Στα Παρασκήνια: Το άρωμα εκλογών πλανιέται όλο και περισσότερο στον αέρα* Αυξήθηκαν οι εγγραφές μελών και η έκδοση καρτών μελών στο Κίνημα Δημοκρατίας εν όψει των εκλογών των οργάνων του* Όσο και αν οι δημοσκοπήσεις κατευθύνουν τον κόσμο προς τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, καλό θα ήταν να αναλογιστούν αν υπάρχει προεκλογικό πρόγραμμα στο κόμμα

 Αποκαλύπτουμε όλα τα πολιτικά παρασκήνια! Από τους διαδρόμους της Βουλής και τα υπουργικά γραφεία, μέχρι τις μυστικές συναντήσεις σε πρεσβείες και τα παζάρια στα κομματικά επιτελεία. Μάθε πρώτος για τις αθέατες διαπραγματεύσεις, τις κρυφές συμμαχίες και τις εσωτερικές πληροφορίες που διαμορφώνουν το πολιτικό σκηνικό, για να είσαι πάντα ένα βήμα μπροστά από τις εξελίξεις!

Καλή σας ημέρα φίλες και φίλοι αγαπητοί αναγνώστες και ένα καλό και όμορφο Σαββατοκύριακο σε όλες και όλους!

Το σχόλιο για τα σημερινά παρασκήνια θα είναι και πάλι πολιτικό, καθώς οι Άγιες μέρες του Πάσχα πέρασαν και μαζί τους φαίνεται να πέρασε και η όποια διάθεση για ηρεμία και περισυλλογή στην ελληνική δημόσια ζωή.

Μπορεί η επικαιρότητα να γύρισε στους γνώριμους ρυθμούς της, αλλά το τελευταίο που θα περίμενε κανείς είναι μια μαφιόζικη εκτέλεση εν ψυχρώ στο Χαλάνδρι, έξω από ένα Ιατρικό Κέντρο, με τους πυροβολισμούς να ακούγονται μέρα μεσημέρι σε μια κατοικημένη περιοχή γεγονός που ενισχύει και το αίσθημα ότι από τύχη ζούμε σε αυτή την Χώρα. Από θαύμα δεν θρηνήσαμε και κάποιο παιδί, κάποιον περαστικό, μια «παράπλευρη απώλεια» που θα έκανε την ήδη σκοτεινή εικόνα να μοιάζει εφιάλτης.

Κι ενώ η Μαφία κάνει παρέλαση, ξεκαθαρίζοντας λογαριασμούς σαν να βρισκόμαστε στο Παλέρμο της δεκαετίας του ’80, ο Υπουργός Προστασίας του Πολίτη, Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, επιλέγει να δώσει μάχη… στο λόφο του Στρέφη καθώς, μετά από μια συναυλία, ξέσπασαν επεισόδια μεγάλης έκτασης – και αποφάσισε πως η λύση είναι να απαγορεύσει τις συναυλίες στα Εξάρχεια. Την ώρα που το οργανωμένο έγκλημα ρυθμίζει μόνο του την τάξη στην πόλη, το κράτος αποφασίζει ότι η πραγματική απειλή είναι οι μουσικές εκδηλώσεις.

Ο κ. Χρυσοχοΐδης θα έπρεπε να ξέρει καλύτερα. Και κυρίως, θα έπρεπε να θυμάται γιατί ονομάζεται Υπουργός Προστασίας του Πολίτη. Ο ρόλος του δεν είναι να απαγορεύει συναυλίες, αλλά να εξασφαλίζει ότι δεν θα φοβόμαστε να περπατήσουμε στον δρόμο. Ούτε από μολότοφ, ούτε από καλάσνικοφ.

Αντί να κλείνει τον ήχο, ας αρχίσει να ακούει τον παλμό της κοινωνίας και ας αναλάβει δράση εκεί που πραγματικά χρειάζεται. Γιατί όσο η ασφάλεια των πολιτών αφήνεται στα χέρια της τύχης, η ανικανότητα μετατρέπεται σε συνενοχή.

Αυξήθηκαν οι εγγραφές μελών και η έκδοση καρτών μελών στο Κίνημα Δημοκρατίας εν όψει των εκλογών των οργάνων του

Μαθαίνω ότι τις τελευταίες ημέρες έχει παρατηρηθεί εντυπωσιακή αύξηση στις εγγραφές νέων μελών στο Κίνημα Δημοκρατίας του Στέφανου Κασσελάκη, με την έκδοση των κομματικών καρτών να «τρέχει» με ταχύτητα που δεν είχε καταγραφεί σε κανένα προηγούμενο στάδιο της πορείας του κόμματος. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που, βλέποντας τις εξελίξεις να πλησιάζουν, θέλουν να έχουν δικαίωμα ψήφου στις εσωκομματικές διαδικασίες για την ανάδειξη των πρώτων αιρετών οργάνων του Κινήματος.

Το εσωκομματικό ρολόι μετρά ήδη αντίστροφα: το διήμερο 10 και 11 Μαΐου πλησιάζει και το ιδρυτικό συνέδριο αναμένεται να γράψει ιστορία όχι μόνο για τη ριζοσπαστική και ανοιχτή του διαδικασία, αλλά και για τη συμμετοχή του κόσμου. Ήδη από τα κεντρικά γραφεία του Κινήματος στη Βασιλίσσης Αμαλίας καταγράφεται «έκρηξη» ενδιαφέροντος, με τον μηχανισμό να λειτουργεί σχεδόν ασταμάτητα για να διεκπεραιώσει τα αιτήματα. Το μήνυμα είναι σαφές: ο κόσμος δεν θέλει απλώς να παρακολουθήσει, αλλά να συμμετάσχει ενεργά.

Το επιτελείο του Στέφανου Κασσελάκη βλέπει αυτή την κινητικότητα ως σημάδι πολιτικής ωρίμανσης του Κινήματος και ως απόδειξη ότι, παρά την πόλωση, την τοξικότητα και τις επιθέσεις, η κοινωνία αντιλαμβάνεται το Κίνημα Δημοκρατίας ως κάτι πραγματικά νέο και ελπιδοφόρο. 

Μέσα σε λίγους μόνο μήνες από την ίδρυση του, χωρίς κρατική χρηματοδότηση, χωρίς μηχανισμούς και χωρίς διαπλοκή, το Κίνημα Δημοκρατίας έχει κατορθώσει όχι μόνο να σταθεί όρθιο, αλλά και να γιγαντώνεται καθημερινά.

Και κάτι μου λέει πως τα καλύτερα έρχονται.

Το άρωμα εκλογών πλανιέται όλο και περισσότερο στον αέρα

Μαθαίνω ότι, παρά την εικόνα σταθερότητας και αυτοπεποίθησης που επιχειρεί να προβάλει η κυβέρνηση Μητσοτάκη με τη βοήθεια των συστημικών Μέσων Ενημέρωσης και των μηχανισμών της προπαγάνδας της, η πραγματικότητα είναι τελείως διαφορετική. Μπορεί στα δελτία των 8 να προβάλλεται ένα αφήγημα πως η κυβέρνηση ξεπέρασε τόσο τις εσωκομματικές αναταράξεις όσο και τις εξωτερικές «τρικυμίες», όπως οι ογκώδεις και οργισμένες διαδηλώσεις για το έγκλημα των Τεμπών, ωστόσο στο παρασκήνιο, τα πράγματα δεν είναι καθόλου ήσυχα.

Οι φωνές των δυσαρεστημένων μέσα στο κόμμα της Νέας Δημοκρατίας πληθαίνουν επικίνδυνα, ενώ οι φωνές των ικανοποιημένων λιγοστεύουν μέρα με τη μέρα. Τα εσωκομματικά μαζέματα που μέχρι πρόσφατα κάπως λειτουργούσαν για να κρατήσουν τους βουλευτές σε πειθαρχία, πλέον δεν έχουν το ίδιο αποτέλεσμα. Πολλοί βουλευτές μάλιστα, είναι ανήσυχοι όχι μόνο για την πολιτική φθορά της κυβέρνησης, αλλά και για το αν θα καταφέρουν να επανεκλεγούν, κάτι που φάνταζε αυτονόητο για αρκετούς μέχρι πριν λίγους μήνες.

Σε αυτό το κλίμα φόβου και φθοράς, το άρωμα των εκλογών αρχίζει να γίνεται όλο και πιο έντονο. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που πιστεύουν ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης, παρά τα όσα διαρρέει το Μέγαρο Μαξίμου, θα αναγκαστεί αργά αλλά σταθερά να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές. Γιατί όσο και αν προσπαθεί να κερδίσει πολιτικό χρόνο, το πολιτικό έδαφος κάτω από τα πόδια του μοιάζει να υποχωρεί κάθε μέρα που περνάει.
Όσο και αν οι δημοσκοπήσεις κατευθύνουν τον κόσμο προς τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, καλό θα ήταν να αναλογιστούν αν υπάρχει προεκλογικό πρόγραμμα στο κόμμα

Το Μεγάλο Σάββατο, επιστρέφοντας από την Ανάσταση, πήρα ταξί για να γυρίσω σπίτι. Και όπως γίνεται πάντα σε τέτοιες διαδρομές, η κουβέντα με τον ταξιτζή δεν άργησε να ανάψει – και φυσικά, το θέμα δεν ήταν άλλο από την πολιτική και την επικαιρότητα. 

Ο οδηγός, απλός άνθρωπος, με αυθορμητισμό και ειλικρίνεια, μου είπε ότι στις δύο εκλογικές αναμετρήσεις του 2023 δεν πήγε να ψηφίσει. Παραδέχτηκε μάλιστα ότι το έχει μετανιώσει και ότι στις επόμενες εκλογές δεν πρόκειται να επαναλάβει το ίδιο λάθος. Όταν τον ρώτησα ποιον σκέφτεται να στηρίξει, μου απάντησε χωρίς δισταγμό: «Θα πάω να ψηφίσω Πλεύση Ελευθερίας και Ζωή Κωνσταντοπούλου. Γιατί τουλάχιστον αυτή τα χώνει στην κυβέρνηση».

Για να γνωρίζετε, η απάντησή του ήταν χαρακτηριστική μιας μεγάλης μερίδας του κόσμου που έχει κουραστεί να βλέπει τα ίδια και τα ίδια και ψάχνει οτιδήποτε φαντάζει "αντισυστημικό" ή "επαναστατικό". Όμως εδώ ακριβώς βρίσκεται και το πραγματικό πρόβλημα. 

Γιατί το νόημα των εκλογών, και ειδικά σε μια τόσο κρίσιμη συγκυρία για τη χώρα, δεν μπορεί να είναι απλώς να επιλέγουμε αυτόν που φωνάζει περισσότερο ή αυτόν που μόνο καταγγέλλει. Δεν αρκεί κάποιος να βγαίνει στα κανάλια ή στα social media και να τα χώνει με οργισμένο ύφος στην κυβέρνηση, ούτε αρκεί να ικανοποιεί το θυμικό του κόσμου με ευκολίες και κραυγές.

Το ερώτημα είναι αν έχει πρόγραμμα. Και μάλιστα, σοβαρό, ολοκληρωμένο, κοστολογημένο πρόγραμμα διακυβέρνησης, που να απαντά στα πραγματικά προβλήματα της κοινωνίας και της οικονομίας. 

Όταν ψάξεις λίγο πιο βαθιά στο τι ακριβώς προτείνει η Πλεύση Ελευθερίας, διαπιστώνεις ότι οι συγκεκριμένες απαντήσεις λείπουν. Καλές οι μεγάλες κουβέντες, καλές οι καταγγελίες, καλές οι αγορεύσεις στα τηλεοπτικά παράθυρα, αλλά χωρίς σχέδιο, χωρίς πρόγραμμα, χωρίς ρεαλιστική πρόταση, τίποτα από αυτά δεν μπορεί να οδηγήσει τη χώρα μπροστά.

Και επειδή μαθαίνω ότι όλο και περισσότεροι, με τη βοήθεια φυσικά και των δημοσκοπήσεων που «σπρώχνουν» διακριτικά προς τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, σκέφτονται να της δώσουν την ψήφο τους, καλό θα ήταν πριν το κάνουν να αναρωτηθούν σοβαρά: 

Τι ακριβώς προτείνει για την επόμενη μέρα της χώρας; Πού είναι το ολοκληρωμένο και ρεαλιστικό σχέδιο για την οικονομία, για το κοινωνικό κράτος, για τα εθνικά θέματα, για τη νέα γενιά; Γιατί η διαμαρτυρία και η αγανάκτηση είναι χρήσιμες μόνο όταν συνοδεύονται από προτάσεις. Αλλιώς, μένουν απλώς κραυγές στο κενό.


Και όπως φαίνεται, στις επόμενες εκλογές δεν θα αρκεί να είσαι μόνο φωνή. Θα πρέπει να είσαι και λύση.