Στα Παρασκήνια: Όλα έτοιμα για το ιδρυτικό συνέδριο του Κινήματος Δημοκρατίας* Οι τοπικές οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζουν να παραμένουν κλειστές* Τελικά η καταδίκη του Στέφανου Κασσελάκη αφορά το πόθεν έσχες του;

 Αποκαλύπτουμε όλα τα πολιτικά παρασκήνια! Από τους διαδρόμους της Βουλής και τα υπουργικά γραφεία, μέχρι τις μυστικές συναντήσεις σε πρεσβείες και τα παζάρια στα κομματικά επιτελεία. Μάθε πρώτος για τις αθέατες διαπραγματεύσεις, τις κρυφές συμμαχίες και τις εσωτερικές πληροφορίες που διαμορφώνουν το πολιτικό σκηνικό, για να είσαι πάντα ένα βήμα μπροστά από τις εξελίξεις!

Καλή σας ημέρα φίλες και φίλοι αγαπητοί αναγνώστες και ένα καλό και όμορφο Σαββατοκύριακο σε όλες και όλους!

Σήμερα θα στραφούμε σε δύο κατευθύνσεις: τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικο. Ξεκινώντας από το εσωτερικό, μαθαίνω πως πραγματοποιήθηκε μια πολύ ενδιαφέρουσα και απαραίτητη εκδήλωση του Κινήματος Δημοκρατίας στο Πνευματικό Κέντρο «Γιάννης Ρίτσος» στο Αιγάλεω, με θέμα την αναπηρική πολιτική στη χώρα μας. 

Και ήταν από αυτές τις εκδηλώσεις που δεν τις λες «τυπικές» ή «για το θεαθήναι», αλλά που φωτίζουν τη σκοτεινή πραγματικότητα. Γιατί αποδείχθηκε, μέσα από τις παρεμβάσεις και τις μαρτυρίες, ότι σε αυτόν τον τομέα, η Ελλάδα είναι πιο κοντά στην Ουγκάντα παρά στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ξεκάθαρα και χωρίς περιστροφές.

Τα περισσότερα από τα κέντρα ειδικών θεραπειών στη χώρα δεν διαθέτουν ούτε άδεια λειτουργίας, ούτε υπόκεινται σε ουσιαστικούς ελέγχους από την αστυνομία ή τις υγειονομικές αρχές. 

Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μετατρέπονται σε γκρίζες ζώνες όπου δεν υπάρχει λογοδοσία, δεν υπάρχει εποπτεία, δεν υπάρχει προστασία. Εκεί μέσα, όπως καταγγέλθηκε στην εκδήλωση, μπορεί να συμβούν τα πάντα: από ξυλοδαρμούς και κακομεταχείριση μέχρι σεξουαλικές κακοποιήσεις και βιασμούς ανθρώπων με αναπηρία. Και το πιο αρρωστημένο; 

Όταν μια οικογένεια τολμήσει να μιλήσει, να απειλήσει με καταγγελία επειδή χτύπησαν ή κακοποίησαν τον δικό τους άνθρωπο, τότε το ίδιο το «ειδικό» κέντρο γυρνάει την απειλή μπούμερανγκ, λέγοντας πως το παιδί ήρθε έτσι από το σπίτι. Έτσι, με τη μία, το κράτος μπορεί να μπει στη μέση, να θεωρήσει ότι φταίει η οικογένεια και να της πάρει την επιμέλεια. 

Μιλάμε για έναν μηχανισμό καθαρού εκβιασμού και τρομοκρατίας που βασίζεται στην πλήρη αδυναμία του κράτους να θεσπίσει ελέγχους, να προστατέψει τους ευάλωτους και να φέρει στο φως την αλήθεια.

Αυτό το απόστημα πρέπει να σπάσει. Και το Κίνημα Δημοκρατίας κάνει πολύ καλά που ανοίγει τέτοια ζητήματα, γιατί αν δεν ακουστούν τώρα, πότε; Και από ποιους;

Τώρα, μεταφερόμαστε στο εξωτερικό, όπου οι εξελίξεις μυρίζουν… πυρηνική μπαρούτι. Η ένταση μεταξύ Ινδίας και Πακιστάν έχει αρχίσει να κλιμακώνεται επικίνδυνα και δεν μιλάμε για δύο οποιεσδήποτε χώρες: μιλάμε για δύο χώρες με πυρηνικά όπλα, ιστορικό συγκρούσεων και πλήρη απουσία εμπιστοσύνης μεταξύ τους. 

Την ώρα που ο πόλεμος Ρωσίας–Ουκρανίας συνεχίζεται, και με τη Ρωσία να έχει ήδη απειλήσει επανειλημμένα με χρήση πυρηνικών (ειδικά όσο ήταν πρόεδρος ο Τζο Μπάιντεν), η πιθανότητα εμπλοκής και άλλων πυρηνικών δυνάμεων στην εξίσωση θα έπρεπε να τρομάζει σοβαρά τη διεθνή κοινότητα. 

Η επιστροφή του Ντόναλντ Τραμπ στην εξουσία μπορεί να ανατρέψει κάποιες ισορροπίες, καθώς –καλώς ή κακώς– ο Τραμπ δεν σηκώνει πολλά-πολλά και έχει δείξει ότι μπορεί να χειριστεί τέτοια ζητήματα με πιο επιθετική στρατηγική αποτροπής.

Το θέμα είναι πως πλέον η ανθρωπότητα ζει με την απειλή του πολέμου όχι απλώς στα σύνορα, αλλά στις κεφαλές των πυραύλων. Και δυστυχώς, κανείς δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα ότι τα χειρότερα αποκλείονται. Γιατί όταν το διπλωματικό παιχνίδι δεν το παίζουν πολιτικοί, αλλά αλαζόνες, τα κουμπιά είναι πιο κοντά από όσο νομίζουμε.

Όλα έτοιμα για το ιδρυτικό συνέδριο του Κινήματος Δημοκρατίας


Μαθαίνω ότι όλα είναι πλέον έτοιμα για την έναρξη του ιδρυτικού συνεδρίου του Κινήματος Δημοκρατίας, ενός συνεδρίου που δεν θυμίζει σε τίποτα τις παλιές, θλιβερές στιγμές της κομματοκρατίας και των προσχηματικών διαδικασιών. Σήμερα ανοίγει επίσημα τις πόρτες του, και το μόνο που υπόσχεται είναι μια ανοιχτή, ζωντανή γιορτή δημοκρατίας – χωρίς αποκλεισμούς, χωρίς παρασκηνιακές μεθοδεύσεις, χωρίς φίλτρα πιστότητας και πολιτικής «καθαρότητας».

Σε αντίθεση με το συνέδριο-παρωδία του μορφώματος του ΣΥΡΙΖΑ, που τον περασμένο Νοέμβριο απέκλεισε νόμιμα εκλεγμένους συνέδρους απλώς και μόνο επειδή δεν ήταν αρεστοί στο νέο καθεστώς, το Κίνημα Δημοκρατίας σηκώνει τη σημαία της πραγματικής συμμετοχής. Εδώ δεν θα δεις "ταμπέλες", δεν θα ακούσεις "συνθηματικά" και "παρασυνθηματικά", δεν θα υπάρχει το κλασικό "κόψτε αυτόν, δεν μας κάνει" ή "βάλτε τον άλλον γιατί είναι δικός μας".

Το μοναδικό συνθηματικό που απαιτείται σε αυτό το συνέδριο είναι μία λέξη: Δημοκρατία. Τίποτα άλλο. Και αυτή δεν λέγεται, αποδεικνύεται. Δεν είναι για λίγους, είναι για όλους. Και σίγουρα, όποιος θέλει να περάσει το κατώφλι του συνεδρίου, δεν θα χρειαστεί να κάνει βουτιά στα υπόγεια και να μπει από κάποιο σκοτεινό γκαράζ, όπως έγινε στο «αριστερό» συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ, όπου ακόμα και δημοσιογράφοι κυκλοφορούσαν σαν κυνηγημένοι, υπό το φόβο μήπως πουν καμιά αλήθεια.

Το Κίνημα Δημοκρατίας ανοίγει σήμερα μια νέα σελίδα. Χωρίς βαρίδια, χωρίς σκοτεινούς μηχανισμούς, χωρίς προσχήματα. Με νέα παιδιά, με καθαρές φωνές, με πρόσωπα που δεν ήρθαν για να βολευτούν αλλά για να αλλάξουν τα πάντα. Ένα συνέδριο που δεν θα θυμίζει συνέδριο, αλλά μια αυθεντική συλλογική στιγμή. Όπου όλοι μετράνε. Όχι μόνο οι κολλητοί.

Και κυρίως, ένα συνέδριο που δεν θα χρειαστεί σπρώξιμο, γιατί η βάση του το έχει ήδη αγκαλιάσει. Γιατί εδώ δεν χτίζεται ένα κόμμα – χτίζεται μια κοινότητα με αξίες. Με αρχές. Με πυξίδα το φως και όχι τις σκιές.

Οι τοπικές οργανώσεις του ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζουν να παραμένουν κλειστές

Και μιας που μιλάμε για το μόρφωμα που λέγεται ΣΥΡΙΖΑ, μαθαίνω ότι οι τοπικές οργανώσεις του – όσες τουλάχιστον έχουν απομείνει – εξακολουθούν να είναι κυριολεκτικά με κατεβασμένα ρολά. 

Σαν εγκαταλελειμμένα περίπτερα άλλων εποχών, στέκονται αμίλητα και βουβά στις γειτονιές, χωρίς κανένα ίχνος ζωής, δράσης ή ενδιαφέροντος. Όχι απλώς δεν υπάρχει πολιτική κινητικότητα, αλλά ούτε φως, ούτε σήμα, ούτε ανθρώπινη παρουσία. Κλειστά και ερμητικά.

Σημάδι ξεκάθαρο ότι όσο κι αν η νέα ηγεσία του μορφώματος – με μπροστάρη τον Σωκράτη Φάμελλο – προσπαθεί να πλασάρει μια εικόνα «κανονικότητας» και «νέας αρχής», η πραγματικότητα δεν συγχωρεί. Το κόμμα είναι σε αποσύνθεση. 

Η βάση του έχει γυρίσει την πλάτη, τα στελέχη του βρίσκονται σε εσωτερική εξορία ή πλήρη απάθεια και ο κόσμος έχει πάψει να ασχολείται. Όσο και αν ο πρόεδρος Σωκράτης κάνει αγγαρεία μπροστά σε κάμερες και μικρόφωνα, το αφήγημα «όλα πάνε καλά» δεν πείθει ούτε τον εαυτό του.

Η εικόνα είναι ηχηρή. Σημαία κατεβασμένη, ρολά κλειστά, αφίσες ξεθωριασμένες, και ένα κλίμα παραίτησης που δεν σώζεται με διορισμούς και κομματικά επικοινωνιακά για το θεαθήναι. 

Μου λένε ακόμη πως σε κάποιες περιοχές, τα μέλη που έχουν απομείνει δεν γνωρίζουν ούτε πότε είναι οι συνεδριάσεις, ούτε καν αν υπάρχουν. Τέτοια είναι η κατάσταση. Μια φορά και έναν καιρό ήταν το «κόμμα της ριζοσπαστικής Αριστεράς». Τώρα είναι απλώς μια σφραγίδα που μαραζώνει σε σκονισμένα συρτάρια.

Και το χειρότερο; Δεν υπάρχει ούτε σχέδιο εξόδου από την κρίση, ούτε πολιτική πρόταση, ούτε κάποιο φως στον ορίζοντα. Όλο αυτό θυμίζει καράβι χωρίς πυξίδα, που απλώς περιμένει το κύμα να το τελειώσει. 

Γιατί οι τοπικές οργανώσεις είναι ο καθρέφτης ενός κόμματος – κι όταν αυτές είναι νεκρές, τότε το κόμμα είναι πολιτικά άταφο. Το μόρφωμα δεν παλεύει πια να ανασυγκροτηθεί. Παλεύει απλώς να φανεί πως... ζει. Αλλά δεν ζει απλώς παρακμάζει.

Τελικά η καταδίκη του Στέφανου Κασσελάκη αφορά το πόθεν έσχες του;

Για να γνωρίζεστε, σας ενημερώνω έγκυρα: Όχι, η καταδίκη του Στέφανου Κασσελάκη δεν έχει καμία απολύτως σχέση με το πόθεν έσχες του. Το πόθεν έσχες του είναι πλήρως διαφανές, ακριβές, κατατεθειμένο και απολύτως ελεγμένο – δεν υπάρχει το παραμικρό ζήτημα εκεί. 

Το θέμα που προέκυψε έχει να κάνει με έναν νόμο-παγίδα που πέρασε στα ψιλά γράμματα επί κυβέρνησης Τσίπρα, την περίοδο 2015-2019, και που στόχευε ξεκάθαρα τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Έναν νόμο που απαγορεύει σε αρχηγούς κομμάτων να έχουν επιχειρηματική δραστηριότητα ή εταιρείες στο όνομά τους, ανεξαρτήτως αν είναι ενεργές ή όχι.

Ο Στέφανος Κασσελάκης, που ζούσε για χρόνια στην Αμερική, έχοντας φτιάξει από το μηδέν τη δική του επιχειρηματική πορεία – με διαφάνεια, εργατικότητα και όραμα – δεν είχε ιδέα για αυτό το ελληνικό νομικό τερτίπι όταν αποφάσισε να επιστρέψει και να εμπλακεί με τα κοινά. 

Αρχικά ως υποψήφιος στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του μορφώματος του ΣΥΡΙΖΑ και κατόπιν ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Μόλις ενημερώθηκε, έπραξε το αυτονόητο: 

Μεταβίβασε τις εταιρείες του στον αδελφό του, Στέλιο, χωρίς καθυστέρηση. Όχι γιατί ήθελε να «κρύψει» κάτι, αλλά γιατί σεβάστηκε τον θεσμικό του ρόλο και τη διαφάνεια που υπηρετεί από την πρώτη στιγμή που μπήκε στην πολιτική.

Το πρόβλημα; Ο εν λόγω νόμος δεν έχει επικαιροποιηθεί. Παραμένει θολός, χωρίς ερμηνευτικές εγκυκλίους, και στην πράξη έχει μετατραπεί σε εργαλείο στοχοποίησης. 

Έτσι, ένας καθαρός πολιτικός σαν τον Κασσελάκη, που δεν χρωστάει σε κανέναν, που δηλώνει κάθε του δραστηριότητα μέχρι τελευταίου cent και που δεν έχει μπλεξίματα με εργολάβους, προμηθευτές, μυστικά κονδύλια ή «χορηγούς», βρέθηκε να καταδικάζεται σε δέκα χρόνια φυλάκιση με αναστολή και να του επιβάλλεται πρόστιμο. Όχι γιατί παραβίασε το δημόσιο συμφέρον. Αλλά γιατί δεν είχε προλάβει – μέσα στο χάος της ελληνικής γραφειοκρατίας και πολιτικής υποκρισίας – να ενημερωθεί για μια νομική λεπτομέρεια που τον έθετε αυτομάτως εκτός πλαισίου.

Το παράλογο της υπόθεσης δεν είναι μόνο νομικό, είναι βαθιά πολιτικό. Την ώρα που άλλοι πολιτικοί παρελαύνουν χωρίς πόθεν έσχες, με offshore, με βίλες και αδιευκρινηστα ποσά στους λογαριασμούς τους, ο Στέφανος Κασσελάκης τιμωρείται για το ότι... είχε εταιρεία. Ουσιαστικά για το ότι δούλεψε και πρόκοψε. Για το ότι δεν είναι επαγγελματίας πολιτικός με κομματικά ένσημα αλλά αυτοδημιούργητος άνθρωπος με διεθνή εμπειρία, όραμα και συνέπεια.

Αν αυτό δεν είναι το πιο καθαρό παράδειγμα στοχοποίησης ενός νέου πολιτικού που ταράζει το κατεστημένο, τότε τι είναι; Αν αυτός ο νόμος δεν αλλάξει άμεσα, τότε το πολιτικό σύστημα στέλνει το εξής μήνυμα: 

«Θέλουμε πολιτικούς μόνο από μέσα, μόνο από το σύστημα, μόνο με πλάτες και συμφέροντα». Και ο Κασσελάκης, όπως φαίνεται, δεν είχε καμία πλάτη. Μόνο την αλήθεια του. Και αυτή πονάει. Και πιστέψτε με αγαπητοί μου αναγνώστες πονάει πολύ...