Στα Παρασκήνια: Το μόρφωμα του ΣΥΡΙΖΑ ετοιμάζει την αυτοδιάλυσή του* Ο Μητσοτάκης αποφεύγει να ανεβάσει την απευθείας αντιπαράθεση με τον Αντώνη Σαμαρά* Όταν ο Αλέξης Τσίπρας έγραφε την «Ιθάκη» ήξερε ότι θα φάει «ξύλο»

Αποκαλύπτουμε όλα τα πολιτικά παρασκήνια! Από τους διαδρόμους της Βουλής και τα υπουργικά γραφεία, μέχρι τις μυστικές συναντήσεις σε πρεσβείες και τα παζάρια στα κομματικά επιτελεία. Μάθε πρώτος για τις αθέατες διαπραγματεύσεις, τις κρυφές συμμαχίες και τις εσωτερικές πληροφορίες που διαμορφώνουν το πολιτικό σκηνικό, για να είσαι πάντα ένα βήμα μπροστά από τις εξελίξεις!

Καλή σας ημέρα φίλες και φίλοι αγαπητοί αναγνώστες και ένα καλό και όμορφο Σαββατοκύριακο σε όλες και όλους!

Το σχόλιο μας σήμερα θα αφορά για ακόμη μια φορά τις δημοσκοπήσεις(αν και η εβδομάδα είχε πλούσια επικαιρότητα), οι οποίες πλέον έχουν χάσει εντελώς τον αρχικό τους ρόλο και αντί να αποτελούν εργαλείο καταγραφής της κοινής γνώμης, χρησιμοποιούνται ως μηχανισμός χειραγώγησης της.

Το αφήγημα «Μητσοτάκης ή χάος» παίζεται ξανά και ξανά, με τις εταιρείες δημοσκοπήσεων να προσπαθούν να δημιουργήσουν μια εικόνα «μονόδρομου» για την κοινωνία. Και επιτρέψτε μου να το πω ευθέως: όταν ένα εργαλείο μέτρησης γίνεται εργαλείο καθοδήγησης, τότε έχουμε περάσει σε επικίνδυνο για τη δημοκρατία έδαφος.

Υπάρχουν συγκεκριμένοι παράγοντες που με κάνουν να το λέω αυτό. Πρώτα απ’ όλα, η περίφημη «καταλληλότητα για Πρωθυπουργός». 

Δεν γίνεται ο πρώτος στις μετρήσεις να είναι –κυριολεκτικά– ο «κανένας», δηλαδή η απάντηση «κανένας από όλους του πολιτικούς», και παρ’ όλα αυτά οι ίδιες δημοσκοπήσεις να εμφανίζουν τον κόσμο σαν να είναι έτοιμος να ξαναψηφίσει Νέα Δημοκρατία. Το μαθηματικό άτοπο αυτής της εικόνας είναι κραυγαλέο.

Από τη μία λες ότι οι πολίτες δεν εμπιστεύονται κανέναν για Πρωθυπουργό, από την άλλη ότι ο Μητσοτάκης παραμένει πρώτο κόμμα «με άνεση». Αυτά τα δύο δεν συνδέονται, δεν στέκουν, δεν έχουν λογική συνοχή.

Επιπλέον, οι δημοσκοπήσεις αυτές γίνονται —υποτίθεται— σε ένα δείγμα χιλίων ατόμων, το οποίο παρουσιάζεται ως «πανελλαδική μέτρηση». Χίλια άτομα για να «εκπροσωπήσουν» δέκα εκατομμύρια πολίτες;

Και μάλιστα ατόμων που, όπως παραδέχονται υπεύθυνοι δημοσκοπικών εταιρειών κατ’ ιδίαν, στην πλειονότητά τους «απαντούν από ευγένεια» ή «τυχαίνει να βρίσκονται σπίτι εκείνη την ώρα».

Αυτό δεν είναι επιστημονικός δείκτης κοινής γνώμης. Είναι μια φωτογραφία χαμηλής ανάλυσης που παρουσιάζεται ως πανοραμική.

Και το σημαντικότερο: οι δημοσκόποι δεν τολμούν να βγουν στον δρόμο. Δεν τολμούν να σταθούν έξω από ένα σούπερ μάρκετ, σε έναν σταθμό του μετρό, σε μια πλατεία, σε μια λαϊκή αγορά και να ρωτήσουν τον κόσμο «Τι θα ψηφίζατε;». Γιατί;

Διότι γνωρίζουν ότι το αποτέλεσμα θα είναι εντελώς διαφορετικό από αυτό που δίνουν στα δελτία ειδήσεων. Γνωρίζουν ότι η πραγματική κοινωνία δεν έχει καμία σχέση με την «κοινωνία των δειγμάτων» που παρουσιάζουν. Ότι υπάρχει αγανάκτηση, οργή, αμφισβήτηση, απογοήτευση, και κυρίως μια διάθεση αλλαγής που τα συστημικά κέντρα δεν θέλουν να αποτυπωθεί.

Η αλήθεια είναι ότι η κοινή γνώμη πλέον δεν χαλιναγωγείται τόσο εύκολα, όσο κι αν προσπαθούν να την «πείσουν» ότι δεν υπάρχει εναλλακτική. Αυτό που πραγματικά θα δείξει την εικόνα είναι μόνο η κάλπη.

Και όταν έρθει εκείνη η στιγμή —και έρχεται πιο κοντά απ’ όσο νομίζουν πολλοί— είμαι σίγουρος ότι το αποτέλεσμα θα εκπλήξει τους πάντες.

Και τους αναλυτές και τα κόμματα και, κυρίως, τις εταιρείες δημοσκοπήσεων που εδώ και χρόνια λειτουργούν περισσότερο σαν μηχανισμοί παραγωγής αφηγήματος παρά σαν εργαλεία καταγραφής της πραγματικότητας.

Ίσως λοιπόν, αντί να κατευθύνουν την κοινωνία, να την αφήσουν επιτέλους να μιλήσει. Και πιστέψτε με: η φωνή της θα ακουστεί πολύ πιο δυνατά απ’ όσο τολμούν να φανταστούν.
Ο Μητσοτάκης αποφεύγει να ανεβάσει την απευθείας αντιπαράθεση με τον Αντώνη Σαμαρά
Μαθαίνω ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης αποφεύγει πλέον ανοιχτά την ευθεία πολιτική αντιπαράθεση με τον Αντώνη Σαμαρά, έπειτα από σαφείς συστάσεις των πιο στενών του συνεργατών. 

Στο περιβάλλον του Πρωθυπουργού επικρατεί η άποψη ότι οποιαδήποτε «κόντρα» σε δημόσιο επίπεδο με τον Μεσσήνιο πολιτικό θα μπορούσε να γυρίσει μπούμερανγκ, να αναζωπυρώσει εσωκομματικές εντάσεις και –κυρίως– να δώσει στον Σαμαρά τον ρόλο του «αντιστάρ» μέσα στη Νέα Δημοκρατία.

Αυτό φάνηκε ξεκάθαρα στη συνέντευξη που παραχώρησε ο Πρωθυπουργός στην ΕΡΤ. Όταν ο δημοσιογράφος τον ρώτησε ευθέως για όσα είπε ο Αντώνης Σαμαράς στη δική του τηλεοπτική συνέντευξη, ο Κυριάκος Μητσοτάκης απέφυγε να απαντήσει ουσιαστικά. 

Αντί για πολιτική θέση ή ανταπάντηση, περιορίστηκε στο να πει ότι «σέβεται το πένθος του πρώην Πρωθυπουργού». Μια απάντηση που δεν είχε καμία σχέση με το ερώτημα και χρησιμοποιήθηκε προφανώς ως διέξοδος από την πίεση.

Η πραγματικότητα, όμως, είναι πολύ πιο απλή και πολύ πιο πολιτική: ο Μητσοτάκης απέφυγε γιατί φοβάται τον Σαμαρά. Φοβάται τη δυνατότητά του να επηρεάσει την παραδοσιακή δεξιά βάση, φοβάται την ιστορική του επιρροή και –κυρίως– φοβάται το ενδεχόμενο δημιουργίας νέου πολιτικού φορέα, που ήδη συζητείται έντονα. 

Η σχέση των δύο αντρών δεν είναι απλώς ψυχρή· είναι επιβαρυμένη από παλιές πληγές, πολιτικές διαφορές και το γεγονός ότι ο Σαμαράς γνωρίζει καλά πού βρίσκονται τα αδύναμα σημεία της κυβέρνησης.

Γι’ αυτό και στο Μέγαρο Μαξίμου προσπαθούν να κρατήσουν χαμηλά τους τόνους. Όχι από σεβασμό στο πένθος, αλλά από φόβο ότι μια σύγκρουση θα ανοίξει «ασκούς του Αιόλου» μέσα στη Νέα Δημοκρατία. 

Γιατί ο Σαμαράς, είτε συμφωνεί κανείς μαζί του είτε όχι, παραμένει ένας πολιτικός με βαθιές ρίζες στη βάση του κόμματος και μια φωνή που πολλοί δεξιοί ψηφοφόροι ακούνε με ενδιαφέρον, ειδικά τώρα που το πολιτικό σκηνικό βράζει.

Το μήνυμα, λοιπόν, είναι ξεκάθαρο: ο Μητσοτάκης προσπαθεί να αποφύγει οτιδήποτε μπορεί να δώσει χώρο στον Σαμαρά να ανεβάσει κι άλλο την πίεση. Αλλά όσο ο πρώην Πρωθυπουργός μιλάει και ο νυν σιωπά, τόσο πιο πολύ φαίνεται ποιος πραγματικά έχει τον έλεγχο της συζήτησης στη δεξιά παράταξη αυτή τη στιγμή.

Όταν ο Αλέξης Τσίπρας έγραφε την «Ιθάκη» ήξερε ότι θα φάει «ξύλο»
Μου λένε ότι ο Αλέξης Τσίπρας, σε συνέντευξη που έδωσε ενόψει της κυκλοφορίας του βιβλίου του Ιθάκη, παραδέχτηκε πως όταν το έγραφε ήξερε πολύ καλά ότι θα φάει «ξύλο» από τους πολιτικούς του αντιπάλους.

 Δεν το είπε καν με μισόλογα· ήταν ξεκάθαρος, σχεδόν σαν να είχε αποδεχτεί εκ των προτέρων ότι θα γινόταν σάκος του μποξ για όσα περιγράφει μέσα. Και πραγματικά, δεν χρειάστηκε να περιμένει ούτε την κυκλοφορία του βιβλίου: οι «πρώτες ψιλές» έπεσαν ήδη.

Το πιο χαρακτηριστικό, και ίσως το πιο… κωμικοτραγικό στοιχείο της υπόθεσης, ήταν η αντίδραση του Άδωνι Γεωργιάδη στα προδημοσιευμένα αποσπάσματα. Σε ένα από αυτά, ο Τσίπρας αναφέρει ότι μέσα στην απόλυτη πίεση του 2015 ξέχασε τα γενέθλια του μικρού του γιου, του Ορφέα. 

Ένα ανθρώπινο στιγμιότυπο που προφανώς ο ίδιος το θεώρησε μέρος της εξομολόγησης που θέλει να παρουσιάσει στο βιβλίο. Όμως ο Άδωνις το είδε αλλιώς – και το εκμεταλλεύτηκε όσο δεν πάει.

Ο υπουργός Υγείας βγήκε και άρχισε το γνωστό του «κρεσέντο»: ότι την ώρα που η χώρα ήταν ένα βήμα πριν τα βράχια, με ένα δημοψήφισμα να κρίνει το μέλλον της Ελλάδας, ο τότε Πρωθυπουργός θυμάται σήμερα να μας πει ότι το μεγαλύτερο του πρόβλημα ήταν πως ξέχασε τα γενέθλια του παιδιού του. Με λίγα λόγια, ότι ο Τσίπρας δείχνει ακόμη και τώρα πως δεν έχει αντιληφθεί το μέγεθος της ευθύνης που είχε.

Και να σας πω κάτι; Για πρώτη και ίσως τελευταία φορά θα συμφωνήσω με τον Άδωνι Γεωργιάδη. Όχι γιατί συμμερίζομαι το επικοινωνιακό του ύφος —αυτό είναι μια άλλη κουβέντα— αλλά γιατί το συγκεκριμένο σχόλιο αγγίζει μια πραγματική πολιτική ουσία: όταν το 2015 η Ελλάδα κρεμόταν από μια κλωστή, ο Πρωθυπουργός δεν μπορεί να εμφανίζεται δέκα χρόνια μετά και να μας λέει ότι εκείνο που τον βαραίνει είναι ότι ξέχασε τα γενέθλια του γιου του. Μπορεί να είναι ανθρώπινο, μπορεί να είναι συγκινητικό, αλλά πολιτικά ακούγεται… εκτός τόπου και χρόνου.

Κι εδώ φαίνεται γιατί ο Τσίπρας ήξερε από την αρχή ότι θα φάει ξύλο για την Ιθάκη. Γιατί, όσο κι αν το βιβλίο του προσπαθεί να παρουσιάσει μια προσωπική, βιωματική διάσταση της πολιτικής του διαδρομής, η πολιτική δεν είναι εξομολόγηση· είναι ευθύνη. 

Και αυτές οι λεπτομέρειες, όσο αληθινές κι αν είναι, δίνουν πάτημα σε όσους θέλουν να τον χτυπήσουν — και ο Γεωργιάδης δεν χάνει ποτέ τέτοια ευκαιρία.

Η ουσία όμως μένει: ο Τσίπρας μπαίνει ξανά στο προσκήνιο μέσα από ένα βιβλίο που ήξερε πως θα τον εκθέσει. Και η υποδοχή που παίρνει δείχνει ότι το παιχνίδι της επιστροφής του θα έχει πολλές εντάσεις, πολλές ατάκες, και πολλούς που θα περιμένουν την κατάλληλη στιγμή να του θυμίσουν τα λάθη του. Ακριβώς όπως έγινε τώρα — και πριν καν κυκλοφορήσει η «Ιθάκη» στα χέρια του κόσμου.

Το μόρφωμα του ΣΥΡΙΖΑ ετοιμάζει την αυτοδιάλυσή του

Για να γνωρίζετε, στην τελευταία συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ συνέβη κάτι που δεν το λες απλώς «ενδεικτικό»· το λες καμπανάκι τέλους. Μέλος της Κεντρικής Επιτροπής, μιλώντας στο βήμα, πρότεινε ανοιχτά την αυτοδιάλυση του κόμματος εν όψει των εξελίξεων που θα φέρει το κόμμα Τσίπρα, και αμέσως μετά… παραιτήθηκε. 

Μια εικόνα που τα λέει όλα χωρίς να χρειάζεται περαιτέρω ανάλυση. Όταν φτάνεις στο σημείο να συζητάς δημόσια το ενδεχόμενο να διαλύσεις το ίδιο σου το κόμμα, σημαίνει ότι το οικοδόμημα έχει ήδη καταρρεύσει από μέσα.

Και επιτρέψτε μου να το πω καθαρά: δεν πέφτει κανείς από τα σύννεφα. Όταν ένα κόμμα με τόσο αντιδημοκρατική συμπεριφορά φτάνει στο σημείο να κάνει πραξικόπημα ενάντια στον νόμιμα εκλεγμένο πρόεδρο του, και μάλιστα όχι σε κάποιον σοβαρό πολιτικό χώρο αλλά… σε μπουζουξιδικό, τότε το επόμενο στάδιο είναι πάντα το ίδιο: η αυτοδιάλυση. Δεν γίνεται αλλιώς.

Θυμηθείτε τι έγινε στο περιβόητο συνέδριο στο Γκάζι. Νόμιμα εκλεγμένοι σύνεδροι αποκλείστηκαν επειδή απλώς στήριζαν τον Στέφανο Κασσελάκη, ενώ άλλοι, οι «εκλεκτοί» της λεγόμενης παλιάς φρουράς —γνωστοί και ως «ομάδα των 87»— έμπαιναν μέσα από σκοτεινά γκαράζ, λέγοντας συνθηματικές και παρασυνθηματικές λέξεις λες και βρίσκονταν σε μυστική αποστολή. 

Αυτά δεν είναι φαινόμενα σύγχρονου ευρωπαϊκού κόμματος· είναι εικόνες παραθρησκευτικής οργάνωσης που προσπαθεί να σωθεί από μόνη της ενώ βουλιάζει.

Και τώρα, με την προοπτική του νέου φορέα Τσίπρα να πλανάται πάνω από το κεφάλι τους σαν σύννεφο πριν από καταιγίδα, στον ΣΥΡΙΖΑ αρχίζουν να καταλαβαίνουν ότι δεν υπάρχει μέλλον. 

Το «μόρφωμα», όπως έχει καταντήσει, δεν μπορεί να σταθεί ούτε οργανωτικά ούτε πολιτικά. Με δύο διασπάσεις, με συνεχείς αποχωρήσεις στελεχών, με εσωκομματικά πραξικοπήματα, με έναν ενδιάμεσο πρόεδρο που όλοι ξέρουν ότι είναι «μεταβατικός» και έχει ημερομηνία λήξης, το κόμμα έχει ήδη τελειώσει — απλώς δεν έχει βγει ακόμη η επίσημη ανακοίνωση.

Και να θυμηθούμε και τη φράση που ακούστηκε τότε από τη Μαριλίζα Ξενογιαννακοπούλου: «Σώσαμε το σπίτι μας, αγάπη μου». Ε, λοιπόν, όπως αποδεικνύεται, δεν το σώσατε. Το διαλύσατε μόνοι σας. 

Το σπίτι δεν σώζεται όταν κλειδώνεις τους μισούς απ’ έξω και αφήνεις τους άλλους να μπαίνουν από τα υπόγεια. Δεν σώζεται όταν λειτουργείς με αποκλεισμούς, ίντριγκες, μηχανισμούς και εσωτερικά μαχαιρώματα. Το σπίτι σώζεται όταν υπάρχει ενότητα και δημοκρατία — δύο λέξεις που έχουν εξαφανιστεί από το λεξιλόγιο του ΣΥΡΙΖΑ εδώ και καιρό.

Σήμερα, λοιπόν, φτάσαμε στο σημείο ένα στέλεχος να προτείνει επίσημα την αυτοδιάλυση πριν έρθει η «συντριβή» από τον φορέα Τσίπρα. Και η παραίτησή του μετά την πρόταση απλώς επιβεβαιώνει ότι μέσα στο κόμμα επικρατεί χάος, φόβος και πλήρης απουσία προσανατολισμού. 

Το μόρφωμα δεν αυτοδιαλύεται από ηρωισμό· αυτοδιαλύεται επειδή δεν υπάρχει ούτε ένας ζωντανός ιστός να κρατήσει το σώμα όρθιο.

Και, μεταξύ μας; Είναι απλώς θέμα χρόνου μέχρι να το δούμε και επίσημα.