Στα Παρασκήνια: Αδειο θα ειναι το καλαθι του Πρωθυπουργου στην ΔΕΘ* Νεο μεγαλο σκανδαλο για την Κυβερνηση προ των πυλων* Το μεγάλο Rebranding του Αλέξη Τσίπρα εν όψει της ανακοίνωσης του νέου κόμματος* Ανησυχία στο Μαξίμου για τις καλές σχέσεις Καραμανλή – Σαμαρά

Αποκαλύπτουμε όλα τα πολιτικά παρασκήνια! Από τους διαδρόμους της Βουλής και τα υπουργικά γραφεία, μέχρι τις μυστικές συναντήσεις σε πρεσβείες και τα παζάρια στα κομματικά επιτελεία. Μάθε πρώτος για τις αθέατες διαπραγματεύσεις, τις κρυφές συμμαχίες και τις εσωτερικές πληροφορίες που διαμορφώνουν το πολιτικό σκηνικό, για να είσαι πάντα ένα βήμα μπροστά από τις εξελίξεις!

Καλή σας ημέρα φίλες και φίλοι αγαπητοί αναγνώστες και ένα καλό και όμορφο Σαββατοκύριακο σε όλες και όλους!

Σήμερα θα ήθελα να σχολιάσω τη συνέντευξη του Αλέξη Τσίπρα στη γαλλική Le Monde, όπου μεταξύ άλλων παραδέχτηκε ότι του λείπει η ενεργός πολιτική και η άμεση επαφή με τον κόσμο. Με απλά λόγια, είπε ότι του λείπει να είναι επικεφαλής κόμματος, να έχει την εξουσία, να βρίσκεται στο κέντρο των εξελίξεων.

Η αλήθεια είναι ότι ο Αλέξης Τσίπρας έχει μάθει να ζει με την προσοχή στραμμένη πάνω του, να έχει το φως των προβολέων να τον ακολουθεί, και σήμερα, που δεν βρίσκεται πια στην πρώτη γραμμή, μοιάζει να νιώθει μια ιδιότυπη πολιτική μοναξιά.

Ωστόσο, ας μην ξεχνάμε πως ο Αλέξης Τσίπρας δεν είναι απλός παρατηρητής. Έχει εκλεγεί βουλευτής στις τελευταίες εκλογές και επομένως έχει όλα τα θεσμικά εργαλεία για να είναι σε επαφή με την κοινωνία που τόσο, όπως λέει, του λείπει. 

Αν του λείπει πραγματικά η συζήτηση με τους πολίτες, ας κάνει μια βόλτα στην Α΄ Πειραιά, την εκλογική του περιφέρεια. Εκεί οι άνθρωποι έχουν πολλά να του πουν, από τα καθημερινά προβλήματα μέχρι τις μεγάλες αγωνίες για την οικονομία, την ακρίβεια, την ανασφάλεια. Εκεί φαίνεται η «ενεργός πολιτική» που επικαλείται και όχι σε πολυτελείς σελίδες ξένων εφημερίδων.

Το ίδιο ισχύει και για τη Βουλή. Ο Αλέξης Τσίπρας, ως εκλεγμένος βουλευτής, αμείβεται από τον ελληνικό λαό. Άρα το καθήκον του δεν είναι να νοσταλγεί μόνο την καρέκλα του προέδρου, αλλά να συμμετέχει ενεργά στις κοινοβουλευτικές διαδικασίες, να παρεμβαίνει, να ελέγχει την κυβέρνηση, να καταθέτει προτάσεις.

Γιατί η «ενεργός πολιτική» δεν είναι μόνο οι ομιλίες στις πλατείες και τα χειροκροτήματα· είναι και οι ώρες στις επιτροπές, είναι και οι συζητήσεις στο κοινοβούλιο, είναι η παρουσία δίπλα στον πολίτη που σήμερα παλεύει να τα βγάλει πέρα.

Η παραδοχή του Τσίπρα στη Le Monde ίσως δείχνει και κάτι βαθύτερο: ότι δεν του λείπει απλώς η πολιτική, αλλά η εξουσία. Και εδώ βρίσκεται η ουσία. Γιατί άλλο είναι να λες «μου λείπει να μιλάω με τον κόσμο» και άλλο είναι να το κάνεις πράξη.

Στην Ελλάδα του σήμερα, με την κοινωνία στα όρια, με τους πολίτες να ασφυκτιούν, δεν χρειάζονται συνεντεύξεις στο εξωτερικό για να δηλώσεις παρών. Χρειάζονται ουσιαστικές παρεμβάσεις εδώ, μέσα στη χώρα, δίπλα στους ανθρώπους που σε εξέλεξαν.

Αν ο Αλέξης Τσίπρας επιθυμεί να ξαναβρεί το ρόλο του, δεν έχει παρά να ακολουθήσει αυτόν τον δρόμο: να κατέβει στον Πειραιά, να πάει στη Βουλή, να μιλήσει με τον λαό που τον ψήφισε.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, η πολιτική δεν είναι ανάμνηση ούτε νοσταλγία· είναι πράξη, ευθύνη και συνεχής παρουσία.

Αδειο θα ειναι το καλαθι του Πρωθυπουργου στην ΔΕΘ

Μαθαίνω ότι φέτος στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης, ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν θα έχει πολλά να παρουσιάσει. Το περιβόητο «καλάθι του Πρωθυπουργού», που κάθε χρόνο αποτελούσε σημείο αναφοράς για τις κυβερνητικές εξαγγελίες, αυτή τη φορά θα είναι μάλλον άδειο. Και αυτό δεν είναι τυχαίο. 

Οι εξελίξεις τρέχουν με ιλιγγιώδη ταχύτητα, τα μέτωπα που έχει να διαχειριστεί το Μαξίμου είναι πολλαπλά και η φθορά της κυβέρνησης γίνεται όλο και πιο αισθητή. Έτσι, ακόμη και αν ο Μητσοτάκης επιθυμεί να παρουσιάσει κάποιο όραμα ή έστω μερικά «φιλολαϊκά μέτρα», η πραγματικότητα θα τον προλάβει.

Η οικονομία βρίσκεται σε οριακή κατάσταση, με την ακρίβεια να τσακίζει την καθημερινότητα των πολιτών και τα νοικοκυριά να δυσκολεύονται να βγάλουν τον μήνα. Στην ενεργειακή πολιτική δεν υπάρχει κάτι νέο να ειπωθεί, ενώ στα εργασιακά οι πιέσεις από την κοινωνία μεγαλώνουν. Το αφήγημα περί «σταθερότητας» που προσπαθεί να προωθήσει το Μέγαρο Μαξίμου, μοιάζει πλέον κενό γράμμα μπροστά στις δυσκολίες που βιώνουν οι πολίτες. Ό,τι και να πει στη Θεσσαλονίκη, δύσκολα θα πείσει.

Δεν πρέπει να ξεχνάμε και τις πολιτικές εξελίξεις που πλησιάζουν. Το εσωτερικό κλίμα στη Νέα Δημοκρατία δεν είναι τόσο ήρεμο όσο παρουσιάζεται, με αρκετά στελέχη να ανησυχούν για την πορεία των πραγμάτων. 

Παράλληλα, η αντιπολίτευση, παρά τα δικά της προβλήματα, καραδοκεί και προετοιμάζεται να εκμεταλλευτεί κάθε αδυναμία της κυβέρνησης. Σε αυτό το πλαίσιο, η φετινή ΔΕΘ χάνει τον χαρακτήρα που είχε παραδοσιακά: δεν θα είναι τόπος εξαγγελιών, αλλά περισσότερο μια «τυπική παρουσία» του Πρωθυπουργού που θα προσπαθήσει να κερδίσει χρόνο.

Οι πιέσεις από το εξωτερικό περιβάλλον δεν αφήνουν περιθώρια. Οι Βρυξέλλες απαιτούν δημοσιονομική πειθαρχία, οι επενδύσεις που εξαγγέλλονται χρόνια τώρα παραμένουν περισσότερο στα χαρτιά, ενώ η κοινωνία περιμένει ουσιαστικές απαντήσεις και όχι γενικόλογες τοποθετήσεις. 

Ο Μητσοτάκης γνωρίζει ότι όποια υπόσχεση δώσει στη Θεσσαλονίκη θα πρέπει να μπορεί να την τηρήσει – αλλιώς θα μετατραπεί σε μπούμερανγκ. Έτσι, η πιο ασφαλής στρατηγική γι’ αυτόν είναι να πει… τα ελάχιστα δυνατά.

Το αποτέλεσμα θα είναι ένα άδειο καλάθι, που θα αντικατοπτρίζει όχι μόνο την αδυναμία της κυβέρνησης να προσφέρει χειροπιαστά μέτρα, αλλά και την πολιτική κόπωση που αρχίζει να φαίνεται ξεκάθαρα. Και αν η ΔΕΘ ήταν παραδοσιακά το βήμα όπου ο εκάστοτε Πρωθυπουργός επιχειρούσε να δώσει το στίγμα του για το επόμενο διάστημα, φέτος όλα δείχνουν πως το μόνο στίγμα που θα μείνει είναι αυτό της στασιμότητας και της αβεβαιότητας.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν ο κόσμος θα συνεχίσει να δείχνει ανοχή. Γιατί όταν οι εξελίξεις «τρέχουν» και η κοινωνία βράζει, τότε καμία επικοινωνιακή διαχείριση δεν μπορεί να κρύψει την πραγματικότητα. 

Και η πραγματικότητα για τον Κυριάκο Μητσοτάκη είναι πως το πολιτικό του κεφάλαιο φθίνει και οι αποφάσεις που έρχονται θα είναι καθοριστικές για ό,τι ακολουθήσει το φθινόπωρο.

Νεο μεγαλο σκανδαλο για την Κυβερνηση προ των πυλων

Μου λενε ακόμη οτι ένας ακόμη λόγος που ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν θα μπορέσει να παρουσιάσει κάτι το ουσιαστικό στη ΔΕΘ, πέρα από τις γνωστές γενικόλογες εξαγγελίες, είναι το γεγονός πως πάνω από το Μέγαρο Μαξίμου αιωρείται η σκιά ενός νέου σκανδάλου. 

Αυτή τη φορά, η υπόθεση αφορά το Ταμείο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας, με ψιθύρους να μιλούν για κακοδιαχείριση, φωτογραφικούς διαγωνισμούς και εξυπηρετήσεις σε συγκεκριμένα επιχειρηματικά συμφέροντα. Και όλα αυτά τη στιγμή που η κυβέρνηση δεν έχει προλάβει καν να κλείσει τις πληγές της από το ήδη βαρύ σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Αν επιβεβαιωθούν οι πληροφορίες, η νέα αυτή υπόθεση μπορεί να αποτελέσει τη θρυαλλίδα για πολιτικές εξελίξεις που ο Μητσοτάκης μάλλον δεν θα μπορέσει να αποτρέψει. Το Ταμείο Ανάκαμψης δεν είναι ένα οποιοδήποτε χρηματοδοτικό εργαλείο, αλλά ένα ευρωπαϊκό πρόγραμμα με τεράστια σημασία και αυστηρούς κανόνες διαφάνειας. 

Η παραμικρή υποψία σκανδάλου μπορεί να προκαλέσει ντόμινο αντιδράσεων όχι μόνο στο εσωτερικό, αλλά και σε ευρωπαϊκό επίπεδο, με την Κομισιόν να αναγκαστεί να παρέμβει και να ζητήσει εξηγήσεις. Σε μια τέτοια περίπτωση, η κυβέρνηση θα βρεθεί με την πλάτη στον τοίχο, καθώς δύσκολα θα μπορέσει να δικαιολογήσει πρακτικές που θυμίζουν περισσότερο πελατειακό κράτος παρά ευρωπαϊκή σοβαρότητα.

Και όλα αυτά έρχονται σε μια περίοδο που η κοινωνία δείχνει να έχει χάσει την εμπιστοσύνη της προς το πολιτικό σύστημα. Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ έχει ήδη αφήσει βαριά σκιά, καθώς αφορά άμεσα την αγροτική παραγωγή και τη διαχείριση ευρωπαϊκών κονδυλίων. 

Αν σε αυτό προστεθεί τώρα και μια νέα υπόθεση γύρω από το Ταμείο Ανάκαμψης, τότε μιλάμε για πλήγμα στη «βιτρίνα» της κυβέρνησης που θα είναι πολύ δύσκολο να αποκατασταθεί. Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμη και μέσα στη Νέα Δημοκρατία υπάρχουν φωνές που ανησυχούν, προειδοποιώντας πως η υπόθεση αυτή μπορεί να αποδειχθεί η χαριστική βολή.

Το πολιτικό σκηνικό, λοιπόν, δείχνει να κινείται σε τεντωμένο σχοινί. Όσο κι αν το Μέγαρο Μαξίμου προσπαθεί να καλλιεργήσει κλίμα σταθερότητας και προοπτικής, η αλήθεια είναι πως τα σκάνδαλα στοιβάζονται και υπονομεύουν κάθε προσπάθεια. 

Αν οι αποκαλύψεις πάρουν σάρκα και οστά, τότε η κυβέρνηση δεν θα έχει πολλές επιλογές: ή θα αναγκαστεί σε γενναίες παραδοχές και αλλαγές, ή θα οδηγηθεί σε μια πρόωρη εκλογική αναμέτρηση με τους χειρότερους δυνατούς όρους.

Το μόνο σίγουρο είναι πως το κλίμα δεν μυρίζει απλώς μπαρούτι, αλλά θυμίζει προαναγγελία καταιγίδας. Και όπως λένε οι πιο έμπειροι στο πολιτικό ρεπορτάζ, τέτοια σκάνδαλα δεν πέφτουν απ’ τον ουρανό, αλλά όταν σκάσουν έχουν πάντα καθοριστικές συνέπειες για την πορεία μιας κυβέρνησης.

Το μεγάλο Rebranding του Αλέξη Τσίπρα εν όψει της ανακοίνωσης του νέου κόμματος

Για να γνωριζεται, ο Αλέξης Τσίπρας φαίνεται πως έχει βάλει μπρος το μεγαλύτερο ίσως στοίχημα της πολιτικής του καριέρας: το rebranding του ίδιου του εαυτού του, λίγο πριν την πολυαναμενόμενη ανακοίνωση του νέου του κόμματος. 

Δεν μιλάμε απλώς για μια αλλαγή λογότυπου ή συνθημάτων· μιλάμε για μια συνολική στρατηγική μεταμόρφωση, που στόχο έχει να πείσει την κοινή γνώμη ότι ο Τσίπρας του 2025 δεν έχει καμία σχέση με τον «άγουρο» ηγέτη του 2015 που ανέλαβε την εξουσία μέσα στη δίνη της κρίσης, οδηγώντας τη χώρα σε εκείνη την περιπέτεια με το δημοψήφισμα, τα capital controls και το «παρά λίγο Grexit».

Ο πρώην πρωθυπουργός θέλει να ξανασυστηθεί ως ένας ώριμος, μετρημένος και υπεύθυνος πολιτικός που έμαθε από τα λάθη του. Η παραίτησή του το καλοκαίρι του 2023 από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ παρουσιάζεται σήμερα ως το σημείο καμπής που του έδωσε χώρο να αναστοχαστεί, να αποστασιοποιηθεί από τα εσωκομματικά μικροσυμφέροντα και να σχεδιάσει την επιστροφή του με νέους όρους.

Δεν είναι τυχαίο πως έχει στραφεί σε ονόματα από το εξωτερικό. Μου λένε ότι έχει κλείσει συνεργασίες με κορυφαίους επικοινωνιολόγους και image makers από τη Γαλλία – ανθρώπους που έχουν διαχειριστεί καμπάνιες Ευρωπαίων ηγετών και ξέρουν καλά πώς να «χτίσουν» προφίλ που αποπνέει κύρος, σοβαρότητα και σταθερότητα. Η επιλογή αυτή δείχνει πως ο Τσίπρας αντιλαμβάνεται ότι η ελληνική αγορά πολιτικής επικοινωνίας έχει φθαρεί και χρειάζεται κάτι πιο «φρέσκο» και διεθνώς αναγνωρίσιμο.

Στο παρασκήνιο ακούγονται πολλά και για τη χρηματοδότηση του νέου εγχειρήματος. Στα δημοσιογραφικά γραφεία κυκλοφορεί έντονα η φήμη ότι έχει τη στήριξη ενός πανίσχυρου επιχειρηματία, ιδιοκτήτη μίας εκ των δύο μεγαλύτερων ΚΑΕ της χώρας.

Αν αυτό επιβεβαιωθεί, θα σημαίνει ότι το νέο κόμμα του Τσίπρα δεν είναι απλώς μια προσωπική φιλοδοξία, αλλά ένα σχέδιο με γερά θεμέλια και σαφή στόχευση για την εξουσία. Γιατί όταν στην Ελλάδα το μεγάλο κεφάλαιο αποφασίζει να στηρίξει πολιτικά πρόσωπα, δεν το κάνει για «ρομαντικούς» λόγους· το κάνει γιατί βλέπει ότι μπορεί να προκύψει κυβερνητική προοπτική.

Από την πλευρά του, ο Τσίπρας προσπαθεί να ξαναχτίσει τη σχέση του με την κοινωνία, ξέροντας ότι εκεί κρίνονται όλα. Θέλει να δείξει πως ο «νεαρός ριζοσπάστης» ανήκει στο παρελθόν και πως πλέον μιλάμε για έναν ηγέτη που μπορεί να σταθεί δίπλα στους μεγάλους παίκτες της διεθνούς σκηνής, με σταθερές θέσεις και «ρεαλιστικό» πρόγραμμα.

Το ερώτημα, βέβαια, είναι αν η κοινωνία είναι διατεθειμένη να του δώσει μια δεύτερη ευκαιρία. Γιατί όσο κι αν αλλάξει το περιτύλιγμα, η μνήμη του 2015 είναι ακόμη νωπή για πολλούς, και η εικόνα του Τσίπρα ως «ανεύθυνου νεαρού» παραμένει χαραγμένη.

Ο ίδιος ποντάρει στο ότι η φθορά της κυβέρνησης Μητσοτάκη και η κρίση στον χώρο της κεντροαριστεράς θα του ανοίξουν ξανά το δρόμο. Το αν θα τα καταφέρει, θα φανεί σύντομα – γιατί το rebranding μπορεί να σου χαρίσει επικοινωνιακό αέρα, αλλά η κάλπη είναι εκείνη που έχει τον τελευταίο λόγο.

Ανησυχία στο Μαξίμου για τις καλές σχέσεις Καραμανλή – Σαμαρά

Μου λένε ότι στο Μέγαρο Μαξίμου επικρατεί έντονη ανησυχία για την αναζωπύρωση της στενής σχέσης του Κώστα Καραμανλή με τον Αντώνη Σαμαρά. Η φιλία τους δεν είναι καινούρια, όμως το γεγονός ότι ο Σαμαράς φαίνεται να έχει ξανά ενεργό ρόλο στα πολιτικά πράγματα, μάλιστα με την ανοιχτή στήριξη της «καραμανλικής» πτέρυγας, χτυπάει καμπανάκια στο πρωθυπουργικό περιβάλλον.

Οι συνεργάτες του Κυριάκου Μητσοτάκη γνωρίζουν καλά ότι ο πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς, παρά το βαρύ προσωπικό πλήγμα με την απώλεια της κόρης του, δεν έχει εγκαταλείψει την ιδέα της δημιουργίας ενός νέου πολιτικού φορέα που θα εκφράσει τις πιο «παραδοσιακές» και «πατριωτικές» δυνάμεις της Νέας Δημοκρατίας.

Αυτό που προκαλεί ακόμα μεγαλύτερη ανησυχία είναι ότι το σχέδιο αυτό, όπως ψιθυρίζεται σε πολιτικά και δημοσιογραφικά πηγαδάκια, έχει τη σιωπηρή αλλά σταθερή ενθάρρυνση του Κώστα Καραμανλή. 

Ο πρώην πρωθυπουργός μπορεί να κρατά χαμηλούς τόνους δημοσίως, όμως δεν έχει κρύψει ποτέ τη δυσφορία του για τον τρόπο που κινείται η σημερινή ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας. Η «καραμανλική» βάση εξακολουθεί να υπάρχει και να δρα, με βουλευτές και στελέχη που αισθάνονται αποξενωμένοι από τη σημερινή πορεία του κόμματος και δεν κρύβουν ότι αναζητούν μια νέα πολιτική στέγη.

Το σενάριο που ακούγεται ολοένα και περισσότερο είναι πως ο Σαμαράς, γνωρίζοντας ότι δεν έχει την ίδια πολιτική δυναμική που είχε το 1993 όταν ανέτρεψε τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, σχεδιάζει αυτήν τη φορά να μην ηγηθεί ο ίδιος. 

Στόχος του είναι να βάλει στο προσκήνιο ένα νεότερο πρόσωπο, ικανό να τραβήξει την προσοχή της κοινωνίας και να δώσει την εικόνα της «αναγέννησης». Ο Σαμαράς και ο Καραμανλής θα μείνουν στα παρασκήνια, να κινούν τα νήματα και να κατευθύνουν τις εξελίξεις.

Στο Μαξίμου το σενάριο αυτό αντιμετωπίζεται ως ωρολογιακή βόμβα. Αν το νέο εγχείρημα αποκτήσει πολιτική υπόσταση, μπορεί να προκαλέσει σοβαρή διάσπαση στη Νέα Δημοκρατία, να τραβήξει συντηρητικούς ψηφοφόρους που δυσανασχετούν με την κεντρώα στροφή του Κυριάκου Μητσοτάκη και να διαμορφώσει νέους συσχετισμούς ενόψει των επόμενων εκλογών. 

Δεν είναι τυχαίο ότι κορυφαία κυβερνητικά στελέχη παρακολουθούν στενά τις κινήσεις του Αντώνη Σαμαρά, ενώ οι επαφές του με πρώην υπουργούς και βουλευτές προκαλούν εκνευρισμό στο πρωθυπουργικό επιτελείο.

Με απλά λόγια, η ανησυχία στο Μαξίμου δεν είναι απλώς για μια φιλία δύο πρώην πρωθυπουργών, αλλά για έναν άξονα που μπορεί να εξελιχθεί σε οργανωμένη πολιτική απειλή. Κι όσο ο Σαμαράς δείχνει αποφασισμένος να μην εγκαταλείψει τα σχέδιά του, τόσο πιο σφιχτό γίνεται το κλίμα γύρω από τον Κυριάκο Μητσοτάκη.