Στα Παρασκήνια: Ο Φαμέλλος ''έφαγε'' την Κατερίνα Νοτοπούλου* Ο Αλέξης Τσίπρας ετοιμάζει βιβλίο*Ετοιμάζει κόμμα και η Μαρία Καρυστιανού;

Αποκαλύπτουμε όλα τα πολιτικά παρασκήνια! Από τους διαδρόμους της Βουλής και τα υπουργικά γραφεία, μέχρι τις μυστικές συναντήσεις σε πρεσβείες και τα παζάρια στα κομματικά επιτελεία. Μάθε πρώτος για τις αθέατες διαπραγματεύσεις, τις κρυφές συμμαχίες και τις εσωτερικές πληροφορίες που διαμορφώνουν το πολιτικό σκηνικό, για να είσαι πάντα ένα βήμα μπροστά από τις εξελίξεις!

Καλή σας ημέρα φίλες και φίλοι αγαπητοί αναγνώστες και ένα καλό και όμορφο Σαββατοκύριακο σε όλες και όλους!

Να σας ευχηθώ επί της ευκαιρίας να έχετε ένα καλό και όμορφο φθινόπωρο, καθώς σε λίγες μέρες μπαίνει ο Σεπτέμβριος, που σημαίνει ότι επιστρέφουμε στην... κανονικότητα. 

Εγώ πέρασα τις διακοπές μου για λίγες μέρες στη θάλασσα, ενώ στην συνέχεια απόλαυσα την δροσιά και την ησυχία του βουνού. Ήταν πραγματικά μια ευχάριστη διαφυγή από τους γρήγορους ρυθμούς της καθημερινότητας, αλλά φυσικά, παρά τις διακοπές, δεν έλειψα ποτέ από το παρασκήνιο της πολιτικής σκηνής.

Από την αρχή του καλοκαιριού και μέχρι το τέλος, όσο ήμουν στην παραλία ή στο βουνό, συνέχιζα να παρακολουθώ τις εξελίξεις, καθώς ο κόσμος γύρω μου δεν σταματά ποτέ να κινείται. Τα γεγονότα μπορεί να ήταν λιγότερο έντονα ή να μην έπαιρναν τις μεγάλες επικεφαλίδες των mainstream ΜΜΕ, αλλά για όσους παρακολουθούν, οι φλόγες της επικαιρότητας και τα σκιώδη συμφέροντα πάντα βρίσκουν τον δρόμο τους.

Και φυσικά, όπως κάθε καλοκαίρι, έτσι και φέτος, οι φωτιές ήταν η πρώτη μεγάλη είδηση που έφερε το καλοκαίρι, ακολουθούμενη από την «υποχρεωτική» αναφορά στην ακρίβεια που ταλαιπωρεί τους πολίτες, ειδικά αυτή την περίοδο που όλοι αναζητούν λίγη ανάσα από την καθημερινότητα.

Όμως, η πιο έντονη αίσθηση που μου έμεινε από το φετινό καλοκαίρι δεν ήταν οι φωτιές ή οι καύσωνες, αλλά η αναλγησία της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη, η οποία με το πέρασμα των μηνών δείχνει να ξεχνά συνεχώς τον πολίτη και τις πραγματικές ανάγκες του.

Η ακρίβεια έχει γίνει πια μια καθημερινότητα για τον μέσο Έλληνα, με τις αυξήσεις σε βασικά αγαθά, τη βενζίνη και το ρεύμα να δημιουργούν ένα εκρηκτικό σκηνικό για όσους βρίσκονται κάτω από το όριο της μεσαίας τάξης.

Και είναι δεδομένο ότι όσοι δεν κατάφεραν να περάσουν τις διακοπές τους σε κάποιο εξοχικό ή σε σπίτι φίλου, το φθινόπωρο θα το νιώσουν πιο έντονα από ποτέ, καθώς το κόστος ζωής και οι φορολογικές επιβαρύνσεις αναμένεται να φέρουν πολύ περισσότερα προβλήματα.

Αρκετά όμως με αυτά. Επιστρέφουμε σιγά-σιγά στα πολιτικά δρώμενα και στην καθημερινότητα. Παρά το γεγονός ότι ήμουν μακριά από τις εξελίξεις, πάντα καταφέρνω να μαθαίνω όσα συμβαίνουν από άτομα που γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα της πολιτικής σκηνής.

Φυσικά, πολλά από όσα έγιναν το καλοκαίρι ήταν αναμενόμενα, καθώς οι πολιτικοί βρίσκουν πάντα τον τρόπο να «ξεκουράζονται» και να οργανώνουν τις στρατηγικές τους ενόψει του φθινοπώρου. Ο Σεπτέμβριος έρχεται, και με αυτόν, και η επιστροφή της πολιτικής έντασης, καθώς όλοι οι πολιτικοί χώροι αρχίζουν να προετοιμάζονται για τα επόμενα βήματά τους.

Ας περάσουμε όμως σε όσα έμαθα κατά τη διάρκεια των διακοπών, καθώς οι παρασκηνιακές κινήσεις δεν σταμάτησαν ποτέ, ακόμη και όταν όλοι ήταν σε πιο χαλαρούς ρυθμούς. Στην επόμενη φάση των εξελίξεων, πολλοί αναμένουν ανατροπές και εκπλήξεις. Οι χειρισμοί της κυβέρνησης είναι σε πλήρη εξέλιξη και η ανάγκη για ανατροπή της πολιτικής εικόνας φαίνεται να είναι πιο έντονη από ποτέ.

Ο Φαμελλός έφαγε την Κατερίνα Νοτοπούλου

Μαθαίνω ότι ο Σωκράτης Φαμελλός προχώρησε σε μια κίνηση που εξέπληξε πολλούς στον πολιτικό χώρο, διώχνοντας την Κατερίνα Νοτοπούλου από την ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ. Η Νοτοπούλου, η οποία είχε βρεθεί στο επίκεντρο του πολιτικού σκηνικού λόγω της σφοδρής αντίθεσης που είχε εκφράσει προς τον Στέφανο Κασσελάκη, φαίνεται πως πλήρωσε την έντονη αμφισβήτηση που άσκησε στο νέο ηγέτη του ΣΥΡΙΖΑ, και η απομάκρυνσή της ήταν σχεδόν αναπόφευκτη.

Αξιοσημείωτο είναι ότι η κίνηση αυτή από τον Φαμελλό έχει όλα τα στοιχεία ενός «πολιτικού καρμικού κύκλου». Θυμόμαστε όλοι τις δημόσιες δηλώσεις της Νοτοπούλου, όπου κατηγορούσε τον Κασσελάκη ότι της έκανε bulling, αναφέροντας μάλιστα και μηνύματα που έλαβε από τον ίδιο, χωρίς ποτέ όμως να τα δημοσιοποιήσει. Ήταν μια περίπτωση που τάραξε τα νερά στην αριστερή πτέρυγα του κόμματος και ξεσήκωσε πολλές συζητήσεις στην πολιτική σκηνή, αλλά ποτέ δεν ξεκαθαρίστηκε πλήρως η αλήθεια γύρω από αυτή την υπόθεση.

Και τώρα, όπως φαίνεται, η ίδια μοίρα που η Νοτοπούλου φαινόταν να επιδιώκει για τον Κασσελάκη, της επιστρέφει με τον Φαμελλό. Η στάση της απέναντι στον πρώην πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ ίσως να έχει μια ιδιαίτερη «ηθική δικαίωση», αφού ο Φαμελλός προχώρησε στην απομάκρυνσή της χωρίς δεύτερη σκέψη, αντανακλώντας έτσι μια καθαρά πολιτική εκκαθάριση από το «στρατόπεδό» του. Ο ίδιος ο Φαμελλός, χωρίς να το διατυμπανίσει, φαίνεται ότι καθαρίζει το κόμμα από πρόσωπα που τον εμπόδιζαν και ανήκαν στην ομάδα που είχε εκφράσει ανοιχτά τις αμφιβολίες του για τον Κασσελάκη.

Η απομάκρυνση αυτή, αν μη τι άλλο, αποτελεί ένα μήνυμα προς όλες τις κατευθύνσεις μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ και τονίζει την αποφασιστικότητα του Φαμελλού να αναμορφώσει το κόμμα και να το προετοιμάσει για την επόμενη φάση του πολιτικού του αγώνα. Η Νοτοπούλου, που κάποτε έβαζε μπροστά τις δικές της πολιτικές φιλοδοξίες και βρισκόταν στο προσκήνιο της μάχης για τον έλεγχο του ΣΥΡΙΖΑ, τώρα φαίνεται να αποτελεί έναν πολιτικό «άχρηστο», που χρειάστηκε να «θυσιαστεί» για τη διασφάλιση της «πολιτικής καθαρότητας» της ομάδας Φαμελλού.

Αλλά τι γίνεται με τα μηνύματα που υποτίθεται ότι είχε από τον Κασσελάκη και ποτέ δεν δημοσιοποίησε; Θα ακολουθήσει το ίδιο μοτίβο και τώρα με τον Φαμελλό; Μήπως, η ιστορία του «bullied» από τον Κασσελάκη θα επαναληφθεί τώρα με τον νέο ηγέτη του ΣΥΡΙΖΑ, με την Κατερίνα Νοτοπούλου να ανοίγει νέες «υποθέσεις» για την πολιτική της καριέρα; Η αλήθεια είναι ότι οι πολιτικοί μηχανισμοί συνήθως «λειτουργούν» με τον ίδιο τρόπο, και όλοι περιμένουμε να δούμε αν η Νοτοπούλου θα επαναλάβει τις τακτικές της απέναντι στον Φαμελλό και να ανοίξει νέους πολιτικούς λογαριασμούς.

Σε κάθε περίπτωση, το «χτύπημα» του Φαμελλού φανερώνει την προτεραιότητα που έχει η πολιτική του στρατηγική να επιβάλει πειθαρχία και ενότητα στο κόμμα, αφήνοντας πίσω του τους επικριτές και τους «πολιτικούς αντάρτες». Εδώ και τώρα, λοιπόν, η Νοτοπούλου έφυγε από την ηγεσία, αφήνοντας πίσω της όχι μόνο ανοιχτές πληγές, αλλά και μια αναπάντητη ερώτηση: ποιος είναι ο επόμενος που θα «φαγωθεί» στον δρόμο προς την αναδιάρθρωση του ΣΥΡΙΖΑ;

Ο Αλέξης Τσίπρας ετοιμάζει βιβλίο

Μου λένε ότι, εν όψει της μεγάλης επιστροφής του στα πολιτικά δρώμενα με το νέο του κόμμα, ο Αλέξης Τσίπρας ετοιμάζει βιβλίο. Φαίνεται πως, όντας επηρεασμένος από το παράδειγμα του Στέφανου Κασσελάκη που, λίγο μετά την ίδρυση του Κινήματος Δημοκρατίας, κυκλοφόρησε το βιβλίο του "Δεύτερη Ευκαιρία", ο Αλέξης αποφάσισε να ακολουθήσει τη συνταγή της επιτυχίας του και να γράψει το δικό του έργο. 

Αλήθεια, δεν μπορώ να καταλάβω αν είναι έμπνευση ή απλή αντιγραφή, αλλά όπως και να έχει, το βιβλίο του Τσίπρα αναμένεται να είναι γεμάτο από προσωπικές αποκαλύψεις και ενδεχομένως να προσπαθήσει να καταστήσει τη δικιά του πολιτική πορεία πιο θετική, έπειτα από όσα συνέβησαν με το ΣΥΡΙΖΑ και την κατάρρευσή του.

Βέβαια, αν θέλει να είναι ειλικρινής, ίσως θα πρέπει να το ονομάσει «Από το Όχι στο Ναι και πίσω». Γιατί αλήθεια, ποιος μπορεί να ξεχάσει την απογοήτευση που προκαλέσαμε όταν, από το δημοψήφισμα του 2015 που υποσχόταν να «σκίσουμε τα μνημόνια», καταλήξαμε να υπογράψουμε το τρίτο και πιο σκληρό μνημόνιο; Αυτή η στροφή μπορεί να είναι η πιο χαρακτηριστική στιγμή στην πολιτική του πορεία, και ίσως αξίζει να τη μνημονεύσει ως παράδειγμα για το πώς από την υπερηφάνεια και τις υποσχέσεις για επανάσταση καταλήγεις να προσφέρεις περισσότερη λιτότητα και περικοπές.

Εξίσου πιθανός τίτλος θα μπορούσε να είναι «Τα νταούλια και οι αγορές», αναφερόμενος στον θρίαμβο της παραδοχής ότι οι αγορές καθόρισαν την πολιτική του και όχι το αριστερό σχέδιο που υποσχέθηκε στον λαό του στο οποίο εκείνος θα βαρούσε τα νταούλια και τους ζουρνάδες και οι αγορές θα χώρευαν στον ρυθμό του.

Μάλλον θα του άρεσε να αναφερθεί σε αυτήν την πορεία ως μια από τις μεγαλύτερες αυτοαναφλέξεις της πολιτικής του καριέρας, αλλά το θέμα είναι ότι, αντί για ηρωισμούς και καταγγελίες για την εχθρότητα των δανειστών, το τέλος του ΣΥΡΙΖΑ ήρθε με το κεφάλι σκυμμένο και την υπογραφή του στον οικονομικό και πολιτικό συμβιβασμό.

Φυσικά, και δεν θα μπορούσε να παραλείψει το «Και οι 87 ήταν υπέροχοι», ένα από τα μεγαλύτερα πολιτικά θεάματα της τελευταίας δεκαετίας. Εν μέσω ενός πολιτικού πραξικοπήματος, η ομάδα των 87, με επικεφαλής τον Σωκράτη Φαμελλό, έδιωξε τον Στέφανο Κασσελάκη από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ και πήρε τον έλεγχο του κόμματος, προσφέροντας μάλιστα μια μακροχρόνια καταγραφή του πώς ο ίδιος προσπάθησε να ελέγξει το κόμμα για να επιβιώσει πολιτικά. Αλλά το σημαντικότερο είναι το παράδειγμα του «μουζουξιδικού» πραξικοπήματος που οι ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ έζησαν, το οποίο εσωτερικά εξελίχθηκε σε τραγωδία για τον πολιτικό χώρο, το οποίο παραμένει ανοιχτό στο ερώτημα: τι απέγινε αυτή η τόσο «θεαματική» επανάσταση;

Ή αν θέλει να μιλήσει για την προσωπική του πορεία, ίσως να επιλέξει τον τίτλο «Η προδοσία του κόσμου που με στήριζε», για να εξηγήσει την απογοήτευση που ένιωσαν όλοι εκείνοι οι ψηφοφόροι που πίστεψαν στις διακηρύξεις του και μετά ένιωσαν προδομένοι.

Κάπως έτσι, από τους «χαρισματικούς» ηγέτες της Αριστεράς του 2015, κατέληξε να είναι ένας πολιτικός που αναγκάστηκε να καταλήξει στη σκληρή πραγματικότητα του μνημονίου, με τη λέξη «ανατροπή» να είναι πλέον συνώνυμο της καταστροφής του οράματος του.

Τέλος, ίσως να καταλήξει και στο πιο αυτοσαρκαστικό τίτλο «Γιατί αντιγράφω τον Ανδρέα Παπανδρέου», για να εξηγήσει την συνεχόμενη στρατηγική του να μιμείται τον ιστορικό ηγέτη του ΠΑΣΟΚ και να προσπαθεί να εφαρμόσει τα ίδια λόγια και κινήσεις, ανεξαρτήτως του πόσο αναποτελεσματικά ή κωμικά ίσως να φαίνονται. Αν ο Ανδρέας ήταν ο «Πρωθυπουργός των Λαϊκών Μαζών», τότε ο Αλέξης φαίνεται να είναι ο «Πρωθυπουργός των Λαϊκών Απογοητεύσεων».

Άλλωστε, το βιβλίο του Τσίπρα, όσο κι αν επιχειρήσει να το στρογγυλοποιήσει και να το καμουφλάρει με θετικές έννοιες και αγνές προθέσεις, θα είναι γεμάτο από τις ατέλειες και τα λάθη της πολιτικής του πορείας που απόγονοι του λαού του θα τον θυμούνται ως τον ηγέτη της πιο γελοίας πολιτικής κωλοτούμπας στην ιστορία της χώρας.

Ετοιμάζει κόμμα και η Μαρία Καρυστιανού;

Μαθαίνω ότι η Μαρία Καρυστιανού, μετά από τη δυναμική της παρουσία στις πολιτικές εξελίξεις που αφορούν την απονομή δικαιοσύνης για το τραγικό έγκλημα στα Τέμπη, φέρεται να ετοιμάζει έναν νέο πολιτικό φορέα. 

Στόχος της είναι να μπει με ακόμα πιο ενεργό τρόπο στο πολιτικό σκηνικό και να διεκδικήσει την απονομή δικαιοσύνης για τα 57 θύματα, τα οποία έχουν μείνει στη σκιά μιας ανεύθυνης και αδιάφορης πολιτικής διαχείρισης από την κυβέρνηση.

Αν και πολλοί ίσως να μην την έχουν συνδέσει με το παραδοσιακό πολιτικό σύστημα, η Καρυστιανού έχει καταφέρει, σε σχετικά μικρό χρονικό διάστημα, να κερδίσει την εμπιστοσύνη μιας σημαντικής μερίδας του κόσμου που ζητά την αποκατάσταση της δικαιοσύνης και της αξιοπρέπειας. 

Η στάση της απέναντι στις αποκαλύψεις για τα Τέμπη και η αδιάκοπη προσπάθειά της να αναδείξει την ανάγκη για διαφάνεια και υπευθυνότητα, της έχουν προσφέρει ένα σημαντικό «χρυσό» εισιτήριο για να κάνει το επόμενο βήμα. Στοχεύει στο να εκπροσωπήσει τους πολίτες που αισθάνονται εγκαταλειμμένοι από το πολιτικό σύστημα και να αναδείξει τα προβλήματα που παραμένουν ανοιχτά στην κοινωνία.

Είχα αναφέρει αυτό το ενδεχόμενο αμέσως μετά τις μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις της 28ης Φεβρουαρίου για τα δύο χρόνια από το έγκλημα στα Τέμπη, όπου η Μαρία Καρυστιανού ήταν μεταξύ των πιο έντονων φωνών που ζήτησαν να αποδοθεί δικαιοσύνη. 

Από εκείνη τη στιγμή, φάνηκε ότι η ανάγκη για μια δυναμική πολιτική παρουσία που να εκπροσωπεί τα θύματα και τις οικογένειές τους είχε γίνει πιο επιτακτική από ποτέ. Το κενό αυτό στην πολιτική σκηνή δεν έμεινε ανεκμετάλλευτο, και η Καρυστιανού φάνηκε να είναι η πιο κατάλληλη να το καλύψει.

Η σκέψη της να ιδρύσει έναν νέο πολιτικό φορέα ενδέχεται να έχει τις ρίζες της στο έντονο αίσθημα της αδικίας που επικρατεί γύρω από την υπόθεση των Τεμπών. Όπως και να έχει, η απόφασή της να προχωρήσει σε αυτή τη νέα πρωτοβουλία, σε μια στιγμή που η κυβέρνηση φαίνεται να αποτυγχάνει να δώσει λύσεις, δείχνει την επιθυμία της να φέρει πραγματική αλλαγή. 

Με την ενίσχυση της φωνής της στο κοινοβούλιο, η Καρυστιανού θα επιδιώξει να βάλει στο επίκεντρο των συζητήσεων τα ζητήματα της δημόσιας ασφάλειας, της διαφάνειας και της απονομής δικαιοσύνης, ζητήματα που συχνά παραγκωνίζονται από την επικαιρότητα.

Αν και η ίδρυση ενός νέου πολιτικού φορέα σε αυτό το σημείο του πολιτικού κύκλου μπορεί να φαντάζει ριψοκίνδυνη, εντούτοις το ενδεχόμενο μιας «νέας φωνής» στη Βουλή φαίνεται να βρίσκει απήχηση στους ψηφοφόρους που νιώθουν πως δεν έχουν άλλη επιλογή. 

Οι πολιτικές μεταγραφές, οι ανατροπές και οι απόπειρες για επαναστατική αλλαγή φαίνεται να είναι αναπόφευκτες καθώς οι κοινωνικές ανάγκες και η κοινή λογική επιβάλλουν νέες, πιο δυναμικές και ειλικρινείς προσεγγίσεις. Δεν αποκλείεται μάλιστα, αν η Καρυστιανού καταφέρει να δημιουργήσει ένα ισχυρό πολιτικό κίνημα, να αναδειχτεί σε μία από τις πιο σημαντικές πολιτικές φιγούρες των επόμενων χρόνων, καθώς το αίτημα για πραγματική δικαιοσύνη και διαφάνεια παραμένει πιο επίκαιρο από ποτέ.

Με την πρόθεση να επικεντρωθεί στην υπεράσπιση των συμφερόντων των πολιτών και να προσφέρει ελπίδα σε εκείνους που δεν πιστεύουν πια στην παραδοσιακή πολιτική, η Καρυστιανού φαίνεται να ετοιμάζεται για την επόμενη πολιτική μάχη. Τα δεδομένα για το μέλλον του πολιτικού της εγχειρήματος παραμένουν ασαφή, αλλά οι πρώτες κινήσεις που έχει κάνει δείχνουν αποφασιστικότητα και στρατηγική.

Η δυναμική της και η προσήλωσή της στο στόχο να φέρει δικαιοσύνη στους πολίτες του τόπου, είναι κάτι που αξίζει να παρακολουθήσουμε προσεκτικά το επόμενο διάστημα. Αν η Καρυστιανού καταφέρει να ενοποιήσει τις φωνές εκείνων που θέλουν πραγματική αλλαγή, το νέο της πολιτικό εγχείρημα μπορεί να παίξει καθοριστικό ρόλο στο μέλλον της ελληνικής πολιτικής σκηνής.