευρό των θυμάτων και να απαιτήσει επιτέλους την αλήθεια. Και αν αυτό είναι το «κοινό έδαφος» ανάμεσα στο Κίνημα Δημοκρατίας και την Πλεύση Ελευθερίας, τότε η συμμαχία αυτή έχει πραγματικό νόημα και κάτι να φοβούνται όσοι προσπαθούν να κουκουλώσουν το έγκλημα των Τεμπών.