Στα Παρασκήνια: Σε εκλογική ετοιμότητα σύσσωμη η Αντιπολίτευση εν όψει εξελίξεων μετά το Πάσχα* Στην τελική ευθεία το κόμμα Τσίπρα* Υπό εποπτεία ο Κυριάκος Μητσοτάκης

Αποκαλύπτουμε όλα τα πολιτικά παρασκήνια! Από τους διαδρόμους της Βουλής και τα υπουργικά γραφεία, μέχρι τις μυστικές συναντήσεις σε πρεσβείες και τα παζάρια στα κομματικά επιτελεία. Μάθε πρώτος για τις αθέατες διαπραγματεύσεις, τις κρυφές συμμαχίες και τις εσωτερικές πληροφορίες που διαμορφώνουν το πολιτικό σκηνικό, για να είσαι πάντα ένα βήμα μπροστά από τις εξελίξεις!

Καλή σας ημέρα φίλες φίλοι αγαπητοί αναγνώστες και μια καλή και όμορφη εβδομάδα σε όλες και όλους!

Πριν πούμε το οτιδήποτε να σας ευχηθώ από καρδιάς Χριστός Ανέστη, χρόνια πολλά και το αναστάσιμο φως να δώσει σε εσάς και τις οικογένειές σας υγεία και ό,τι άλλο επιθυμείτε. 

Σήμερα θα ήθελα να σχολιάσω τις εξελίξεις με τον Μακάριος Λαζαρίδης ο οποίος στον πρόσφατο ανασχηματισμό πήρε τη θέση του Υφυπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων και τότε το παρελθόν του χτύπησε την πόρτα με τη μορφή της αντιπολίτευσης.

Γιατί εδώ δεν μιλάμε για μια απλή πολιτική αντιπαράθεση. Μιλάμε για ένα ζήτημα που ακουμπά τον πυρήνα της αξιοπιστίας ενός προσώπου που καλείται να ασκήσει εξουσία. 

Το βιογραφικό του αναφέρει πτυχίο από το λεγόμενο “University of Southeastern Europe”, ένα ίδρυμα που –ας το πούμε καθαρά– για πολλούς ήταν άγνωστο μέχρι να προκύψει αυτή η υπόθεση. Και όσο περνούν οι μέρες, αντί να ξεκαθαρίζει το τοπίο, θολώνει ακόμη περισσότερο.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι απλό: υπάρχει ή δεν υπάρχει το πτυχίο; Και αν υπάρχει, γιατί δεν παρουσιάζεται ώστε να λήξει εδώ και τώρα η συζήτηση; Γιατί σε τέτοιες περιπτώσεις, η σιωπή δεν λειτουργεί υπέρ αυτού που την επιλέγει. Αντιθέτως, δημιουργεί ακόμη περισσότερα ερωτήματα.

Δεν είναι τυχαίο ότι το θέμα το ανέδειξε πρώτος ο Στέφανος Κασσελάκης, ο οποίος μάλιστα ανέφερε ότι ο κύριος Λαζαρίδης είχε διορίστει ως επιστημονικός υπεύθυνος του Υπουργείου Παιδείας χωρίς να είναι σαφές για το πτυχίο του και στην συνέχεια ακολούθησε ο Παύλος Πολάκης, ο οποίος μάλιστα πήγε ένα βήμα παραπέρα, φτάνοντας μέχρι το σημείο να κάνει ένα βίντεο για τα κοινωνικά δίκτυα έξω από τον χώρο όπου φέρεται να στεγαζόταν το συγκεκριμένο «πανεπιστήμιο». 

Ένα ίδρυμα για το οποίο, φαίνεται να λειτουργούσε ως Εργαστήριο Ελευθέρων Σπουδών και για το οποίο, υπάρχουν και καταγγελίες από φοιτητές σχετικά με τη νομιμότητα της λειτουργίας του.

Και εδώ αρχίζει το πολιτικό παράδοξο. Ενώ η πίεση αυξάνεται και το αίτημα για διαφάνεια είναι πλέον ξεκάθαρο, ο ίδιος ο κ. Λαζαρίδης δεν επιλέγει να δώσει τέλος στη συζήτηση με μια απλή κίνηση: να παρουσιάσει το πτυχίο του. 

Αντίθετα, επιλέγει τη σύγκρουση, στρέφοντας τα πυρά του προς τον Στέφανο Κασσελάκη και την οικογένεια του, με τον κύριο Κασσελάκη να καλεί τον Υφυπουργό δημόσια σε debate και τον κύριο Λαζαρίδη να επιτίθεται με συκοφαντίες για ακόμη μια φορά στον Πρόεδρο του κόμματος Δημοκράτες αποφεύγοντας το δημόσιο διάλογο.

Και εδώ προκύπτει το εύλογο ερώτημα: γιατί; Γιατί να αποφεύγεις μια δημόσια συζήτηση όταν έχεις την ευκαιρία να αποκαταστήσεις την εικόνα σου; Ο λαός λέει «καθαρός ουρανός αστραπές δεν φοβάται». Όταν όμως οι απαντήσεις δεν δίνονται, τότε οι «αστραπές» δεν είναι απλώς πιθανές. Είναι αναμενόμενες.

Το ζήτημα δεν είναι προσωπικό ούτε η κοινώνια απαιτεί από εναν υπουργό να έχει πτύχιο. Είναι όμως βαθιά πολιτικό διότι σε μια περίοδο όπου η κοινωνία ζητά διαφάνεια, λογοδοσία και καθαρές απαντήσεις, τέτοιες υποθέσεις λειτουργούν διαβρωτικά για το σύνολο του πολιτικού συστήματος. Και αν δεν δοθούν άμεσα απαντήσεις, δεν θα κοστίσει μόνο στον Μάκαριο Λαζαρίδη.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, η εμπιστοσύνη δεν χτίζεται με επιθέσεις. Χτίζεται με αποδείξεις. Και αυτές, μέχρι στιγμής, δεν έχουν παρουσιαστεί.

Στην τελική ευθεία το κόμμα Τσίπρα

Μου λένε ότι το εγχείρημα του Αλέξη Τσίπρα έχει πλέον αφήσει πίσω του τη φάση των σεναρίων και έχει περάσει ξεκάθαρα στο στάδιο της υλοποίησης. Η οργανωτική προετοιμασία του νέου φορέα βρίσκεται στην τελική ευθεία και, όπως μεταφέρεται από πρόσωπα που γνωρίζουν καλά τις διεργασίες, ο χρόνος για τις επίσημες ανακοινώσεις μετρά αντίστροφα.

Καθοριστικό ρόλο σε αυτή την επιτάχυνση φαίνεται πως έπαιξε η πανελλαδική τηλεδιάσκεψη που πραγματοποιήθηκε μέσα στη Μεγάλη Εβδομάδα, με τη συμμετοχή του ίδιου του πρώην πρωθυπουργού αλλά και στελεχών που προορίζονται να αποτελέσουν τον βασικό πυρήνα του νέου σχήματος. Εκεί, μου μεταφέρουν, δεν έγινε απλώς μια ανταλλαγή απόψεων. Έγινε ουσιαστική αποτίμηση της μέχρι τώρα προετοιμασίας και μπήκαν συγκεκριμένα χρονοδιαγράμματα.

Και εδώ βρίσκεται η είδηση: η ημερομηνία-ορόσημο φαίνεται να «κλειδώνει». Η 26η Μαΐου προβάλλει ως το πιθανότερο σημείο για την επίσημη ανακοίνωση του νέου φορέα, με όλα τα ενδεχόμενα να συγκλίνουν προς αυτή την κατεύθυνση. Η επιλογή της χρονικής στιγμής μόνο τυχαία δεν είναι, καθώς τοποθετείται σε μια περίοδο όπου το πολιτικό σκηνικό αναμένεται ήδη φορτισμένο, επιτρέποντας στον Τσίπρα να μπει δυναμικά στη δημόσια συζήτηση.

Μου λένε ακόμη ότι το βάρος δεν πέφτει μόνο στο όνομα ή στη διακήρυξη αρχών, αλλά κυρίως στη δομή. Δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στην οργανωτική συγκρότηση από την πρώτη στιγμή, ώστε να αποφευχθούν τα φαινόμενα αποσύνθεσης που σημάδεψαν προηγούμενες φάσεις του χώρου. 

Αυτό σημαίνει δίκτυα σε όλη την επικράτεια, πρόσωπα με συγκεκριμένους ρόλους και μια προσπάθεια να εμφανιστεί το νέο σχήμα ως κάτι περισσότερο από μια απλή «επανεκκίνηση».

Την ίδια στιγμή, δεν λείπουν και οι προβληματισμοί. Διότι, όσο πλησιάζει η ώρα των ανακοινώσεων, τόσο αυξάνονται και οι προσδοκίες αλλά και οι απαιτήσεις. Το ερώτημα που τίθεται από πολλούς είναι αν ο νέος φορέας θα καταφέρει να πείσει ότι αποτελεί πράγματι κάτι νέο ή αν θα εκληφθεί ως μια ανακύκλωση προσώπων και πρακτικών του παρελθόντος.

Σε κάθε περίπτωση, το μόνο βέβαιο είναι ότι η κλεψύδρα έχει αρχίσει να αδειάζει. Οι αποφάσεις έχουν σε μεγάλο βαθμό ληφθεί και πλέον απομένει η δημόσια επιβεβαίωσή τους. Και όταν αυτή έρθει, θα αποτελέσει ένα από τα πιο καθοριστικά γεγονότα για την αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού τους επόμενους μήνες.
Σε εκλογική ετοιμότητα σύσσωμη η Αντιπολίτευση εν όψει εξελίξεων μετά το Πάσχα

Μαθαίνω ότι μπορεί το Πάσχα να πέρασε με τον παραδοσιακό τρόπο για την πλειοψηφία των πολιτών, όμως στο πολιτικό παρασκήνιο λειτούργησε περισσότερο ως μια σύντομη «ανάπαυλα» πριν από πιθανές καταιγιστικές εξελίξεις. Και αυτό γιατί σχεδόν το σύνολο της αντιπολίτευσης έχει ήδη περάσει σε κατάσταση εκλογικής ετοιμότητας, θεωρώντας πως είναι πλέον θέμα χρόνου οι αποφάσεις του Κυριάκος Μητσοτάκης για την προκήρυξη εκλογών.

Η εκτίμηση που κυριαρχεί είναι απλή: μετά τις γιορτές, το πολιτικό θερμόμετρο θα ανέβει απότομα. Τα μέτωπα που έχουν ανοίξει –από τα σκάνδαλα μέχρι τις κοινωνικές αντιδράσεις– δημιουργούν ένα περιβάλλον που δύσκολα μπορεί να διαχειριστεί μακροπρόθεσμα η κυβέρνηση χωρίς να προσφύγει στη λαϊκή ετυμηγορία.

Μου λένε ακόμη ότι αυτή η αίσθηση επικείμενων εξελίξεων δεν έμεινε μόνο σε επίπεδο αναλύσεων, αλλά επηρέασε και τις προσωπικές επιλογές των πολιτικών αρχηγών. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Στέφανος Κασσελάκης, για τον οποίο σας είχα μεταφέρει ότι υπήρχε σχεδιασμός να περάσει το Πάσχα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Τελικά, τα δεδομένα άλλαξαν.

Οι πληροφορίες αναφέρουν ότι, βλέποντας το κλίμα να βαραίνει και τα σενάρια για εκλογές να πυκνώνουν, προτιμήθηκε μια πιο «ασφαλής» επιλογή: κοντινός προορισμός και συγκεκριμένα οι Σπέτσες, ώστε να υπάρχει άμεση δυνατότητα επιστροφής και πολιτικής κινητοποίησης σε περίπτωση που οι εξελίξεις έτρεχαν ακόμη και μέσα στις γιορτές.

Και δεν είναι ο μόνος. Αντίστοιχες κινήσεις έγιναν και από άλλα επιτελεία, τα οποία φρόντισαν να κρατήσουν χαμηλό προφίλ δημοσίως, αλλά ταυτόχρονα να έχουν ανοιχτές γραμμές επικοινωνίας και έτοιμους μηχανισμούς. Γιατί σε τέτοιες περιόδους, η ετοιμότητα δεν είναι απλώς θέμα στρατηγικής. Είναι ζήτημα επιβίωσης.

Το ενδιαφέρον είναι ότι αυτή η κινητικότητα δεν αποτυπώνεται ακόμη στην επιφάνεια. Δεν βλέπουμε προεκλογικές συγκεντρώσεις ή έντονες δημόσιες αντιπαραθέσεις. Όμως πίσω από τις κλειστές πόρτες, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Καταρτίζονται λίστες, ενεργοποιούνται δίκτυα, δοκιμάζονται μηνύματα.

Διότι όλοι γνωρίζουν ότι αν ο χρόνος των εκλογών έρθει ξαφνικά, δεν θα υπάρξει περιθώριο προετοιμασίας της τελευταίας στιγμής. Και όποιος δεν είναι έτοιμος, θα το πληρώσει στην κάλπη.

Το συμπέρασμα που κυκλοφορεί έντονα στο παρασκήνιο είναι ένα: η χώρα μπορεί να δείχνει ότι κινείται ακόμη σε κανονικούς ρυθμούς, όμως το πολιτικό σύστημα έχει ήδη μπει σε προεκλογική τροχιά. Και το μόνο που απομένει είναι το πότε θα πατηθεί το κουμπί.
Υπό εποπτεία ο Κυριάκος Μητσοτάκης

Για να γνωρίζετε, η εικόνα από το εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας μόνο αρραγής δεν είναι το τελευταίο διάστημα. Αντιθέτως, πίσω από τη δημόσια γραμμή στήριξης, ο Κυριάκος Μητσοτάκης φαίνεται να βρίσκεται υπό μια άτυπη αλλά σαφή «εποπτεία» από τα λεγόμενα εσωκομματικά κέντρα ισχύος.

Οι λεγόμενοι «δέλφινοι» δεν κάνουν θόρυβο – τουλάχιστον όχι ακόμη. Όμως παρακολουθούν, καταγράφουν και περιμένουν. Πιο χαρακτηριστική περίπτωση ο Νίκος Δένδιας, ο οποίος διατηρεί χαμηλό προφίλ, αλλά θεωρείται από πολλούς ως ο βασικός εκφραστής της επόμενης ημέρας, σε περίπτωση που ανοίξει ζήτημα ηγεσίας. Και δεν είναι ο μόνος, απλώς είναι αυτός που φαίνεται περισσότερο. Υπάρχουν και άλλοι, λιγότερο ορατοί, αλλά εξίσου ενεργοί στο παρασκήνιο.

Μου λένε ότι η πίεση προς τον πρωθυπουργό δεν είναι μόνο εξωτερική – από σκάνδαλα, κοινωνική δυσαρέσκεια και πολιτική φθορά. Είναι πλέον και εσωτερική. Όσο η κυβέρνηση δείχνει να δυσκολεύεται να ελέγξει την ατζέντα, τόσο ενισχύονται οι ψίθυροι για την «επόμενη μέρα». Και αυτοί οι ψίθυροι, σε ένα κόμμα εξουσίας, μπορούν πολύ εύκολα να μετατραπούν σε ανοιχτή αμφισβήτηση.

Για αυτόν ακριβώς τον λόγο, πληθαίνουν οι φωνές –τόσο εντός της κοινοβουλευτικής ομάδας όσο και στο ίδιο το Μέγαρο Μαξίμου– που εισηγούνται στον Μητσοτάκη να μην εξαντλήσει την τετραετία. Το επιχείρημα είναι σαφές και κυνικό: καλύτερα να πας σε εκλογές τώρα, με ελεγχόμενες απώλειες, παρά να περιμένεις μέχρι το τέλος και να βρεθείς αντιμέτωπος με μια συσσωρευμένη λαϊκή οργή που δεν θα μπορεί να αναχαιτιστεί.

Διότι όσο περνά ο χρόνος, τα προβλήματα δεν μειώνονται – πολλαπλασιάζονται. Και μαζί τους μεγαλώνει και η φθορά. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, οι εσωκομματικοί αντίπαλοι δεν χρειάζεται να κινηθούν επιθετικά. Αρκεί να περιμένουν. Να αφήσουν τις εξελίξεις να κάνουν τη δουλειά τους.

Το κρίσιμο στοιχείο εδώ είναι ότι η «εποπτεία» δεν σημαίνει απαραίτητα άμεση αμφισβήτηση. Σημαίνει όμως ότι κάθε κίνηση του πρωθυπουργού αξιολογείται με όρους επόμενης ημέρας. Κάθε λάθος καταγράφεται. Κάθε αδυναμία μεγεθύνεται. Και όταν έρθει η στιγμή, το έδαφος θα είναι ήδη προετοιμασμένο.

Με απλά λόγια, ο Μητσοτάκης δεν παίζει πλέον μόνο απέναντι στην κατακερματισμένη αντιπολίτευση. Παίζει και απέναντι στο ίδιο του το κόμμα. Και αυτό, όπως έχει δείξει πολλές φορές η πολιτική ιστορία, είναι το πιο δύσκολο παιχνίδι από όλα.