Στα Παρασκήνια: Πλησιάζει το Ιδρυτικό Συνέδριο του Κινήματος Δημοκρατίας* Οι δυσκολίες της μαύρης εργασίας στη δημοσιογραφική πιάτσα* Μπορεί οι δημοσκοπήσεις να προβάλλουν την Ζωή Κωνσταντοπούλου το βασικό ερώτημα όμως είναι αν μπορεί να εκπροσωπήσει τη χώρα μας ως Πρωθυπουργός και στο εξωτερικό
Αποκαλύπτουμε όλα τα πολιτικά παρασκήνια! Από τους διαδρόμους της Βουλής και τα υπουργικά γραφεία, μέχρι τις μυστικές συναντήσεις σε πρεσβείες και τα παζάρια στα κομματικά επιτελεία. Μάθε πρώτος για τις αθέατες διαπραγματεύσεις, τις κρυφές συμμαχίες και τις εσωτερικές πληροφορίες που διαμορφώνουν το πολιτικό σκηνικό, για να είσαι πάντα ένα βήμα μπροστά από τις εξελίξεις!
Καλή σας ημέρα φίλες και φίλοι αγαπητοί αναγνώστες Χριστός Ανέστη και καλή εβδομάδα!
Το σχόλιό μας, αυτή τη φορά, δεν θα αφορά κάποιο πολιτικό θέμα, αλλά ένα νέο από τη μουσική σκηνή και πιο συγκεκριμένα από το θρυλικό συγκρότημα των Queen. Ο Brian May λοιπόν, ο εμβληματικός κιθαρίστας του συγκροτήματος, ανέβηκε απρόσμενα στη σκηνή για να παίξει ζωντανά το Bohemian Rhapsody στη συναυλία ενός τραγουδιστή που προσωπικά δεν ήξερα ο οποίος λέγεται Benson Boone. Και κάπου εκεί, μέσα σε λίγα λεπτά, κάτι άλλαξε. Κάτι γεννήθηκε.
Όχι, ο Boone δεν έχει –ούτε πρόκειται να αποκτήσει ποτέ– τη φωνή, την έκρηξη, τη θεατρικότητα και το μυστήριο του Freddie Mercury. Αλλά έχει κάτι άλλο: πάθος. Ένταση. Σεβασμό. Έχει αυτό το κάτι που σε κάνει να σηκώνεις το βλέμμα και να προσέχεις. Δεν προσπαθεί να αντιγράψει – ευτυχώς. Αντιθέτως, ερμηνεύει το κομμάτι με τον δικό του τρόπο, κουβαλώντας πάνω του μια ευγένεια και μια αυθεντικότητα που κάνουν τη φωνή του να δένει γλυκά με τις θρυλικές νότες του May.
Και εκεί ακριβώς είναι που γεννιέται η υποψία. Μια υποψία που σιγοκαίει εδώ και καιρό στους πιο παλιούς fans: Μήπως οι Brian May και Roger Taylor, μετά από χρόνια περιοδειών με τον Adam Lambert –ο οποίος όσο κι αν προσπαθεί, ποτέ δεν κατάφερε να συγκινήσει πραγματικά– βρήκαν επιτέλους κάποιον που αξίζει να σταθεί δίπλα τους; Κάποιον που δεν καμώνεται πως είναι ο Mercury, αλλά που μπορεί να γράψει ένα νέο κεφάλαιο με σεβασμό στο παρελθόν και φλόγα για το μέλλον;
Δεν θα ήταν παράλογο να πούμε πως ίσως πλησιάζει κάτι: μια εμφάνιση, μια μικρή περιοδεία, ένα project που θα ξεφύγει από την «αναγκαστική συνύπαρξη» με τον Lambert και θα δοκιμάσει κάτι καινούργιο. Γιατί όταν βλέπεις τον Brian May να ανεβαίνει πρόθυμα στη σκηνή ενός άγνωστου –σχεδόν– ονόματος και να του παραδίδει το πιο ιερό κομμάτι του καταλόγου του, καταλαβαίνεις ότι κάτι ψήνεται.
Και ποιος ξέρει; Ίσως για πρώτη φορά μετά τον θάνατο του Freddie, οι Queen να είναι πιο κοντά από ποτέ στο να αποκτήσουν ξανά ψυχή. Όχι αντικαθιστώντας. Αλλά συνεχίζοντας.
Όχι, ο Boone δεν έχει –ούτε πρόκειται να αποκτήσει ποτέ– τη φωνή, την έκρηξη, τη θεατρικότητα και το μυστήριο του Freddie Mercury. Αλλά έχει κάτι άλλο: πάθος. Ένταση. Σεβασμό. Έχει αυτό το κάτι που σε κάνει να σηκώνεις το βλέμμα και να προσέχεις. Δεν προσπαθεί να αντιγράψει – ευτυχώς. Αντιθέτως, ερμηνεύει το κομμάτι με τον δικό του τρόπο, κουβαλώντας πάνω του μια ευγένεια και μια αυθεντικότητα που κάνουν τη φωνή του να δένει γλυκά με τις θρυλικές νότες του May.
Και εκεί ακριβώς είναι που γεννιέται η υποψία. Μια υποψία που σιγοκαίει εδώ και καιρό στους πιο παλιούς fans: Μήπως οι Brian May και Roger Taylor, μετά από χρόνια περιοδειών με τον Adam Lambert –ο οποίος όσο κι αν προσπαθεί, ποτέ δεν κατάφερε να συγκινήσει πραγματικά– βρήκαν επιτέλους κάποιον που αξίζει να σταθεί δίπλα τους; Κάποιον που δεν καμώνεται πως είναι ο Mercury, αλλά που μπορεί να γράψει ένα νέο κεφάλαιο με σεβασμό στο παρελθόν και φλόγα για το μέλλον;
Δεν θα ήταν παράλογο να πούμε πως ίσως πλησιάζει κάτι: μια εμφάνιση, μια μικρή περιοδεία, ένα project που θα ξεφύγει από την «αναγκαστική συνύπαρξη» με τον Lambert και θα δοκιμάσει κάτι καινούργιο. Γιατί όταν βλέπεις τον Brian May να ανεβαίνει πρόθυμα στη σκηνή ενός άγνωστου –σχεδόν– ονόματος και να του παραδίδει το πιο ιερό κομμάτι του καταλόγου του, καταλαβαίνεις ότι κάτι ψήνεται.
Και ποιος ξέρει; Ίσως για πρώτη φορά μετά τον θάνατο του Freddie, οι Queen να είναι πιο κοντά από ποτέ στο να αποκτήσουν ξανά ψυχή. Όχι αντικαθιστώντας. Αλλά συνεχίζοντας.
Μπορεί οι δημοσκοπήσεις να προβάλλουν την Ζωή Κωνσταντοπούλου το βασικό ερώτημα όμως είναι αν μπορεί να εκπροσωπήσει τη χώρα μας ως Πρωθυπουργός και στο εξωτερικό
Για να γνωρίζετε: μπορεί οι τελευταίες δημοσκοπήσεις να δείχνουν αυξημένη δυναμική για την Ζωή Κωνσταντοπούλου και την «Πλεύση Ελευθερίας», και μπορεί η ίδια να δηλώνει δημόσια πως αισθάνεται έτοιμη να γίνει η πρώτη γυναίκα πρωθυπουργός της Ελλάδας — και μάλιστα ενδεχομένως να κυβερνήσει και επάξια. Το θέμα όμως δεν είναι απλώς τι λένε οι αριθμοί και η αίσθηση της στιγμής. Το ερώτημα που μπαίνει πλέον με ένταση και που οφείλουν όλοι να το σκεφτούν ψύχραιμα είναι το εξής: μπορεί η Ζωή Κωνσταντοπούλου να εκπροσωπήσει τη χώρα στο εξωτερικό, σε ευρωπαϊκά συμβούλια, σε διαπραγματεύσεις για τα εθνικά μας θέματα, σε επαφές με προέδρους και πρωθυπουργούς μεγάλων δυνάμεων;
Είναι άλλο πράγμα να καταγγέλλεις και να κάνεις αντιπολίτευση μέσα από το ελληνικό Κοινοβούλιο — κι άλλο να είσαι αυτός που κρατάει το τιμόνι. Η παρουσία, το ύφος, ο λόγος και η γενικότερη στάση ενός πρωθυπουργού στο διεθνές στερέωμα δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι εθνικό θέμα. Και αυτό είναι που αρχίζει σιγά σιγά να ψιθυρίζεται από πολιτικούς, διπλωμάτες, δημοσιογράφους και πολίτες.
Ο κόσμος θέλει να φύγει ο Μητσοτάκης – και είναι απόλυτα λογικό. Ύστερα από έξι όλοκληρα χρόνια σκληρής δεξιάς, με πανδημία, Τέμπη, υποκλοπές, ακρίβεια, συγκάλυψη και προκλητική διαχείριση της εξουσίας, έχουν εξαντλήσει τα αντανακλαστικά της κοινωνίας. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως οι πολίτες θα κάνουν τα πάντα για να φύγει αυτή η κυβέρνηση. Όμως τι έρχεται μετά;
Το ερώτημα δεν είναι ρητορικό ούτε ακαδημαϊκό. Είναι πολιτικό και υπαρξιακό για τη χώρα. Γιατί ναι, στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα, και όχι, το παραμύθι «Μητσοτάκης ή χάος» δεν πείθει πια κανέναν όταν ώστοσο έρθει η ώρα της κάλπης, η απόφαση που θα παρθεί θα έχει βάρος. Και όπως λέει και ο θυμόσοφος λαός, «μετά την απομάκρυνση από το ταμείο, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται»...
Στο κάτω κάτω ας μην ξεχνάμε τι συνέβη το 2015 τότε που κόσμος πίστεψε στον Αλέξη Τσίπρα, του έδωσε δύναμη ''να συγκρουστεί με την Ευρώπη'', να... ''σκίσει τα μνημόνια'' και ''να φέρει ελπίδα'' και προδόθηκε.
Σίγουρα το θυμούνται όλοι. Γι’ αυτό, τώρα που ο πολιτικός χάρτης ξαναγράφεται, καλό είναι η ψήφος να μην είναι απλώς αντίδραση μα συνειδητή επιλογή. Γιατί το να φύγει κάποιος από την εξουσία είναι σίγουρα απαραίτητο. Αλλά το ποιος θα έρθει στη θέση του είναι εξίσου, αν όχι πιο, κρίσιμο. Και εδώ η ευθύνη είναι όλων μας.
Πλησιάζει το Ιδρυτικό Συνέδριο του Κινήματος Δημοκρατίας
Μου λένε ότι οι προετοιμασίες για το ιδρυτικό Συνέδριο του Κινήματος Δημοκρατίας του Στέφανου Κασσελάκη έχουν μπει στην τελική ευθεία και πλέον μετράμε αντίστροφα για τη μεγάλη πολιτική διοργάνωση της άνοιξης. Το κλειστό γήπεδο μπάσκετ του Περιστερίου, ένα από τα πιο σύγχρονα και μεγάλα της Αττικής, παραχωρήθηκε από τον δήμαρχο Ανδρέα Παχατουρίδη και θα φιλοξενήσει στις 10 και 11 Μαΐου το γεγονός που αναμένεται να σφραγίσει και επίσημα την πολιτική αυτονομία και δυναμική του νέου προοδευτικού κινήματος.
Η μεγάλη διαφορά αυτού του συνεδρίου από τα παραδοσιακά συνέδρια των κομμάτων είναι ότι δεν θα δούμε τους γνωστούς κομματικούς μονολόγους ούτε τους καθιερωμένους «καραμπινάτους» ομιλητές να μονοπωλούν το βήμα. Αντίθετα, το Κίνημα Δημοκρατίας εισάγει έναν πραγματικά αμεσοδημοκρατικό μηχανισμό: μετά το εναρκτήριο πολιτικό μήνυμα του Στέφανου Κασσελάκη, ο λόγος θα δοθεί σε απλά μέλη και πολίτες που έχουν εγγραφεί στην ηλεκτρονική πλατφόρμα και εκδήλωσαν ενδιαφέρον να μιλήσουν. Η σειρά προτεραιότητας δεν θα είναι στημένη, ούτε καθορισμένη από μηχανισμούς – θα καθορίζεται ηλεκτρονικά. Μια καινοτομία που έχει ήδη συζητηθεί θετικά στους κόλπους της πολιτικής αλλά και της δημοσιογραφίας, καθώς δίνει πραγματικά φωνή στη βάση και όχι στους ίδιους και τους ίδιους.
Το ιδρυτικό συνέδριο του Κινήματος Δημοκρατίας δεν αφορά όμως μόνο την Ελλάδα. Ξένες αντιπροσωπίες από την Ευρωπαϊκή Ένωση και τις Ηνωμένες Πολιτείες θα δώσουν το «παρών», αποδεικνύοντας ότι το βλέμμα των εταίρων και συμμάχων έχει στραφεί σε αυτή τη νέα πολιτική δύναμη που ξεπήδησε όχι μέσα από κλειστά γραφεία και συμφωνίες κορυφής, αλλά από τον ίδιο τον κόσμο που αναζητούσε μια αυθεντική εναλλακτική.
Το κέντρο των εξελίξεων για το Κίνημα Δημοκρατίας αυτή τη στιγμή είναι στον δεύτερο όροφο του κτηρίου επί της Βασιλίσσης Αμαλίας 42, ακριβώς απέναντι από τους Στύλους του Ολυμπίου Διός. Εκεί όπου στεγάζεται προσωρινά το πολιτικό γραφείο του Στέφανου Κασσελάκη και εκεί όπου δουλεύει νυχθημερόν και ακούραστα η ομάδα των εθελοντών του Κινήματος Δημοκρατίας για να φέρει εις πέρας ένα συνέδριο που δεν θα μοιάζει με κανένα άλλο.
Το ιδρυτικό συνέδριο του Κινήματος Δημοκρατίας δεν είναι απλώς ένα τυπικό πολιτικό ορόσημο. Είναι η στιγμή που το Κίνημα περνά από την έμπνευση στη δομή, από την ορμή στη συγκρότηση, από το "γιατί όχι;" στο "ήρθε η ώρα!". Και αυτή η ώρα πλησιάζει.
Οι δυσκολίες της μαύρης εργασίας στη δημοσιογραφική πιάτσα
Για να γνωρίζετε, πίσω από τα λαμπερά site, τα ειδησεογραφικά «μαγαζιά» και τις μεγάλες υπογραφές του χώρου, συνεχίζει να βασιλεύει μια σκοτεινή πραγματικότητα αυτή των ''εκδοτών'' και των ''αρχισυνταχτών'' που νομίζουν πως οι δημοσιογράφοι είναι φτηνό και αναλώσιμο υλικό, χωρίς κανένα δικαίωμα.
Δυστυχώς η μαύρη εργασία και η εκμετάλλευση στον χώρο της δημοσιογραφίας(και όχι μόνο) δεν είναι απλώς υπαρκτές αλλά καθημερινή πραγματικότητα για πολλούς νέους ανθρώπους που προσπαθούν να σταθούν στα πόδια τους σ’ ένα επάγγελμα το οποίο κάποτε λεγόταν «λειτούργημα».
Για να γνωρίζετε: μπορεί οι τελευταίες δημοσκοπήσεις να δείχνουν αυξημένη δυναμική για την Ζωή Κωνσταντοπούλου και την «Πλεύση Ελευθερίας», και μπορεί η ίδια να δηλώνει δημόσια πως αισθάνεται έτοιμη να γίνει η πρώτη γυναίκα πρωθυπουργός της Ελλάδας — και μάλιστα ενδεχομένως να κυβερνήσει και επάξια. Το θέμα όμως δεν είναι απλώς τι λένε οι αριθμοί και η αίσθηση της στιγμής. Το ερώτημα που μπαίνει πλέον με ένταση και που οφείλουν όλοι να το σκεφτούν ψύχραιμα είναι το εξής: μπορεί η Ζωή Κωνσταντοπούλου να εκπροσωπήσει τη χώρα στο εξωτερικό, σε ευρωπαϊκά συμβούλια, σε διαπραγματεύσεις για τα εθνικά μας θέματα, σε επαφές με προέδρους και πρωθυπουργούς μεγάλων δυνάμεων;
Είναι άλλο πράγμα να καταγγέλλεις και να κάνεις αντιπολίτευση μέσα από το ελληνικό Κοινοβούλιο — κι άλλο να είσαι αυτός που κρατάει το τιμόνι. Η παρουσία, το ύφος, ο λόγος και η γενικότερη στάση ενός πρωθυπουργού στο διεθνές στερέωμα δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι εθνικό θέμα. Και αυτό είναι που αρχίζει σιγά σιγά να ψιθυρίζεται από πολιτικούς, διπλωμάτες, δημοσιογράφους και πολίτες.
Ο κόσμος θέλει να φύγει ο Μητσοτάκης – και είναι απόλυτα λογικό. Ύστερα από έξι όλοκληρα χρόνια σκληρής δεξιάς, με πανδημία, Τέμπη, υποκλοπές, ακρίβεια, συγκάλυψη και προκλητική διαχείριση της εξουσίας, έχουν εξαντλήσει τα αντανακλαστικά της κοινωνίας. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία πως οι πολίτες θα κάνουν τα πάντα για να φύγει αυτή η κυβέρνηση. Όμως τι έρχεται μετά;
Το ερώτημα δεν είναι ρητορικό ούτε ακαδημαϊκό. Είναι πολιτικό και υπαρξιακό για τη χώρα. Γιατί ναι, στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα, και όχι, το παραμύθι «Μητσοτάκης ή χάος» δεν πείθει πια κανέναν όταν ώστοσο έρθει η ώρα της κάλπης, η απόφαση που θα παρθεί θα έχει βάρος. Και όπως λέει και ο θυμόσοφος λαός, «μετά την απομάκρυνση από το ταμείο, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται»...
Στο κάτω κάτω ας μην ξεχνάμε τι συνέβη το 2015 τότε που κόσμος πίστεψε στον Αλέξη Τσίπρα, του έδωσε δύναμη ''να συγκρουστεί με την Ευρώπη'', να... ''σκίσει τα μνημόνια'' και ''να φέρει ελπίδα'' και προδόθηκε.
Σίγουρα το θυμούνται όλοι. Γι’ αυτό, τώρα που ο πολιτικός χάρτης ξαναγράφεται, καλό είναι η ψήφος να μην είναι απλώς αντίδραση μα συνειδητή επιλογή. Γιατί το να φύγει κάποιος από την εξουσία είναι σίγουρα απαραίτητο. Αλλά το ποιος θα έρθει στη θέση του είναι εξίσου, αν όχι πιο, κρίσιμο. Και εδώ η ευθύνη είναι όλων μας.
Πλησιάζει το Ιδρυτικό Συνέδριο του Κινήματος Δημοκρατίας
Μου λένε ότι οι προετοιμασίες για το ιδρυτικό Συνέδριο του Κινήματος Δημοκρατίας του Στέφανου Κασσελάκη έχουν μπει στην τελική ευθεία και πλέον μετράμε αντίστροφα για τη μεγάλη πολιτική διοργάνωση της άνοιξης. Το κλειστό γήπεδο μπάσκετ του Περιστερίου, ένα από τα πιο σύγχρονα και μεγάλα της Αττικής, παραχωρήθηκε από τον δήμαρχο Ανδρέα Παχατουρίδη και θα φιλοξενήσει στις 10 και 11 Μαΐου το γεγονός που αναμένεται να σφραγίσει και επίσημα την πολιτική αυτονομία και δυναμική του νέου προοδευτικού κινήματος.
Η μεγάλη διαφορά αυτού του συνεδρίου από τα παραδοσιακά συνέδρια των κομμάτων είναι ότι δεν θα δούμε τους γνωστούς κομματικούς μονολόγους ούτε τους καθιερωμένους «καραμπινάτους» ομιλητές να μονοπωλούν το βήμα. Αντίθετα, το Κίνημα Δημοκρατίας εισάγει έναν πραγματικά αμεσοδημοκρατικό μηχανισμό: μετά το εναρκτήριο πολιτικό μήνυμα του Στέφανου Κασσελάκη, ο λόγος θα δοθεί σε απλά μέλη και πολίτες που έχουν εγγραφεί στην ηλεκτρονική πλατφόρμα και εκδήλωσαν ενδιαφέρον να μιλήσουν. Η σειρά προτεραιότητας δεν θα είναι στημένη, ούτε καθορισμένη από μηχανισμούς – θα καθορίζεται ηλεκτρονικά. Μια καινοτομία που έχει ήδη συζητηθεί θετικά στους κόλπους της πολιτικής αλλά και της δημοσιογραφίας, καθώς δίνει πραγματικά φωνή στη βάση και όχι στους ίδιους και τους ίδιους.
Το ιδρυτικό συνέδριο του Κινήματος Δημοκρατίας δεν αφορά όμως μόνο την Ελλάδα. Ξένες αντιπροσωπίες από την Ευρωπαϊκή Ένωση και τις Ηνωμένες Πολιτείες θα δώσουν το «παρών», αποδεικνύοντας ότι το βλέμμα των εταίρων και συμμάχων έχει στραφεί σε αυτή τη νέα πολιτική δύναμη που ξεπήδησε όχι μέσα από κλειστά γραφεία και συμφωνίες κορυφής, αλλά από τον ίδιο τον κόσμο που αναζητούσε μια αυθεντική εναλλακτική.
Το κέντρο των εξελίξεων για το Κίνημα Δημοκρατίας αυτή τη στιγμή είναι στον δεύτερο όροφο του κτηρίου επί της Βασιλίσσης Αμαλίας 42, ακριβώς απέναντι από τους Στύλους του Ολυμπίου Διός. Εκεί όπου στεγάζεται προσωρινά το πολιτικό γραφείο του Στέφανου Κασσελάκη και εκεί όπου δουλεύει νυχθημερόν και ακούραστα η ομάδα των εθελοντών του Κινήματος Δημοκρατίας για να φέρει εις πέρας ένα συνέδριο που δεν θα μοιάζει με κανένα άλλο.
Το ιδρυτικό συνέδριο του Κινήματος Δημοκρατίας δεν είναι απλώς ένα τυπικό πολιτικό ορόσημο. Είναι η στιγμή που το Κίνημα περνά από την έμπνευση στη δομή, από την ορμή στη συγκρότηση, από το "γιατί όχι;" στο "ήρθε η ώρα!". Και αυτή η ώρα πλησιάζει.
Οι δυσκολίες της μαύρης εργασίας στη δημοσιογραφική πιάτσα
Για να γνωρίζετε, πίσω από τα λαμπερά site, τα ειδησεογραφικά «μαγαζιά» και τις μεγάλες υπογραφές του χώρου, συνεχίζει να βασιλεύει μια σκοτεινή πραγματικότητα αυτή των ''εκδοτών'' και των ''αρχισυνταχτών'' που νομίζουν πως οι δημοσιογράφοι είναι φτηνό και αναλώσιμο υλικό, χωρίς κανένα δικαίωμα.
Δυστυχώς η μαύρη εργασία και η εκμετάλλευση στον χώρο της δημοσιογραφίας(και όχι μόνο) δεν είναι απλώς υπαρκτές αλλά καθημερινή πραγματικότητα για πολλούς νέους ανθρώπους που προσπαθούν να σταθούν στα πόδια τους σ’ ένα επάγγελμα το οποίο κάποτε λεγόταν «λειτούργημα».
Ο καταγγέλλων δεν ήταν κάποιος άσχετος ή "περαστικός" από τον χώρο. Πήγε ουσιαστικά συστημένος, έχοντας ολοκληρώσει μερικούς μήνες πριν την πρακτική του άσκηση σε έναν από τους μεγαλύτερους ειδησεογραφικούς ομίλους της χώρας και μάλιστα με εξαιρετικές αξιολογήσεις.
Ο διευθυντής του, αναγνωρίζοντας το ήθος και τη δουλειά του, του έδωσε το τηλέφωνο του Αρχισυντάκτη του συγκεκριμένου ιστότοπου έχοντας κάθε καλή διάθεση να βοήθησει ένα νέο παιδί που τώρα ξεκινάει τα πρώτα του βήματα στον χώρο της δημοσιογραφία και χωρίς φυσικά να ξέρει την συνέχεια. Από εκεί λοιπόν ξεκίνησαν όλα. Ένα τηλεφώνημα, μια πρόσληψη "στον αέρα", χωρίς καμία υπογραφή, χωρίς καμία σύμβαση. Η πρώτη επαφή ήταν "θερμή". Η συνέχεια όμως, ψυχρή, εχθρική και τοξική.
Ο μισθός μπορεί να ήταν εξευτελιστικός, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα. Το ζήτημα είναι ότι ενώ πληρωνόταν αρχικά κανονικά, από ένα σημείο και μετά οι πληρωμές σταμάτησαν και οι υπεύθυνοι του ιστοτόπου άρχισαν τα… γνωστά κόλπα υποσχέσεις, καθυστερήσεις, δικαιολογίες, σιωπή με αποτέλεσμα να του χρωστούν δύο ολόκληρους μισθούς: 400 ευρώ για τον Ιούλιο και 400 ευρώ για τον Αύγουστο.
Ο Αρχισυντάκτης του ιστοτόπου, που τον προσέλαβε απλά με ένα τηλεφώνημα και χωρίς να στείλει ποτέ ούτε σύμβαση ούτε οποιοδήποτε επίσημο έγγραφο, όταν άρχισε να του ζητάει τα δεδουλευμένα του, άρχισε να κάνει τον... ανήξερο.
Ο Αρχισυντάκτης του ιστοτόπου, που τον προσέλαβε απλά με ένα τηλεφώνημα και χωρίς να στείλει ποτέ ούτε σύμβαση ούτε οποιοδήποτε επίσημο έγγραφο, όταν άρχισε να του ζητάει τα δεδουλευμένα του, άρχισε να κάνει τον... ανήξερο.
Η άρνησή του δεν άρεσε όμως και έτσι, ήρθε η απόλυση. Και μαζί με αυτή, η πλήρης αποσύνδεση. Ο Αρχισυντάκτης του, αφού πρώτα του υποσχέθηκε ότι θα του δώσουν τα λεφτά "σε δόσεις", μετά αρνήθηκε ακόμα και να μεταφέρει το αίτημά του στον Ιδιοκτήτη και τελικά μπλόκαρε τον αριθμό του. Σωστά διαβάζετε, τον μπλόκαρε. Για να μην τον ενοχλεί ο εργαζόμενος που δούλεψε τόσους μήνες ακούραστα και δύο ολόκληρους μήνες τζάμπα.
Ακόμα κι όταν Αρχισυντάκτης και Ιδιοκτήτης ενημερώθηκαν ότι αν δεν πληρώσουν, η υπόθεση θα φτάσει στην Επιθεώρηση Εργασίας, συνέχισαν να σφυρίζουν αδιάφορα.
Έτσι και έγινε. Η καταγγελία κατατέθηκε, η υπόθεση έφτασε στην Επιθεώρηση, και –όπως συμβαίνει σχεδόν πάντα με αυτού του είδους τα αφεντικά– δεν εμφανίστηκε κανείς από την πλευρά της εργοδοσίας. Καμία διάθεση διαλόγου, καμία εξήγηση, καμία απολογία. Πλέον η υπόθεση έχει περάσει στην Εισαγγελία Πλημμελειοδικών Πειραιά και από εδώ και πέρα τον λόγο έχει η Δικαιοσύνη.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι αυτή η ιστορία δεν είναι μοναδική. Είναι όμως ενδεικτική για το πώς λειτουργεί ακόμη η αγορά εργασίας στα media: χωρίς συμβάσεις, με τηλεφωνικές προσλήψεις, με υποσχέσεις που δεν τηρούνται, με απλήρωτα δεδουλευμένα, με εργοδότες που εξαφανίζονται όταν έρθει η ώρα να πληρώσουν και εμφανίζονται πάλι μόνο για να πουλήσουν «κύρος».
Η αλήθεια είναι πως δεν πρόκειται για μια απλή υπόθεση απλήρωτης εργασίας. Κάτω απ’ την επιφάνεια, υπάρχει κάτι πολύ πιο σύνθετο. Ήδη υπάρχει και δεύτερη μαρτυρία, από άλλη μια εργαζόμενη στον συγκεκριμένο ιστότοπο, που ίσως δει σύντομα το φως της δημοσιότητας.
Έτσι και έγινε. Η καταγγελία κατατέθηκε, η υπόθεση έφτασε στην Επιθεώρηση, και –όπως συμβαίνει σχεδόν πάντα με αυτού του είδους τα αφεντικά– δεν εμφανίστηκε κανείς από την πλευρά της εργοδοσίας. Καμία διάθεση διαλόγου, καμία εξήγηση, καμία απολογία. Πλέον η υπόθεση έχει περάσει στην Εισαγγελία Πλημμελειοδικών Πειραιά και από εδώ και πέρα τον λόγο έχει η Δικαιοσύνη.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι αυτή η ιστορία δεν είναι μοναδική. Είναι όμως ενδεικτική για το πώς λειτουργεί ακόμη η αγορά εργασίας στα media: χωρίς συμβάσεις, με τηλεφωνικές προσλήψεις, με υποσχέσεις που δεν τηρούνται, με απλήρωτα δεδουλευμένα, με εργοδότες που εξαφανίζονται όταν έρθει η ώρα να πληρώσουν και εμφανίζονται πάλι μόνο για να πουλήσουν «κύρος».
Η αλήθεια είναι πως δεν πρόκειται για μια απλή υπόθεση απλήρωτης εργασίας. Κάτω απ’ την επιφάνεια, υπάρχει κάτι πολύ πιο σύνθετο. Ήδη υπάρχει και δεύτερη μαρτυρία, από άλλη μια εργαζόμενη στον συγκεκριμένο ιστότοπο, που ίσως δει σύντομα το φως της δημοσιότητας.
Και κάπως έτσι, αρχίζουν να ξετυλίγονται νήματα που οδηγούν πολύ πιο μακριά απ’ ό,τι φανταζόταν κανείς. Γιατί όσο ψάχνεις, τόσο καταλαβαίνεις πως κάποια πράγματα δεν είναι καθόλου όπως φαίνονται στα χαρτιά.
Η υπόθεση έχει βάθος. Και κυρίως, έχει συνέχεια.Δεσμεύομαι λοιπόν ότι, θα επιστρέψω με περισσότερα όταν έρθει η ώρα και τότε, θα ειπωθούν πολλά για το θέμα...
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
Καλωσήρθατε στον χώρο σχολίων του Αντικειμενικότητα. Να θυμάστε ότι κάθε άποψη είναι δεχτή εκτός αν προσβάλει ή θίγει τον άλλον όποτε παρακαλώ ο σχολιασμός σας να είναι κόσμιος.