Στα Παρασκηνία: Ο Τσίπρας, η παρουσίαση της «Ιθάκης» και οι απομονωμένοι πραξικοπηματίες* Ο Μητσοτάκης επέλεξε τον βασικό του αντίπαλο* Η τυχαία συνάντηση Τσίπρα – Κωνσταντοπούλου σε γνωστό μπαρ της Αθήνας

Αποκαλύπτουμε όλα τα πολιτικά παρασκήνια! Από τους διαδρόμους της Βουλής και τα υπουργικά γραφεία, μέχρι τις μυστικές συναντήσεις σε πρεσβείες και τα παζάρια στα κομματικά επιτελεία. Μάθε πρώτος για τις αθέατες διαπραγματεύσεις, τις κρυφές συμμαχίες και τις εσωτερικές πληροφορίες που διαμορφώνουν το πολιτικό σκηνικό, για να είσαι πάντα ένα βήμα μπροστά από τις εξελίξεις!

Καλή σας ημέρα φίλες και φίλοι αγαπητοί αναγνώστες καλό μήνα και ένα καλό και όμορφο Σαββατοκύριακο σε όλες και όλους!

Όπως κάθε εβδομάδα έτσι και αυτή που πέρασε είχε πολλά και διάφορα στην επικαιρότητα: κακοκαιρίες, πλημμύρες, ειδήσεις από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, πολιτικές εξελίξεις, αποκαλύψεις και μικρά επεισόδια που δείχνουν την γύμνια του ελληνικού κράτους. Εγώ όμως, αγαπητοί αναγνώστες, θα ήθελα να σταθώ σε κάτι που πραγματικά ξεπερνά κάθε λογική – την εξεταστική για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Γιατί αυτή η εβδομάδα έδωσε «διαμάντια». Αρχικά κατέθεσε η γαλάζια βουλευτής Πόπη Σεμερτζίδου – γνωστή πλέον και ως «Φεράρι» – η οποία, ω του θαύματος, ισχυρίστηκε πως ο σύζυγός της κέρδισε τα λεφτά… στο Τζόκερ. Και το είπε με τόση άνεση, σαν να μιλάμε για κάτι που συμβαίνει κάθε δεύτερη Τρίτη σε κάθε ελληνικό σπίτι.

Το πραγματικό σοκ όμως δεν ήταν αυτό. Ήρθε όταν στην επιτροπή κλήθηκε να καταθέσει ο σύζυγος της Πόπης, ο κύριος Χρήστος Μαγειρίας. Εκεί πραγματικά γράφτηκε ιστορία. 

Ο άνθρωπος αυτός, που υποτίθεται ότι έχει κερδίσει το Τζόκερ και έχει εισπράξει ένα ποσό που του επέτρεψε να κυκλοφορεί με Ferrari, δεν θυμόταν αν… το κέρδισε. Ούτε πότε. Ούτε πόσα πήρε. Τίποτα. Το μυαλό του λευκό. Μια τρύπα μνήμης, λες και μιλάμε για γεγονός χαμηλής σημασίας.

Κι εκεί που λες «εντάξει, δεν μπορεί να γίνει πιο παράλογο», ακούς τη συνέχεια. Όταν τον ρώτησαν πώς απέκτησε τη Ferrari, απάντησε με φυσικότητα που θα ζήλευε και η καλύτερη ηθοποιός: «Μου την αγόρασε η μαμά μου, με τις οικονομίες της».

Ναι, σωστά διαβάζετε.

Ενώ ο κόσμος με το ζόρι πάει στο σούπερ μάρκετ για τα βασικά.

Ενώ μητέρες κοιτούν τις τιμές και βάζουν πίσω στο ράφι τα προϊόντα γιατί δεν βγαίνουν.

Μου έχει μεταφερθεί σκηνικό όπου παιδάκι ζήτησε από τη μητέρα του μια σοκολάτα και η γυναίκα, μόλις είδε την τιμή, αγόρασε τελικά μια μικρή σοκοφρέτα γιατί η μεγάλη ήταν απλησίαστη.

Μου έχει μεταφερθεί επίσης πως στα ολοήμερα σχολεία πολλά παιδιά φέρνουν κάθε μέρα όσπρια για φαγητό, γιατί το κρέας έχει πλέον ξεφύγει εντελώς από τον οικογενειακό προϋπολογισμό.

Αλλά η μαμά του κυρίου Μαγειρία — η ίδια μαμά που ζει στην ίδια χώρα, στην ίδια οικονομική πραγματικότητα — κατάφερε, λέει, με τις «οικονομίες της» να του πάρει μια Ferrari. 

Γιατί προφανώς, σε μια Ελλάδα όπου οι περισσότεροι μετράνε ευρώ-ευρώ, κάποιοι άλλοι παίζουν σε άλλη κατηγορία. Σε μια παράλληλη πραγματικότητα, όπου τα λεφτά πέφτουν από τον ουρανό και οι εξηγήσεις δίνονται σαν ανέκδοτα.

Το ερώτημα λοιπόν είναι απλό και καίει:

Πόση κοροϊδία ακόμη μπορεί να αντέξει η ελληνική κοινωνία από τα γαλάζια παιδιά της Νέας Δημοκρατίας;

Πόσο ακόμη θα βλέπουμε τέτοια προκλητικά παραμύθια να σερβίρονται με χαμόγελο;

Πόσο ακόμη θα ακούμε δηλώσεις που προσβάλλουν τη νοημοσύνη ενός λαού που παλεύει για τα βασικά;

Κάποια στιγμή, η κοροϊδία δεν είναι απλώς πρόκληση. Είναι ύβρις. Και η κοινωνία, όσο πιεσμένη κι αν είναι, κάποια στιγμή απαντά.

Ο Τσίπρας, η παρουσίαση της «Ιθάκης» και οι απομονωμένοι πραξικοπηματίες

Μαθαίνω ότι στην παρουσίαση της «Ιθάκης» στο θέατρο Pallas στήθηκε ένα σκηνικό που, αν το έβλεπε κανείς από απόσταση, θα το περνούσε για reunion παλιών συμμαθητών∙ στην πραγματικότητα όμως ήταν μια άτυπη… παρέλαση του παλιού ΣΥΡΙΖΑ, αυτού που πριν έναν χρόνο έκανε το πραξικόπημα στο μπουζουξιδικό στο Γκάζι, νομίζοντας ότι θα «σώσει το σπίτι του». Και τελικά το μόνο που έσωσαν ήταν… μια θέση στον εξώστη.

Η λίστα των παρευρισκόμενων ήταν επιβλητική, όχι λόγω πολιτικού βάρους –αυτό έχει χαθεί προ πολλού– αλλά λόγω αριθμού. Σωκράτης Φάμελλος, Στέργιος Καλπάκης, Μίλτος Ζαρμπάρας, Συμεών Κεδίκογλου, Όλγα Γεροβασίλη, Θανάσης Θεοχαρόπουλος, Βασίλης Κόκκαλης, Γιώργος Ψυχογιός, Αλέξανδρος Μεϊκόπουλος, Γιάννης Ραγκούσης, Κώστας Ζαχαριάδης, Χάρης Μαμουλάκης, Μαρίνα Κοντοτόλη, Κατερίνα Νοτοπούλου, Χρήστος Σπίρτζης, Διονύσης Καλαματιανός, Ανδρέας Παναγιωτόπουλος, Γιώργος Καραμέρος, Πόπη Τσαπανίδου, Γιώργος Γαβρήλος, Ρένα Δούρου, Χρήστος Γιαννούλης, Νίκος Παππάς, Στέλιος Παππάς, Γιάννης Μπαλάφας, Γιάννης Μαντζουράνης, Μάριος Κάτσης, Μαρία Ρεπούση, Διονύσης Τεμπονέρας, Καλλιόπη Βέττα, Κώστας Μπάρκας.

Και δίπλα τους τα νυν στελέχη της Νέας Αριστεράς –όσα δεν έχουν τσακωθεί ακόμη με τον εαυτό τους– δηλαδή οι: Αλέξης Χαρίτσης, Νάσος Ηλιόπουλος, Έφη Αχτσιόγλου, Θεανώ Φωτίου, Νίκος Μπίστης, Οζγκιούρ Φερχάτ, Σία Αναγνωστοπούλου, Γιώργος Σταθάκης, Χουσεΐν Ζεμπέκ και Μερόπη Τζούφη.

Όμως η πιο ηχηρή απουσία ήταν μία: ο Παύλος Πολάκης. Ο κρητικός, που κάποτε υπερασπιζόταν τον Τσίπρα μέχρι τελευταίας ρανίδας, πλέον δεν θέλει ούτε να τον βλέπει ούτε να τον ακούει. Και αυτό κάτι λέει, ειδικά σε μια στιγμή που ο πρώην Πρωθυπουργός προσπαθεί να ξαναστήσει πολιτικό αφήγημα.

Πάμε τώρα στο παρασκήνιο της αίθουσας.

Όλοι αυτοί που κάποτε είχαν θέσεις πρώτης γραμμής, που μιλούσαν με ύφος εξουσίας, που σχεδίαζαν διαγραφές, συνέδρια-παρωδίες και πραξικοπήματα σε μπουζουξιδικά, βρέθηκαν να απολαμβάνουν την ομιλία του Αλέξη Τσίπρα από τον εξώστη. Κυριολεκτικά εξώστης.

Ούτε μπροστά, ούτε σε τιμητική σειρά, ούτε καν σε κάποιο τμήμα που να θυμίζει τη «δύναμη» που κάποτε νόμιζαν ότι είχαν. Στον εξώστη. Σαν να τους λέει ο Τσίπρας: «Ωραία όλα όσα κάνατε, αλλά πλέον καθίστε εκεί πάνω και κοιτάτε».

Και σαν να μην έφτανε αυτό, ο πρώην Πρωθυπουργός τους έριξε και την ατάκα που πάγωσε το σύμπαν:

«Από εδώ και στο εξής θα έχουμε προσκλήσεις για όλους, αλλά δεν θα έχουμε ρεζερβέ για την πρώτη θέση».

Δηλαδή, με απλά λόγια: «Ελάτε, αλλά στις πίσω θέσεις. Αυτές σας αξίζουν τώρα».

Αν ήμουν εγώ στη θέση τους, θα πληγωνόμουν βαθιά. Γιατί φανταστείτε το σκηνικό: να οργανώνεις πραξικόπημα ενάντια σε έναν νόμιμα εκλεγμένο πρόεδρο, να παίζεις βρώμικα παιχνίδια, να αποκλείεις συνέδρους, να βάζεις κόσμο να μπαίνει στο συνέδριο από σκοτεινά γκαράζ με συνθηματικές λέξεις… και η ανταμοιβή σου να είναι μια καρέκλα δίπλα στο κάγκελο του εξώστη.

Μαθαίνω ότι αρκετοί από αυτούς έφυγαν από την εκδήλωση με πολύ βαρύ βλέμμα και ακόμη πιο βαριά επίγνωση:

ότι ο Τσίπρας δεν τους βλέπει πια ούτε ως συνεργάτες ούτε ως στελέχη·

τους βλέπει ως αναγκαίο κακό – μέχρι να ανακοινώσει τον νέο φορέα του και να κάνει reset σε όλα.

Και κάπως έτσι, οι πραξικοπηματίες έμειναν απομονωμένοι.

Μαζί στον εξώστη.

Εκεί όπου, όπως όλα δείχνουν, θα παραμείνουν.

Η τυχαία συνάντηση Τσίπρα – Κωνσταντοπούλου σε γνωστό μπαρ της Αθήνας

Μου λένε ότι μετά την παρουσίαση της «Ιθάκης» στο Pallas, ο Αλέξης Τσίπρας έφυγε με αρκετό κέφι και μερικούς από τους πιο στενούς του συνεργάτες, αποφασίζοντας να συνεχίσουν τη βραδιά σε γνωστό wine bar στο κέντρο της Αθήνας. 

Η διάθεση ήταν χαλαρή, το περιβάλλον ήσυχο, και ο πρώην Πρωθυπουργός φαινόταν για πρώτη φορά μετά από καιρό να έχει πάρει μια ανάσα πολιτικής αυτοπεποίθησης.

Μόνο που η Αθήνα είναι μικρή – και η πολιτική σκηνή ακόμη μικρότερη. Γιατί, όπως μου μεταφέρουν, στο ίδιο μαγαζί βρισκόταν ήδη η Πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας, Ζωή Κωνσταντοπούλου, παρέα με τον σύντροφό της, Διαμαντή Καραναστάση. Και τότε έγινε το… αναμενόμενο «τετ α τετ», αλλά χωρίς το «τετ».

Η Ζωή, όπως μαθαίνω, όταν είδε τον Αλέξη να μπαίνει, δεν έκανε καμία κίνηση να τον χαιρετήσει. Ούτε ένα νεύμα, ούτε ένα χαμόγελο της ευγένειας, ούτε καν μια τυπική χειραψία που θα έκανε κάποιος που θέλει να κρατήσει τα προσχήματα. 

Τον κοίταξε για μερικά δευτερόλεπτα – ένα βλέμμα παγωμένο, που θύμιζε όλες τις πολιτικές και προσωπικές συγκρούσεις των προηγούμενων ετών – και απλώς γύρισε ξανά στη συζήτησή της σαν να μην συνέβη τίποτα.

Από την άλλη πλευρά, ο Αλέξης Τσίπρας, μόλις αντιλήφθηκε την παρουσία της Ζωής, φρόντισε να καθίσει όσο πιο μακριά γίνεται. Μου το περιέγραψαν μάλιστα ως «κινήθηκε με τη σβελτάδα ανθρώπου που δεν θέλει ούτε κατά διάνοια να έρθει σε οπτική επαφή». 

Δεν είναι άλλωστε μυστικό ότι η Κωνσταντοπούλου όχι μόνο δεν έχει συμβιβαστεί με το παρελθόν του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά εξακολουθεί να θεωρεί τον Τσίπρα βασικό υπεύθυνο για όσα κατήγγειλε από το 2015 και μετά.

Υπενθυμίζω ότι σε πρόσφατη συνέντευξή της είχε πετάξει τη γνωστή ατάκα που έγραψε ιστορία:

«Ας μείνει κρυμμένος στο λαγούμι του».

Αντιλαμβάνεστε λοιπόν ότι η Ζωή δεν επρόκειτο να σηκωθεί να του χαμογελάσει τάχα μου φιλικά. Η σχέση των δύο έχει καεί ολοκληρωτικά – πολιτικά, προσωπικά, ηθικά. 

Και η τυχαία αυτή συνάντηση απλώς το επιβεβαίωσε με τον πιο θεατρικό τρόπο: δύο άνθρωποι που κάποτε ήταν στο ίδιο κόμμα, στους ίδιους αγώνες, να μην αντέχουν ούτε τριάντα βήματα απόσταση ο ένας από τον άλλον.

Μαθαίνω πάντως ότι όσοι είδαν το σκηνικό ένιωσαν αμήχανα. Κάποιοι γελούσαν χαμηλόφωνα με το… σύμπαν που αποφάσισε να τους φέρει στο ίδιο μαγαζί. Άλλοι σοκαρίστηκαν από το πόσο βαθύ είναι το ρήγμα στις σχέσεις τους. Αλλά για να είμαστε ειλικρινείς, η πολιτική Αθήνα ξέρει: η Κωνσταντοπούλου δεν συγχωρεί, και ο Τσίπρας δεν ξεχνά.

Και όπως φαίνεται, ούτε το κρασί ούτε οι χαλαρές διαθέσεις μπορούν να γεφυρώσουν αυτό το χάσμα.

Ο Μητσοτάκης επέλεξε τον βασικό του αντίπαλο

Για να γνωρίζετε, ο Πρωθυπουργός και η Νέα Δημοκρατία φαίνεται πως έχουν ήδη καταλήξει ποιον θέλουν απέναντί τους στις επόμενες εκλογές — όποτε κι αν αυτές γίνουν. 

Και ο αντίπαλος αυτός δεν είναι ούτε το ΠΑΣΟΚ με τον Νίκο Ανδρουλάκη, ούτε κάποιος νέος πολιτικός σχηματισμός που μπορεί να προκύψει μέσα στους επόμενους μήνες. Είναι ξεκάθαρα ο Αλέξης Τσίπρας και το νέο του κόμμα, όποτε κι αν το ανακοινώσει.

Όχι επειδή ο Κυριάκος Μητσοτάκης φοβάται ότι ο Τσίπρας μπορεί να κερδίσει. Το ακριβώς αντίθετο. Τον θέλει απέναντί του. Τον βολεύει. Είναι ο αντίπαλος που γνωρίζει καλά, που ξέρει πώς να «παίζει» πολιτικά, που μπορεί να χρησιμοποιήσει ως καθρέφτη για να υπενθυμίζει στους πολίτες «τι γλιτώσαμε».

Αυτό το ξέρει και ο ίδιος ο Πρωθυπουργός. Γιατί η αντιπολίτευση που έκανε ο Τσίπρας από το 2019 μέχρι το 2023 δεν ήταν απλώς ανεπαρκής — ήταν μηδενική έως καταστροφική. 

Μέσα σε τέσσερα χρόνια ο ΣΥΡΙΖΑ έπεσε από το 32% στο 17%. Μια πτώση που δεν εξηγείται μόνο από κυβερνητικά λάθη ή συγκυρίες, αλλά από μια συνολική πολιτική αδυναμία της ηγεσίας Τσίπρα να προσεγγίσει την κοινωνία, να δώσει όραμα, να πείσει πως έχει εναλλακτική λύση.

Ο Μητσοτάκης λοιπόν το ξέρει αυτό. Ξέρει ότι με αντίπαλο τον Τσίπρα διατηρεί σημαντικό πλεονέκτημα. Ξέρει ότι η εικόνα του Τσίπρα στην κοινωνία έχει φθαρεί. Ξέρει ότι ο πρώην Πρωθυπουργός κουβαλά ακόμη βαριά φορτία από τη διακυβέρνησή του, από το δημοψήφισμα, από το Μάτι, από τις ενδοκομματικές του συγκρούσεις. 

Και γνωρίζει ότι ο Τσίπρας δεν έχει καταφέρει μέχρι τώρα να ανανεώσει πραγματικά την εικόνα του, παρά τις προσπάθειες μέσω βιβλίων και επικείμενων επανεκκινήσεων.

Σε όλα αυτά προσθέστε και κάτι ακόμη: ο Μητσοτάκης έχει βαρεθεί τον «πόλεμο» με το ΠΑΣΟΚ και τον Νίκο Ανδρουλάκη. Η αντιπαράθεση αυτή δεν του προσφέρει ούτε πολιτική ένταση ούτε τη δυνατότητα να συσπειρώνει τη βάση του. 

Με τον Ανδρουλάκη δεν υπάρχει πραγματική σύγκρουση, δεν υπάρχει πολιτική χημεία, δεν υπάρχει τίποτα που να ανεβάζει τους τόνους. Είναι μια χλιαρή, σχεδόν άχρωμη αντιπαράθεση.

Με τον Τσίπρα όμως; Εκεί αλλάζει το πράγμα. Με τον Τσίπρα, ακόμη κι αν δεν υπάρχει σοβαρή πολιτική απειλή, υπάρχει ένταση, υπάρχει κόντρα, υπάρχει αντίδραση. 

Η βάση της ΝΔ συσπειρώνεται εύκολα όταν απέναντι βρίσκεται ένας παλιός γνώριμος, ένας αντίπαλος που μπορεί να προκαλέσει συναισθηματικά αντανακλαστικά. Ένας πολιτικός που ο Μητσοτάκης ξέρει ότι μπορεί να νικήσει ξανά και ξανά.

Γι’ αυτό λοιπόν δεν είναι τυχαίο ότι στο Μαξίμου αντιμετωπίζουν την επαναφορά Τσίπρα ως δώρο πολιτικής στρατηγικής. Είναι ο αντίπαλος που ξέρουν, ο αντίπαλος που τους συμφέρει, ο αντίπαλος που τους δίνει σενάριο και καύσιμο. Και κυρίως — ο αντίπαλος που δεν τους απειλεί πραγματικά.

Αν το νέο κόμμα Τσίπρα αποτελέσει τελικά την «αναγέννηση» που ο ίδιος ελπίζει, είναι κάτι που μένει να το δούμε.

Αλλά στο μυαλό του Μητσοτάκη; Το παιχνίδι έχει ήδη στηθεί.