Στα Παρασκήνια: Ο Αντώνης Σαμαράς δίνει ραντεβού τον Σεπτέμβριο*Στον ΣΥΡΙΖΑ ρωτάνε τον Φάμελλο πότε θα επιστρέψει ο Τσίπρας *Η νέα καριέρα του Αλέξη Τσίπρα είναι καθηγητής στο Χάρβαρντ
Καλή σας ημέρα φίλες και φίλοι αγαπητοί αναγνώστες και ένα καλό και όμορφο Σαββατοκύριακο σε όλες και όλους!
Την Τετάρτη κατέβηκα στο κέντρο της Αθήνας, έξω από τη Βουλή, στην πορεία για την Παλαιστίνη. Ναι, κατέβηκα κι εγώ. Παρ’ όλο που είμαι δημοσιογράφος, παρ’ όλο που “οφείλω” να κρατώ αποστάσεις. Γιατί πείτε μου, πώς να μείνεις αμέτοχος όταν βλέπεις παιδιά να πεθαίνουν από την πείνα και τις βόμβες; Μητέρες που κρατούν τα άψυχα κορμιά των μωρών τους, νοσοκομεία χωρίς φάρμακα, γάζες και ηλεκτρικό. Όταν κάθε πλάνο από τη Γάζα δεν είναι απλά ένα πλάνο – είναι μια κραυγή.
Όμως ο Στέφανος Κασσελάκης έκανε κάτι διαφορετικό: μίλησε με τον Παλαιστίνιο Πρέσβη και του ζήτησε να πάει εθελοντής στη Γάζα. Ναι, καλά διαβάσατε. Εθελοντής. Για να προσφέρει, για να στηρίξει, για να είναι εκεί.
Αυτή η κίνηση δεν είναι επικοινωνιακό τέχνασμα. Είναι πολιτική πράξη ουσίας που αναδεικνύει το πολιτικό του μέγεθος και ας μην κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας, ο Στέφανος Κασσελάκης είναι ο μόνος Έλληνας πολιτικός αρχηγός που πάτησε πόδι στην Παλαιστίνη σε ένα ταξίδι που θα ζήλευε ακόμη και ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο οποίος διατηρούσε καλές σχέσεις με την Παλαιστίνη και τους γειτονικούς λαούς.
Το αφήγημα του Ισραήλ περί «αυτοάμυνας» έχει καταρρεύσει προ πολλού. Δεν το λέω εγώ – το λένε πρώην σύμμαχοι του Ισραήλ. Κράτη που τον Οκτώβριο του ’23, μετά την επίθεση της Χαμάς, έσπευσαν να σταθούν δίπλα του, σήμερα τού γυρνούν την πλάτη. Και κάνουν το αυτονόητο: ετοιμάζονται να αναγνωρίσουν επίσημα το Παλαιστινιακό κράτος.
Αυτό που γίνεται στη Γάζα είναι γενοκτονία. Είναι έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Και το ερώτημα δεν είναι πια «πώς έγινε», αλλά «πώς αντέχουμε να το βλέπουμε και να μην κάνουμε τίποτα». Η παρουσία μου στην πορεία ήταν το ελάχιστο που μπορούσα να κάνω ως άνθρωπος. Όχι μόνο ως δημοσιογράφος.
Γιατί σε έναν κόσμο που πεθαίνει απ’ την απάθεια, το να νοιάζεσαι είναι πράξη αντίστασης. Και δεν θέλω να ζω άλλο σ’ έναν κόσμο γεμάτο αδικίες όπου θα ντρέπομαι για τη σιωπή μου ή θα λέω ''είναι θέλημα θεού''.
Αυτό που γίνεται στη Γάζα είναι γενοκτονία. Είναι έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Και το ερώτημα δεν είναι πια «πώς έγινε», αλλά «πώς αντέχουμε να το βλέπουμε και να μην κάνουμε τίποτα». Η παρουσία μου στην πορεία ήταν το ελάχιστο που μπορούσα να κάνω ως άνθρωπος. Όχι μόνο ως δημοσιογράφος.
Γιατί σε έναν κόσμο που πεθαίνει απ’ την απάθεια, το να νοιάζεσαι είναι πράξη αντίστασης. Και δεν θέλω να ζω άλλο σ’ έναν κόσμο γεμάτο αδικίες όπου θα ντρέπομαι για τη σιωπή μου ή θα λέω ''είναι θέλημα θεού''.
Στον ΣΥΡΙΖΑ ρωτάνε τον Φάμελλο πότε θα επιστρέψει ο Τσίπρας
Μου λένε ότι στο μόρφωμα του ΣΥΡΙΖΑ η αγωνία έχει φτάσει στο ταβάνι. Όχι για το μέλλον της χώρας, ούτε καν για το μέλλον της Αριστεράς – αλλά για το πότε, επιτέλους, θα επιστρέψει ο Αλέξης Τσίπρας. Ναι, καλά διαβάσατε. Εκεί έχουν καταντήσει. Δεν έχουν καμία απολύτως πολιτική πυξίδα, κανένα αφήγημα, καμία πρόταση, και απλώς κοιτάνε προς το παρελθόν με τα μάτια γεμάτα νοσταλγία και απόγνωση.
Σε κάθε κλειστή ή ανοιχτή κουβέντα, σε κάθε πηγαδάκι, σε κάθε σύσκεψη, οι εναπομείναντες βουλευτές, στελέχη, και υποστηρικτές δεν χάνουν την ευκαιρία να ρωτάνε επίμονα τον Σωκράτη Φάμελλο, την Όλγα Γεροβασίλη, τον Νίκο Παππά, τον Χρήστο Σπίρτζη, τον Παύλο Πολάκη και τα υπόλοιπα "καλά παιδιά" πότε γυρίζει ο... "ηγέτης". Πότε θα γυρίσει, λέει, για να τους ξανακάνει "πρώτο κόμμα".
Το ενδιαφέρον είναι πως όλοι αυτοί ξέρουν την απάντηση. Ξέρουν πολύ καλά ότι ο Τσίπρας δεν πρόκειται να επιστρέψει. Ούτε τώρα, ούτε αύριο ούτε ποτέ. Κι όμως, κανείς τους δεν τολμά να το πει φωναχτά. Γιατί; Γιατί αν πουν την αλήθεια, ότι ο Αλέξης τελείωσε και δεν έχει σκοπό να ξαναμπλέξει, τότε θα τους φύγουν και οι τελευταίοι που τους απέμειναν. Όσοι πιστοί έχουν απομείνει, κρατιούνται από αυτή τη φαντασίωση — από την ελπίδα μιας επιστροφής που τελικά δεν θα γίνει.
Το κόμμα έχει μετατραπεί σε ένα είδος πολιτικής επιβίωσης όπου όλοι περιμένουν κάποιον σωτήρα να τους μαζέψει, να τους ξαναδώσει αφήγημα και υπόσταση. Αλλά ο σωτήρας έχει προχωρήσει. Και αυτοί, δυστυχώς για τους ίδιους, έχουν μείνει κολλημένοι στο 2015. Όσο κι αν προσπαθούν να αναστήσουν ένα πτώμα με το φιλί της "επιστροφής Τσίπρα", το μόνο που καταφέρνουν είναι να παρατείνουν την αγωνία του τέλους.
Ο ΣΥΡΙΖΑ πλέον υπάρχει μόνο ως ανάμνηση μιας κάποτε δυναμικής δύναμης – κι όσο πιο σύντομα το καταλάβουν, τόσο πιο ανώδυνα θα τελειώσει το παραμύθι. Μέχρι τότε, θα συνεχίσουν να ρωτάνε πότε γυρίζει ο Αλέξης, ενώ ξέρουν πολύ καλά την απάντηση: ποτέ.
Μου λένε ότι στο μόρφωμα του ΣΥΡΙΖΑ η αγωνία έχει φτάσει στο ταβάνι. Όχι για το μέλλον της χώρας, ούτε καν για το μέλλον της Αριστεράς – αλλά για το πότε, επιτέλους, θα επιστρέψει ο Αλέξης Τσίπρας. Ναι, καλά διαβάσατε. Εκεί έχουν καταντήσει. Δεν έχουν καμία απολύτως πολιτική πυξίδα, κανένα αφήγημα, καμία πρόταση, και απλώς κοιτάνε προς το παρελθόν με τα μάτια γεμάτα νοσταλγία και απόγνωση.
Σε κάθε κλειστή ή ανοιχτή κουβέντα, σε κάθε πηγαδάκι, σε κάθε σύσκεψη, οι εναπομείναντες βουλευτές, στελέχη, και υποστηρικτές δεν χάνουν την ευκαιρία να ρωτάνε επίμονα τον Σωκράτη Φάμελλο, την Όλγα Γεροβασίλη, τον Νίκο Παππά, τον Χρήστο Σπίρτζη, τον Παύλο Πολάκη και τα υπόλοιπα "καλά παιδιά" πότε γυρίζει ο... "ηγέτης". Πότε θα γυρίσει, λέει, για να τους ξανακάνει "πρώτο κόμμα".
Το ενδιαφέρον είναι πως όλοι αυτοί ξέρουν την απάντηση. Ξέρουν πολύ καλά ότι ο Τσίπρας δεν πρόκειται να επιστρέψει. Ούτε τώρα, ούτε αύριο ούτε ποτέ. Κι όμως, κανείς τους δεν τολμά να το πει φωναχτά. Γιατί; Γιατί αν πουν την αλήθεια, ότι ο Αλέξης τελείωσε και δεν έχει σκοπό να ξαναμπλέξει, τότε θα τους φύγουν και οι τελευταίοι που τους απέμειναν. Όσοι πιστοί έχουν απομείνει, κρατιούνται από αυτή τη φαντασίωση — από την ελπίδα μιας επιστροφής που τελικά δεν θα γίνει.
Το κόμμα έχει μετατραπεί σε ένα είδος πολιτικής επιβίωσης όπου όλοι περιμένουν κάποιον σωτήρα να τους μαζέψει, να τους ξαναδώσει αφήγημα και υπόσταση. Αλλά ο σωτήρας έχει προχωρήσει. Και αυτοί, δυστυχώς για τους ίδιους, έχουν μείνει κολλημένοι στο 2015. Όσο κι αν προσπαθούν να αναστήσουν ένα πτώμα με το φιλί της "επιστροφής Τσίπρα", το μόνο που καταφέρνουν είναι να παρατείνουν την αγωνία του τέλους.
Ο ΣΥΡΙΖΑ πλέον υπάρχει μόνο ως ανάμνηση μιας κάποτε δυναμικής δύναμης – κι όσο πιο σύντομα το καταλάβουν, τόσο πιο ανώδυνα θα τελειώσει το παραμύθι. Μέχρι τότε, θα συνεχίσουν να ρωτάνε πότε γυρίζει ο Αλέξης, ενώ ξέρουν πολύ καλά την απάντηση: ποτέ.
Η νέα καριέρα του Αλέξη Τσίπρα είναι καθηγητής στο Χάρβαρντ
Και μιας που μιλάμε για τον Αλέξη, να γνωρίζεστε ότι ο πρώην πρωθυπουργός δεν πρόκειται να επιστρέψει στην πολιτική. Όχι γιατί δεν τον θέλουν ή δεν υπάρχει χώρος (αν και ούτε τον θέλουν ούτε υπάρχει χώρος), αλλά γιατί βρήκε νέα επαγγελματική στέγη εκεί που κανείς δεν θα περίμενε: στο Χάρβαρντ. Ναι, το Χάρβαρντ. Το αμερικάνικο. Το μεγάλο. Το παγκόσμιας εμβέλειας. Εκεί όπου υποτίθεται διδάσκουν οι κορυφαίοι. Και τώρα... και ο Τσίπρας.
Το αστείο της υπόθεσης δεν είναι απλώς η αντίφαση – ένας πολιτικός που έγινε σύμβολο του "go back madam Merkel", που μέχρι και για ένα απλό debate στα αγγλικά πάθαινε λεκτική κρίση, που το Lower του το πήρε, αν το πήρε, με αίμα, δάκρυα και ιδρώτα – και τώρα αυτός καλείται να παραδώσει μαθήματα σε φοιτητές του Ivy League. Δεν ξέρω τι τους λέει. Δεν ξέρω καν αν τον καταλαβαίνουν ή αν απλά κάθονται εκεί, τον κοιτάζουν, γνέφουν ευγενικά και αναρωτιούνται "is this English ?".
Αυτό που ξέρω όμως είναι ότι, στην ουσία, ο Τσίπρας έχει φύγει. Όχι απλώς φυσικά, αλλά και πολιτικά. Κι αυτό δεν το λέμε μόνο εμείς, το λένε ακόμη οι κάποτε πιο φανατικοί οπαδοί. Άνθρωποι που μέχρι πριν λίγους μήνες του έλεγαν “μην μας πας πουθενά, είμαστε μαζί σου”, σήμερα δεν θέλουν ούτε να τον βλέπουν. Γιατί η προδοσία δεν ήταν μόνο πολιτική — ήταν και προσωπική.
Έδωσε μάχες (υποτίθεται), υποσχέθηκε επαναστάσεις, έταξε πως θα καταργήσει τα μνημόνια με ένα νόμο και ένα άρθρο, και τελικά υπέγραψε το τρίτο και πιο βαρύ. Όχι μόνο αυτό. Παραιτήθηκε, άφησε πίσω ένα κόμμα να σπαρταράει, και πήγε στην άλλη άκρη του κόσμου και απλά για να έχει κάτι στην Ελλάδα έχτισε και ένα Ινστιτούτο με το όνομά του, μπας και τον θυμόμαστε.
Αλλά δεν τον θυμόμαστε. Ή μάλλον, τον θυμόμαστε ακριβώς όπως δεν θα ήθελε: ως εκείνον που ήρθε για να τα αλλάξει όλα και τελικά τα έκανε χειρότερα. Και τώρα, προσπαθεί να γράψει ξανά το αφήγημα της ζωής του μέσα από τις αίθουσες του Χάρβαρντ. Καλή τύχη. Αλλά στην πολιτική – εκεί που έπρεπε να σταθεί και να παλέψει – έγραψε φινάλε. Και ήταν ένα φινάλε που πίκρανε.
Και μιας που μιλάμε για τον Αλέξη, να γνωρίζεστε ότι ο πρώην πρωθυπουργός δεν πρόκειται να επιστρέψει στην πολιτική. Όχι γιατί δεν τον θέλουν ή δεν υπάρχει χώρος (αν και ούτε τον θέλουν ούτε υπάρχει χώρος), αλλά γιατί βρήκε νέα επαγγελματική στέγη εκεί που κανείς δεν θα περίμενε: στο Χάρβαρντ. Ναι, το Χάρβαρντ. Το αμερικάνικο. Το μεγάλο. Το παγκόσμιας εμβέλειας. Εκεί όπου υποτίθεται διδάσκουν οι κορυφαίοι. Και τώρα... και ο Τσίπρας.
Το αστείο της υπόθεσης δεν είναι απλώς η αντίφαση – ένας πολιτικός που έγινε σύμβολο του "go back madam Merkel", που μέχρι και για ένα απλό debate στα αγγλικά πάθαινε λεκτική κρίση, που το Lower του το πήρε, αν το πήρε, με αίμα, δάκρυα και ιδρώτα – και τώρα αυτός καλείται να παραδώσει μαθήματα σε φοιτητές του Ivy League. Δεν ξέρω τι τους λέει. Δεν ξέρω καν αν τον καταλαβαίνουν ή αν απλά κάθονται εκεί, τον κοιτάζουν, γνέφουν ευγενικά και αναρωτιούνται "is this English ?".
Αυτό που ξέρω όμως είναι ότι, στην ουσία, ο Τσίπρας έχει φύγει. Όχι απλώς φυσικά, αλλά και πολιτικά. Κι αυτό δεν το λέμε μόνο εμείς, το λένε ακόμη οι κάποτε πιο φανατικοί οπαδοί. Άνθρωποι που μέχρι πριν λίγους μήνες του έλεγαν “μην μας πας πουθενά, είμαστε μαζί σου”, σήμερα δεν θέλουν ούτε να τον βλέπουν. Γιατί η προδοσία δεν ήταν μόνο πολιτική — ήταν και προσωπική.
Έδωσε μάχες (υποτίθεται), υποσχέθηκε επαναστάσεις, έταξε πως θα καταργήσει τα μνημόνια με ένα νόμο και ένα άρθρο, και τελικά υπέγραψε το τρίτο και πιο βαρύ. Όχι μόνο αυτό. Παραιτήθηκε, άφησε πίσω ένα κόμμα να σπαρταράει, και πήγε στην άλλη άκρη του κόσμου και απλά για να έχει κάτι στην Ελλάδα έχτισε και ένα Ινστιτούτο με το όνομά του, μπας και τον θυμόμαστε.
Αλλά δεν τον θυμόμαστε. Ή μάλλον, τον θυμόμαστε ακριβώς όπως δεν θα ήθελε: ως εκείνον που ήρθε για να τα αλλάξει όλα και τελικά τα έκανε χειρότερα. Και τώρα, προσπαθεί να γράψει ξανά το αφήγημα της ζωής του μέσα από τις αίθουσες του Χάρβαρντ. Καλή τύχη. Αλλά στην πολιτική – εκεί που έπρεπε να σταθεί και να παλέψει – έγραψε φινάλε. Και ήταν ένα φινάλε που πίκρανε.
Ο Αντώνης Σαμαράς δίνει ραντεβού τον Σεπτέμβριο
Μαθαίνω ότι οι πολιτικές εξελίξεις τελικά ίσως έρθουν όχι από εκεί που περιμέναμε, αλλά από τον... παλιό γνώριμο της Δεξιάς, Αντώνη Σαμαρά. Ναι, καλά διάβασες. Ο πρώην πρωθυπουργός και άνθρωπος που στο παρελθόν έχει ήδη ρίξει έναν Μητσοτάκη από την εξουσία, φαίνεται πως δεν έχει πει την τελευταία του λέξη. Οι συνεργάτες του διαρρέουν – καθόλου τυχαία – πως το «ραντεβού» του με τις πολιτικές εξελίξεις έχει κλειστεί για τον Σεπτέμβριο.
Μέχρι τότε, όπως λένε και οι παλιοί, έχουμε τα λεγόμενα «μπάνια του λαού». Και αν υπάρχει ένα πράγμα που σέβεται η ελληνική πολιτική τάξη, αυτό είναι το δικαίωμα του Έλληνα να φάει το καλαμαράκι του δίπλα στο κύμα χωρίς να του πετάνε κάλπες ή διαγγέλματα. Οπότε μέχρι το φθινόπωρο, λίγα πράγματα. Ίσως κάτι ξεκουνηθεί στα τέλη Αυγούστου, ίσως και όχι. Το σίγουρο είναι ότι οι καλά ενημερωμένοι γνωρίζουν: ο Σαμαράς κάτι ετοιμάζει.
Η απορία όλων φυσικά είναι αν θα τολμήσει ο Μεσσήνιος να θυμηθεί τα νιάτα του και να ρίξει για δεύτερη φορά έναν Μητσοτάκη. Γιατί να μην ξεχνιόμαστε, μπορεί ο Κυριάκος να κάθεται σήμερα στο Μαξίμου, αλλά και ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης εκεί καθόταν μέχρι που εμφανίστηκε ο Σαμαράς με την Πολιτική Άνοιξη και του έκλεισε την πόρτα.
Μαθαίνω ότι οι πολιτικές εξελίξεις τελικά ίσως έρθουν όχι από εκεί που περιμέναμε, αλλά από τον... παλιό γνώριμο της Δεξιάς, Αντώνη Σαμαρά. Ναι, καλά διάβασες. Ο πρώην πρωθυπουργός και άνθρωπος που στο παρελθόν έχει ήδη ρίξει έναν Μητσοτάκη από την εξουσία, φαίνεται πως δεν έχει πει την τελευταία του λέξη. Οι συνεργάτες του διαρρέουν – καθόλου τυχαία – πως το «ραντεβού» του με τις πολιτικές εξελίξεις έχει κλειστεί για τον Σεπτέμβριο.
Μέχρι τότε, όπως λένε και οι παλιοί, έχουμε τα λεγόμενα «μπάνια του λαού». Και αν υπάρχει ένα πράγμα που σέβεται η ελληνική πολιτική τάξη, αυτό είναι το δικαίωμα του Έλληνα να φάει το καλαμαράκι του δίπλα στο κύμα χωρίς να του πετάνε κάλπες ή διαγγέλματα. Οπότε μέχρι το φθινόπωρο, λίγα πράγματα. Ίσως κάτι ξεκουνηθεί στα τέλη Αυγούστου, ίσως και όχι. Το σίγουρο είναι ότι οι καλά ενημερωμένοι γνωρίζουν: ο Σαμαράς κάτι ετοιμάζει.
Η απορία όλων φυσικά είναι αν θα τολμήσει ο Μεσσήνιος να θυμηθεί τα νιάτα του και να ρίξει για δεύτερη φορά έναν Μητσοτάκη. Γιατί να μην ξεχνιόμαστε, μπορεί ο Κυριάκος να κάθεται σήμερα στο Μαξίμου, αλλά και ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης εκεί καθόταν μέχρι που εμφανίστηκε ο Σαμαράς με την Πολιτική Άνοιξη και του έκλεισε την πόρτα.
Το σενάριο να το ξανακάνει παίζει και κυκλοφορεί – όχι από στόματα της αντιπολίτευσης, αλλά από τα ίδια τα «παπαγαλάκια» του Μαξίμου, που προσπαθούν να πείσουν πως και να γίνει κάτι, ο Κυριάκος... πάλι θα μείνει. Μένει να δούμε.
Εδώ όμως, εγώ θα σας πω κάτι άλλο: αν έρθουν εκλογές, αν έρθουν ανατροπές, μην πάτε στην κάλπη κουτουρού. Κοιτάξτε καλά. Τι λένε τα κόμματα για την ακρίβεια; Για τη δημόσια υγεία που καταρρέει; Για την παιδεία; Ποιος έχει κοστολογημένο πρόγραμμα και σοβαρές προτάσεις και ποιος απλώς κάνει ψηφοθηρική πασαρέλα; Και όταν έρθει εκείνη η ώρα, να αποφασίσετε με βάση αυτά.
Γιατί στη Δημοκρατία – όσο και να μας πείθουν για το αντίθετο – αδιέξοδα δεν υπάρχουν. Υπάρχει πάντα μία εναλλακτική. Το θέμα είναι ποιος θα τολμήσει να την ακολουθήσει.
Εδώ όμως, εγώ θα σας πω κάτι άλλο: αν έρθουν εκλογές, αν έρθουν ανατροπές, μην πάτε στην κάλπη κουτουρού. Κοιτάξτε καλά. Τι λένε τα κόμματα για την ακρίβεια; Για τη δημόσια υγεία που καταρρέει; Για την παιδεία; Ποιος έχει κοστολογημένο πρόγραμμα και σοβαρές προτάσεις και ποιος απλώς κάνει ψηφοθηρική πασαρέλα; Και όταν έρθει εκείνη η ώρα, να αποφασίσετε με βάση αυτά.
Γιατί στη Δημοκρατία – όσο και να μας πείθουν για το αντίθετο – αδιέξοδα δεν υπάρχουν. Υπάρχει πάντα μία εναλλακτική. Το θέμα είναι ποιος θα τολμήσει να την ακολουθήσει.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
Καλωσήρθατε στον χώρο σχολίων του Αντικειμενικότητα. Να θυμάστε ότι κάθε άποψη είναι δεχτή εκτός αν προσβάλει ή θίγει τον άλλον όποτε παρακαλώ ο σχολιασμός σας να είναι κόσμιος.