Στέφανος Κασσελάκης: «Το Πολυτεχνείο ζητά να συνεχίσουμε – Να βάζουμε το “εμείς” πάνω από το “εγώ”»

Ο Πρόεδρος του Κινήματος Δημοκρατίας Στέφανος Κασσελάκης, σε ανάρτησή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, παρουσίασε ένα πυκνό και βαθιά συμβολικό μήνυμα για την επέτειο του Πολυτεχνείου, υπογραμμίζοντας ότι η ημέρα αυτή δεν αποτελεί μια τυπική υπενθύμιση του παρελθόντος, αλλά έναν ζωντανό οδηγό για το παρόν και το μέλλον.

Ο Στέφανος Κασσελάκης τόνισε ότι το Πολυτεχνείο «δεν είναι μια απλή επέτειος», αλλά οι σπίθες της νεολαίας που ενώθηκαν «στο πιο βαθύ σκοτάδι», απαιτώντας Ελευθερία και Δημοκρατία. 

Στην ανάρτησή του περιγράφει τη χθεσινή του παρουσία στον ιστορικό χώρο, όπου βρέθηκε μαζί με έξι ανθρώπους που φυλακίστηκαν και βασανίστηκαν κατά τη διάρκεια της Χούντας: τον Σωτήρη Τσιακμάκη, τη Μέλπω Λεκατσά, την Αλκμήνη Ψιλοπούλου, τον Κοσμά Ιωαννίδη και τον Ανδρέα Κοντογιώργο.

Ο Στέφανος Κασσελάκης σημείωσε ότι εκείνοι οι νέοι «δεν ήταν φτιαγμένοι από υπεράνθρωπο υλικό», αλλά απλοί άνθρωποι, υπογραμμίζοντας πως ο καθένας θα μπορούσε να βρεθεί στη θέση τους – ή και να μην είχε βρεθεί, επειδή η στάση τους απαιτούσε κάτι σπάνιο: θάρρος απέναντι στην τυραννία.

Στο κεντρικό μήνυμα της ανάρτησης, ο Στέφανος Κασσελάκης εξήγησε ότι το θάρρος δεν είναι θέμα DNA, αλλά μια απόφαση που βάζει το «εμείς» πάνω από το «εγώ», το κοινό καλό πάνω από τον φόβο, και μετατρέπει τον πολίτη σε «φωνή και ασπίδα της Δημοκρατίας».

Κατά τον Στέφανο Κασσελάκη, αυτό αποτελεί και το σημερινό κάλεσμα του Πολυτεχνείου: να συνεχίσουμε, όσο η αδικία διογκώνεται και όσο η νέα γενιά ζει με λιγότερες ευκαιρίες από τις προηγούμενες. Το χρέος παραμένει σταθερό — να παίρνουμε την απόφαση να συγκρουόμαστε με ό,τι μειώνει το μέλλον.

Ο Πρόεδρος του Κινήματος Δημοκρατίας έκλεισε με μια διπλή κατακλείδα: τιμή σε όσους στάθηκαν όρθιοι τότε, ευθύνη για όλους να σταθούμε όρθιοι σήμερα.

Αναλυτικά η ανάρτηση του Προέδρου του Κινήματος Δημοκρατίας Στέφανου Κασσελάκη στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης:

Το Πολυτεχνείο δεν είναι μια απλή επέτειος.

Είναι οι σπίθες.

Οι σπίθες των νέων ανθρώπων που ενώθηκαν μέσα στο πιο βαθύ σκοτάδι, διεκδικώντας Ελευθερία και Δημοκρατία.

Χθες βρέθηκα εκεί. 

Μαζί με τον Σωτήρη, τη Μέλπω, την Αλκμήνη, τον Κοσμά και τον Ανδρέα.

Νέες και νέοι όταν φυλακίστηκαν και βασανίστηκαν στη Χούντα.

Νέες και νέοι που δεν ήταν φτιαγμένοι από κάποιο υπεράνθρωπο υλικό. Απλοί άνθρωποι.

Ο καθένας μας θα μπορούσε να ’χε βρεθεί στη θέση τους.

Και ταυτόχρονα ο καθένας μας θα μπορούσε και να μην είχε βρεθεί.

Γιατί θέλει θάρρος να αναμετρηθείς με τον δικτάτορα.

Θέλει θάρρος να βάλεις την προσωπική σου ασφάλεια, την ασφάλεια της οικογένειάς σου σε δεύτερη μοίρα.

Το θάρρος δεν είναι γραμμένο στο DNA μας.

Είναι απόφαση.

Να βάλεις το “εμείς” πάνω από το “εγώ”.

Να βάλεις το κοινό καλό πάνω από τον φόβο.

Να γίνεις η φωνή και η ασπίδα της Δημοκρατίας.

Αυτό ζητάει το Πολυτεχνείο σήμερα.

Να το συνεχίσουμε.

Όσο η αδικία μεγαλώνει, όσο η νέα γενιά ζει με λιγότερες ευκαιρίες από τις προηγούμενες, το χρέος παραμένει ίδιο.

Να παίρνουμε την απόφαση και να συγκρουόμαστε με την αδικία. 

Με ό,τι μας κονταίνει το μέλλον.

Τιμή σε εκείνους που στάθηκαν όρθιοι τότε.

Ευθύνη δική μας να είμαστε όρθιοι σήμερα.