Στα Παρασκηνία: Η κυβέρνηση τα έχει βρει σκούρα με το αγροτικό* Στο ΠΑΣΟΚ ετοιμάζονται για διάσπαση* Το όνομα του νέου φορέα του Αλέξη Τσίπρα είναι κρυμμένο στο βιβλίο του Ιθάκη

Αποκαλύπτουμε όλα τα πολιτικά παρασκήνια! Από τους διαδρόμους της Βουλής και τα υπουργικά γραφεία, μέχρι τις μυστικές συναντήσεις σε πρεσβείες και τα παζάρια στα κομματικά επιτελεία. Μάθε πρώτος για τις αθέατες διαπραγματεύσεις, τις κρυφές συμμαχίες και τις εσωτερικές πληροφορίες που διαμορφώνουν το πολιτικό σκηνικό, για να είσαι πάντα ένα βήμα μπροστά από τις εξελίξεις!

Καλή σας ημέρα φίλες και φίλοι αγαπητοί αναγνώστες και ένα καλό και όμορφο Σαββατοκύριακο σε όλες και όλους!

Σήμερα θα ήθελα να σταθώ σε ενα περιστατικό που έγινε το προηγούμενο Σάββατο. Το απόγευμα λοιπόν είπα να ξεβγω λίγο από το σπίτι και αποφάσισα να πάω προς την πλατεία της πόλης για να δω επι της ευκαιρίας και τον χριστουγεννιάτικο στολισμό. 

Έναν στολισμό που, για να λέμε και τα σωστά, κάθε χρόνο είναι πράγματι μαγευτικός, καλοστημένος, φωτεινός, αυτός που λες «εδώ κάτι γίνεται, εδώ μπαίνουμε σε γιορτινό mood». Και λες από μέσα σου: Σάββατο απόγευμα προς βράδυ, λίγες μέρες πριν τις γιορτές, αποκλείεται να μην έχει κόσμο. Κι όμως.

Αυτό που αντίκρισα δεν είχε καμία σχέση με τις εικόνες που είχα στο μυαλό μου. Η πλατεία σχεδόν έρημη. Λίγοι άνθρωποι σκορπισμένοι, καμία ζωντάνια, καμία φασαρία παιδιών, καμία παρέα να χαζεύει, κανένα ζευγάρι να κάνει βόλτα. Καμία σχέση με άλλες χρονιές, τότε που έβλεπες γονείς με παιδάκια, καρότσια, χαμόγελα, μια αίσθηση ότι «ο κόσμος βγήκε γιατί το έχει ανάγκη». Τώρα; Σιωπή. Μια πλατεία όμορφη, στολισμένη, αλλά άδεια. Και αυτή η αντίθεση πονάει περισσότερο από το να μην υπήρχε τίποτα.

Αλλά κατά τα άλλα, η οικονομία πάει καλά. Όλα είναι… ζάχαρη. Όπως μας διαβεβαιώνει ο λαλίστατος υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης, ο οποίος εμφανίζεται στα κανάλια σχεδόν καθημερινά για να μας εξηγήσει ότι εμείς απλώς γκρινιάζουμε. Ότι δεν καταλαβαίνουμε πόσο καλά ζούμε. Ότι αν δεν βγαίνουμε, αν δεν ξοδεύουμε, αν μετράμε τα ευρώ, φταίμε εμείς και η μιζέρια μας. Όχι η ακρίβεια. Όχι τα ενοίκια. Όχι οι λογαριασμοί.

Και φυσικά, αντί να πανηγυρίζουμε –όπως θα έπρεπε, υποτίθεται– που ο υπουργός Οικονομικών Κυριάκος Πιερρακάκης είναι πρόεδρος του Eurogroup, καθόμαστε και μετράμε το δεκάλεπτο για να βγούμε έξω. 

Μας λένε: «Πριν δέκα χρόνια, το 2015, αυτό θα ήταν ουτοπία». Ναι, σωστό. Μόνο που το 2015, όσο δύσκολα κι αν ήταν τα πράγματα, ο κόσμος έβγαινε. Δεν είχε, αλλά έβγαινε. Για έναν καφέ, για μια βόλτα, για να ξεσκάσει. Και αυτό από μόνο του λέει πολλά.

Γιατί σήμερα δεν είναι ότι ο κόσμος δεν θέλει να βγει. Είναι ότι φοβάται να βγει. Φοβάται το κόστος. Φοβάται ότι αν καθίσει σε ένα μαγαζί, θα πρέπει να υπολογίσει αν του φτάνουν τα λεφτά μέχρι το τέλος του μήνα. Φοβάται ότι μια απλή βόλτα μπορεί να του τινάξει τον προϋπολογισμό στον αέρα. Αυτό δεν είναι «γκρίνια». Είναι πραγματικότητα.

Και αυτή η πραγματικότητα δεν φαίνεται στα πάνελ, ούτε στα power point της ανάπτυξης, ούτε στα δελτία τύπου των υπουργείων. Φαίνεται στις άδειες πλατείες. Στα σβηστά βλέμματα. Στο ότι ο κόσμος προτιμά να μείνει σπίτι, όχι από επιλογή, αλλά από ανάγκη. Φαίνεται στο ότι τα φώτα είναι αναμμένα, αλλά η ζωή λείπει.

Οπότε ναι, μπορεί στα χαρτιά όλα να πηγαίνουν μπροστά. Μπορεί να έχουμε διεθνείς θέσεις, αξιώματα, τίτλους. Αλλά αν ένα Σάββατο πριν τα Χριστούγεννα η πλατεία είναι άδεια, τότε κάτι δεν πάει καλά. 

Και όσο κι αν κάποιοι επιμένουν να μας λένε ότι ζούμε σε μια Ελλάδα που ευημερεί, η εικόνα εκεί έξω λέει μια άλλη ιστορία. Μια ιστορία που δεν χωράει ωραιοποιήσεις, ούτε ειρωνείες. Μόνο μια απλή, σκληρή ερώτηση: αν όλα είναι τόσο καλά, γιατί ο κόσμος δεν βγαίνει ούτε για μια βόλτα;

Η κυβέρνηση τα έχει βρει σκούρα με το αγροτικό

Μου λένε ότι στο Μαξίμου έχουν αρχίσει και συνειδητοποιούν –έστω και καθυστερημένα– πως το αγροτικό δεν είναι ένα ακόμη πρόβλημα που μπορεί να «κουκουλωθεί» επικοινωνιακά, όπως τόσα και τόσα στο παρελθόν. 

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης τα έχει βρει σκούρα και όχι τυχαία. Οι αγρότες δεν είναι ούτε hashtag στο X ούτε μια ομάδα που αρκείται σε μια ωραία φωτογραφία, έναν καφέ και μερικά βουτήματα μπροστά στις κάμερες. 

Είναι άνθρωποι που ζουν από τη δουλειά τους, με νούμερα που δεν βγαίνουν, με κόστος παραγωγής που έχει εκτοξευτεί, με επιδοτήσεις που καθυστερούν ή χάνονται μέσα στο χάος του ΟΠΕΚΕΠΕ και με ασθένειες όπως η ευλογιά των αιγοπροβάτων να τους αποτελειώνουν.

Το πρόβλημα για την κυβέρνηση είναι ότι έχει μάθει να λειτουργεί με ένα συγκεκριμένο μοτίβο: καλούμε τους «διαμαρτυρόμενους» σε διάλογο, στήνουμε ένα επικοινωνιακό σκηνικό, χαμόγελα, χειραψίες, δηλώσεις περί κατανόησης και «δίκαιων αιτημάτων», και μόλις σβήσουν τα φώτα αρχίζουν οι γενικόλογες υποσχέσεις. 

Υποσχέσεις χωρίς χρονοδιάγραμμα, χωρίς συγκεκριμένα μέτρα, χωρίς λεφτά. Στόχος ένας: να φύγουν τα τρακτέρ από τους δρόμους, να ανοίξουν οι εθνικές οδοί και να περάσει το κύμα. Μόνο που αυτή τη φορά το κύμα δεν λέει να περάσει.

Οι αγρότες δεν «μασάνε» πια. Έχουν δει το ίδιο έργο πολλές φορές και ξέρουν πού καταλήγει. Και εδώ είναι που το Μαξίμου έχει χάσει τον έλεγχο. Δεν μπορείς να διαχειριστείς επικοινωνιακά έναν κόσμο που δεν ενδιαφέρεται για το αφήγημα αλλά για το αν θα μπορέσει να καλλιεργήσει, να ταΐσει τα ζώα του και να πληρώσει τους λογαριασμούς του. 

Όταν ο άλλος μετράει ευρώ για να βάλει πετρέλαιο στο τρακτέρ, δεν τον νοιάζει ποιος «κερδίζει» το επικοινωνιακό παιχνίδι στα δελτία.

Και θα πει κάποιος: «Σίγουρα θα γινόταν έτσι τα πράγματα; Μήπως υπερβάλλεις;» Η απάντηση είναι απλή και καθόλου ευχάριστη: ναι, έτσι θα γινόταν και έτσι γίνεται, γιατί αυτή είναι η σταθερή πρακτική αυτής της κυβέρνησης. 

Από την ακρίβεια μέχρι τις φυσικές καταστροφές και από τα σκάνδαλα μέχρι την καθημερινότητα του πολίτη, το μοτίβο είναι ίδιο. Πρώτα επικοινωνία, μετά υποσχέσεις, στο τέλος τίποτα ουσιαστικό. Και κάποια στιγμή, όσο καλοστημένο κι αν είναι το επικοινωνιακό περιτύλιγμα, σκίζεται.

Το αγροτικό είναι επικίνδυνο πολιτικά ακριβώς γιατί ακουμπάει βαθιά στην κοινωνία. Δεν αφορά μόνο τους αγρότες. Αφορά τις τιμές στο ράφι, την αυτάρκεια της χώρας, την περιφέρεια που ερημώνει. Και όταν η κοινωνία δει ότι ούτε εδώ υπάρχει λύση, ότι ούτε αυτοί οι άνθρωποι δεν βρίσκουν ανταπόκριση, τότε αρχίζει να κουράζεται συνολικά. 

Να απογοητεύεται. Και στο τέλος να γυρίζει την πλάτη της.
Αυτό είναι που φοβούνται πραγματικά στο Μαξίμου, όσο κι αν δεν το λένε ανοιχτά. Γιατί τα τρακτέρ μπορεί να φύγουν κάποια στιγμή από τους δρόμους. Η οργή όμως, όταν συσσωρεύεται, δεν αποσύρεται τόσο εύκολα. Και τότε καμία φωτογραφία, κανένας καφές και κανένα βούτημα δεν αρκεί για να τη μαλακώσει.

Στο ΠΑΣΟΚ ετοιμάζονται για διάσπαση

Μαθαίνω ότι στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ τα πράγματα μόνο ήρεμα δεν είναι, παρά την εικόνα «κανονικότητας» που επιχειρείται να περάσει προς τα έξω. 

Πίσω από κλειστές πόρτες, σε πηγαδάκια, τηλεφωνήματα και off the record συζητήσεις, πολλά στελέχη –προβεβλημένα και μη– έχουν αρχίσει να αποσύρουν σιγά σιγά τη στήριξή τους από το πρόσωπο του Νίκου Ανδρουλάκη. Όχι με φωνές, όχι με δημόσιες ρήξεις. Σιωπηλά. Με τον πιο επικίνδυνο τρόπο για έναν αρχηγό: απλώς παύουν να επενδύουν πολιτικά σε αυτόν.

Ο λόγος είναι απλός και όσο κι αν ενοχλεί στη Χαριλάου Τρικούπη, δεν αλλάζει. Πολλοί στο ΠΑΣΟΚ θεωρούν ότι ο Ανδρουλάκης έχει «ταβάνι» και μάλιστα χαμηλό. Ότι δεν μπορεί να εμπνεύσει, δεν μπορεί να ηγηθεί ενός ευρύτερου πολιτικού σχεδίου και κυρίως δεν μπορεί να σταθεί ως πραγματική εναλλακτική απέναντι στον Κυριάκο Μητσοτάκη. 

Οι δημοσκοπήσεις μπορεί να δείχνουν μια σχετική σταθερότητα, αλλά στο εσωτερικό του κόμματος διαβάζονται αλλιώς: ως παγίωση της στασιμότητας.

Την ίδια στιγμή, όσο πλησιάζει –έστω και υπόγεια– η επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα στο πολιτικό παιχνίδι με νέο φορέα, τόσο αυξάνονται οι φυγόκεντρες τάσεις. Υπάρχουν στελέχη του ΠΑΣΟΚ που βλέπουν στον νέο φορέα Τσίπρα μια δεύτερη πολιτική ευκαιρία. 

Άλλοι γιατί πιστεύουν στο πρόσωπό του, άλλοι γιατί απλώς θεωρούν ότι εκεί «θα παιχτεί το παιχνίδι» της επόμενης μέρας στην κεντροαριστερά. Και στην πολιτική, όπως ξέρουμε, κανείς δεν θέλει να μείνει θεατής.

Μου μεταφέρουν ότι ήδη γίνονται προσεκτικές επαφές, διερευνητικές συζητήσεις, χωρίς δεσμεύσεις, αλλά με ξεκάθαρο στόχο: να μην πιαστούν απροετοίμαστοι όταν ο Τσίπρας κάνει το επόμενο βήμα. Κανείς δεν θέλει να βγει πρώτος και να «καεί», όμως πολλοί θέλουν να είναι από τους πρώτους όταν ανοίξει η πόρτα. Και αυτό από μόνο του λέει πολλά για το κλίμα.

Ο Νίκος Ανδρουλάκης, από την πλευρά του, δείχνει να το αντιλαμβάνεται, αλλά να μην μπορεί –ή να μην θέλει– να το αντιμετωπίσει πολιτικά. Η γραμμή παραμένει θολή, η στρατηγική ασαφής και το αφήγημα περιορίζεται συχνά σε μια αντι-ΝΔ ρητορική χωρίς βάθος. 

Αυτό, όμως, δεν αρκεί για να κρατήσει ενωμένο ένα κόμμα με βαριά ιστορία, πολλές τάσεις και ακόμα περισσότερες προσωπικές φιλοδοξίες.
Το πιο ανησυχητικό για τη Χαριλάου Τρικούπη είναι ότι η πιθανή διάσπαση δεν θα έρθει με πάταγο. 

Δεν θα υπάρξει μια μεγάλη στιγμή ρήξης, ένα συνέδριο-βόμβα ή μια δημόσια ανταρσία. Θα έρθει σταδιακά, με μετακινήσεις, με «παγώματα», με στελέχη που απλώς θα πάψουν να δίνουν μάχες για το ΠΑΣΟΚ και θα περιμένουν το επόμενο τρένο. Και όταν το τρένο του Τσίπρα ξεκινήσει, δεν είναι λίγοι αυτοί που ήδη έχουν εισιτήριο στην τσέπη.

Αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση, τότε το σενάριο της διάσπασης δεν θα είναι απλώς πιθανό. Θα είναι θέμα χρόνου. Και τότε το ερώτημα δεν θα είναι αν το ΠΑΣΟΚ διασπάται, αλλά πόσο βαθιά θα είναι αυτή η ρωγμή και αν θα μπορεί ποτέ να κλείσει.
Το όνομα του νέου φορέα του Αλέξη Τσίπρα είναι κρυμμένο στο βιβλίο του Ιθάκη


Για να γνωρίζετε, τίποτα σε αυτή την ιστορία δεν είναι τυχαίο και τίποτα δεν έχει γραφτεί χωρίς δεύτερη και τρίτη σκέψη. Ο Αλέξης Τσίπρας δεν έγραψε την Ιθάκη απλώς ως ένα βιβλίο απολογισμού ή προσωπικής κατάθεσης, αλλά ως ένα πολιτικό εργαλείο με σαφή στόχευση στο μέλλον. Και μέσα στις σελίδες του, όχι τόσο φανερά όσο νομίζουν κάποιοι, έχει κρύψει το όνομα του νέου πολιτικού φορέα που ετοιμάζει μεθοδικά και χωρίς βιασύνη.

Το όνομα αυτό, όπως σας έχω γράψει ξανά και όπως μου επιβεβαιώνεται από περισσότερες από μία πλευρές, είναι η «Πυξίδα». Όχι τυχαία. Η Ιθάκη είναι ο προορισμός, αλλά η Πυξίδα είναι το εργαλείο για να φτάσεις εκεί. 

Ένα σχήμα που κουμπώνει επικοινωνιακά, πολιτικά και συμβολικά με το αφήγημα του Τσίπρα περί «χαμένης πορείας», «αποπροσανατολισμένης κοινωνίας» και ανάγκης για νέο προσανατολισμό. Δεν είναι τυχαίο ότι σε αρκετά κεφάλαια του βιβλίου επανέρχονται έννοιες όπως κατεύθυνση, πορεία, προσανατολισμός, λάθη πλεύσης και ανάγκη επαναχάραξης δρόμου. Όλα αυτά δεν είναι απλές λογοτεχνικές επιλογές· είναι πολιτικά breadcrumbs.

Μου λένε ακόμη ότι ο πρώην πρωθυπουργός δεν αποκλείει καθόλου το ενδεχόμενο να «κουμπώσει» πίσω από την Πυξίδα και τη λέξη «Εθνική», δημιουργώντας έναν τίτλο τύπου Εθνική Πυξίδα. 

Ένα όνομα που δεν απευθύνεται μόνο στο παραδοσιακό αριστερό ακροατήριο, αλλά επιχειρεί συνειδητά να ψαρέψει σε θολά νερά: απογοητευμένους κεντρώους, ήπιους δεξιούς, ακόμη και πατριωτικό κοινό που δεν αντέχει πλέον ούτε το Μαξίμου ούτε τα απομεινάρια του παλιού ΣΥΡΙΖΑ. Πρόκειται για μια ξεκάθαρη προσπάθεια rebranding, όχι μόνο του προσώπου Τσίπρα αλλά και της ίδιας της πολιτικής του ταυτότητας.

Και εδώ βρίσκεται το ζουμί. Ο Αλέξης Τσίπρας γνωρίζει πολύ καλά ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως τον άφησε πίσω του, δεν μπορεί να σηκώσει καμία σοβαρή πολιτική επιστροφή. 

Γι’ αυτό και το νέο εγχείρημα δεν θα έχει καμία οργανική ή συμβολική συνέχεια με το παρελθόν. Νέα ονομασία, νέο αφήγημα, νέο λογότυπο, νέες λέξεις-κλειδιά. Και φυσικά, νέα πρόσωπα – ή έστω πρόσωπα που θα παρουσιαστούν ως «ανανεωμένα», ακόμη κι αν τα ξέρουμε χρόνια.

Το χρονοδιάγραμμα, επίσης, δεν είναι στον αέρα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι εντός του 2026 θα υπάρξει επίσημη ανακοίνωση του νέου φορέα. Το αν αυτό θα γίνει νωρίς ή αργά μέσα στη χρονιά εξαρτάται από δύο παράγοντες: τις κινήσεις της κυβέρνησης και το πώς θα εξελιχθεί το πολιτικό σκηνικό στο κέντρο και στα δεξιά. Ο Τσίπρας δεν βιάζεται. Περιμένει το κατάλληλο momentum, θέλει να εμφανιστεί όχι ως «επιστροφή», αλλά ως «αναγκαιότητα».

Και για να το πω ωμά: η Ιθάκη δεν είναι το τέλος της διαδρομής. Είναι το προσκλητήριο. Όποιος διαβάζει προσεκτικά, βλέπει ότι το βιβλίο δεν κλείνει λογαριασμούς· ανοίγει νέους. Και κάπου εκεί, ανάμεσα στις γραμμές, κρύβεται η Πυξίδα που δείχνει προς τα πού θέλει να πάει – και ποιους θέλει να πάρει μαζί του. Το αν θα τον ακολουθήσουν, είναι μια άλλη ιστορία.