Στα Παρασκήνια: Οι περιοδείες Μητσοτάκη στην κοινωνία δείχνουν ότι οι εκλογές είναι κοντά* Θετική η αποτίμηση του επιτελείου του Στέφανου Κασσελάκη για την ομιλία του στην ΔΕΘ*Η κοινωνία μπορεί τώρα να είναι αποστασιοποιημένη από την πολιτική, αλλά όταν έρθει η ώρα, θα δώσει ηχηρό μήνυμα

Αποκαλύπτουμε όλα τα πολιτικά παρασκήνια! Από τους διαδρόμους της Βουλής και τα υπουργικά γραφεία, μέχρι τις μυστικές συναντήσεις σε πρεσβείες και τα παζάρια στα κομματικά επιτελεία. Μάθε πρώτος για τις αθέατες διαπραγματεύσεις, τις κρυφές συμμαχίες και τις εσωτερικές πληροφορίες που διαμορφώνουν το πολιτικό σκηνικό, για να είσαι πάντα ένα βήμα μπροστά από τις εξελίξεις!

Καλή σας ημέρα φίλες και φίλοι αγαπητοί αναγνώστες και ένα καλό και όμορφο Σαββατοκύριακο σε όλες και όλους!

Σήμερα το σχόλιο μας αφορά μια από τις πιο θλιβερές και απογοητευτικές στιγμές της σύγχρονης ελληνικής κοινωνίας, αυτήν που αφορά τα Τέμπη και συγκεκριμένα τον Πάνο Ρούτσι, πατέρα ενός από τα θύματα της τραγωδίας.

Μετά το αδιανόητο κλείσιμο της δικογραφίας του εγκλήματος, ο Πάνος Ρούτσι, ανήμπορος να δεχτεί την αδικία, προχώρησε σε μια πράξη διαμαρτυρίας που σοκάρει το κοινό: απεργία πείνας μπροστά από τη Βουλή. Και το κάνει με έναν μόνο στόχο: την δικαίωση των 57 αδικοχαμένων ψυχών που χάθηκαν σε αυτό το έγκλημα, που συγκλόνισε την Ελλάδα και όλο τον κόσμο.

Το γεγονός ότι ένας πατέρας, που έχασε το παιδί του με τον πιο φρικτό και απερίγραπτο τρόπο, φτάνει στο σημείο να αναγκαστεί να καταφύγει σε αυτήν την ακραία κίνηση, αποδεικνύει την ανικανότητα και την αδιαφορία του κράτους. Ένα κράτος που, ενώ υποτίθεται ότι προστατεύει τους πολίτες του, αφήνει τους συγγενείς των θυμάτων να παλεύουν μόνοι τους για την απονομή δικαιοσύνης. Η απεργία πείνας του Πάνου Ρούτσι δεν είναι μόνο η κραυγή ενός πατέρα για το παιδί του, αλλά η φωνή όλων των πολιτών που βρίσκονται στο περιθώριο της αδικίας.

Η τραγωδία των Τεμπών δεν είναι απλώς ένα ακόμη δυστύχημα. Είναι το αποκορύφωμα της χρόνιας αδιαφορίας του κράτους για την ασφάλεια των πολιτών του. Η αδυναμία και η ανικανότητα της πολιτείας να παρέμβει και να αναλάβει την ευθύνη για τα τεράστια λάθη που συνέβησαν, είναι ένα σημάδι της διάβρωσης των θεσμών. Ο Πάνος Ρούτσι δεν ζητά κάτι εξωπραγματικό. Ζητά το αυτονόητο για κάθε πολίτη σε ένα κράτος δικαίου: δικαιοσύνη και την απόδοση ευθυνών για το έγκλημα που του στέρησε το παιδί του. Αλλά αυτό το αυτονόητο έχει γίνει άπιαστο όνειρο στην Ελλάδα του 2023.

Η αντίδραση της πολιτείας, ωστόσο, είναι ακραία σιωπή. Η κυβέρνηση, ενώ έχει παραδεχτεί την ελλιπή υποδομή και τη διαχρονική κακή διαχείριση του σιδηροδρομικού συστήματος, κλείνει τις δικογραφίες σαν να μην έχει συμβεί τίποτα.

Οι υπεύθυνοι για την τραγωδία των Τεμπών παραμένουν ατιμώρητοι και οι οικογένειες των θυμάτων βλέπουν τη δικαιοσύνη να καθυστερεί, αν όχι να αποφεύγεται εντελώς. Η κυβέρνηση θα μπορούσε, έστω και για την τιμή των όπλων, να αναλάβει ευθύνες και να επιβεβαιώσει ότι η αδιαφορία δεν θα επικρατήσει. Αντ' αυτού, φαίνεται πως τα Τέμπη είναι απλώς μια στατιστική. Ο αριθμός 57 έχει χάσει την ανθρωπιά του, και οι άνθρωποι που έχασαν τη ζωή τους δεν είναι παρά μια σταγόνα στον ωκεανό των πολιτικών αποτυχιών.

Αυτό είναι το δράμα της σύγχρονης Ελλάδας, όπου η δικαιοσύνη δεν είναι δεδομένη. Αντί να λειτουργεί το κράτος ως εγγυητής της δικαιοσύνης, αναγκάζει τους πολίτες να διεκδικήσουν τα αυτονόητα. Είναι απίστευτο το γεγονός ότι για να αποδοθεί δικαιοσύνη σε μια τόσο προφανή υπόθεση, απαιτούνται θυσίες και αγώνες από τους πολίτες. 

Ο Πάνος Ρούτσι κάνει απεργία πείνας για να κερδίσει τη δικαιοσύνη που του έχει αρνηθεί το ίδιο το κράτος. Και το ερώτημα που πρέπει να απαντηθεί είναι: γιατί ένας πατέρας πρέπει να φτάσει σε αυτό το σημείο για να διεκδικήσει την αλήθεια και την τιμωρία των υπευθύνων;

Η αδράνεια της πολιτικής τάξης απέναντι στον πόνο και την απόγνωση των θυμάτων και των οικογενειών τους είναι σοκαριστική. Η κυβέρνηση, αντί να αναλάβει την ευθύνη και να προχωρήσει σε μια πλήρη και αδιάβλητη έρευνα, επιλέγει την ευκολία της σιωπής και της άρνησης. Αυτή η σιωπή, αυτή η αδιαφορία, δεν είναι μόνο επικίνδυνη, αλλά και απολύτως ανήθικη.

Ο Πάνος Ρούτσι και οι υπόλοιποι συγγενείς των θυμάτων έχουν κάθε δικαίωμα να απαιτούν την αλήθεια και την απονομή δικαιοσύνης. Δεν ζητούν τίποτα παραπάνω από το να τιμήσουν τη μνήμη των ανθρώπων που έχασαν και να διασφαλίσουν ότι τέτοιες τραγωδίες δεν θα επαναληφθούν.

Όσο η κυβέρνηση συνεχίζει να κωφεύει και να αδρανεί, ο αγώνας τους θα είναι σύμβολο μιας κοινωνίας που δεν θα συμβιβαστεί με την αδικία. Μέχρι τότε, η απεργία πείνας του Πάνου Ρούτσι είναι η φωνή ενός ανθρώπου που ζητά το μόνο που μπορεί να δώσει το κράτος στους πολίτες του: τη δικαιοσύνη.

Οι περιοδείες Μητσοτάκη στην κοινωνία δείχνουν ότι οι εκλογές είναι κοντά

Μου λένε ότι το γεγονός πως ο Πρωθυπουργός θυμήθηκε ξαφνικά την ελληνική κοινωνία, κάνοντας περιοδείες σε διάφορες περιοχές, είναι ενδεικτικό ότι οι εκλογές είναι κοντά. Κι αυτό, επειδή ποτέ μέχρι τώρα δεν είχε επιδείξει τέτοια κινητικότητα στον κόσμο.

Στην πραγματικότητα, φαντάζει σχεδόν απίστευτο το γεγονός ότι μετά από τόσους μήνες απουσίας από την καθημερινότητα των πολιτών, αποφάσισε να εμφανιστεί ξαφνικά σε περιοχές όπου ποτέ δεν είχε εμφανιστεί με τόση συχνότητα. Φυσικά, αυτό δεν είναι τυχαίο. Οι εκλογές πλησιάζουν και ο Μητσοτάκης πρέπει να φανεί πως είναι κοντά στους πολίτες, δείχνοντας δήθεν ότι ενδιαφέρεται για τα προβλήματά τους. Η εικόνα όμως που παρουσιάζει είναι μάλλον απογοητευτική.

Η πραγματικότητα στις περιοδείες του είναι πως, παρά τη φαινομενική έντονη παρουσία του, οι άνθρωποι που τον ακολουθούν είναι κατά κύριο λόγο σωματοφύλακες και φρουρά, παρά οι πολίτες που τον περιμένουν.

Οι περιοδείες του έχουν περισσότερο τον χαρακτήρα μιας επιχείρησης προστασίας του Πρωθυπουργού παρά μιας ανοιχτής επικοινωνίας με τον κόσμο. Και όταν λέω «κόσμο», εννοώ φυσικά τους ψηφοφόρους, αλλά στην πραγματικότητα οι περισσότεροι άνθρωποι που συναντά είναι είτε στελέχη της Νέας Δημοκρατίας, είτε εργαζόμενοι σε θέσεις που συνδέονται με τη διακυβέρνηση. Μάλιστα, συχνά φαίνεται ότι είναι περισσότερο ένας μηχανισμός επικοινωνίας για να εντυπωσιάσει τα μέσα παρά μια πραγματική προσπάθεια να ακούσει τις ανάγκες της κοινωνίας.

Η διαφορά με τις περιοδείες άλλων πολιτικών, που συνήθως επικεντρώνονται στον διάλογο με τους πολίτες και προσπαθούν να καταγράψουν τα προβλήματά τους από πρώτο χέρι, είναι παραπάνω από φανερή. Εδώ δεν υπάρχει τέτοιος διάλογος, και αν υπάρχει, είναι επιτηδευμένος. Το «άνοιγμα» στον κόσμο είναι περιορισμένο και επιλεκτικό, καθιστώντας τις περιοδείες περισσότερο μία σκηνοθετημένη παράσταση παρά μια γνήσια προσπάθεια επαφής με την κοινωνία.

Αν εξετάσει κανείς τις περιοδείες του, το συμπέρασμα είναι αμείλικτο: ο Μητσοτάκης και η κυβέρνησή του ετοιμάζονται για εκλογές, και η στρατηγική του είναι να προσπαθήσει να δείξει πως είναι κοντά στον πολίτη, έστω και αν αυτό δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια επικοινωνιακή στρατηγική. Το μόνο που απομένει να δούμε είναι αν αυτή η τακτική θα πιάσει και αν ο κόσμος, που το τελευταίο διάστημα δείχνει αποστασιοποιημένος, θα πιστέψει στις προθέσεις του.


Αν κάτι δείχνουν οι περιοδείες του, είναι ότι οι εκλογές πλησιάζουν και το παιχνίδι των εντυπώσεων είναι σε πλήρη εξέλιξη.

Η κοινωνία μπορεί τώρα να είναι αποστασιοποιημένη από την πολιτική, αλλά όταν έρθει η ώρα, θα δώσει ηχηρό μήνυμα

Για να ξέρετε, η ελληνική κοινωνία σήμερα δείχνει να είναι αποστασιοποιημένη από την πολιτική, και αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο. Η απογοήτευση και η αποστράτευση του κόσμου από το πολιτικό σκηνικό έχουν φτάσει σε υψηλά επίπεδα, κυρίως λόγω των συνεχών προβλημάτων που αντιμετωπίζουν χιλιάδες συμπολίτες μας καθημερινά.

Το διαρκές οικονομικό άγχος, οι αυξήσεις τιμών, η ανεργία, οι κοινωνικές ανισότητες και οι συνθήκες διαβίωσης που όλο και επιδεινώνονται, έχουν οδηγήσει σε μία γενική απομάκρυνση από την πολιτική.

Ο κόσμος νιώθει ότι η πολιτική δεν τον αφορά πια, ότι τα περισσότερα κόμματα και ειδικά η Νέα Δημοκρατία το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΡΙΖΑ δηλαδή τα τρια μεγάλα κομμάτα που διακυβέρνησαν την χώρα από την μεταπολίτευση και μετά έχουν χάσει την επαφή με την πραγματικότητα και ότι δεν υπάρχει προοπτική για μία ουσιαστική αλλαγή.

Η απογοήτευση έχει καταλάβει μεγάλο μέρος της κοινωνίας, και πολλοί πολίτες επιλέγουν να παραμείνουν σιωπηλοί ή ακόμα και να αποστασιοποιηθούν από τις πολιτικές εξελίξεις. 

Οι φωνές της αντίθεσης ακούγονται λιγότερο έντονα, καθώς οι άνθρωποι προτιμούν να επικεντρωθούν στην καθημερινότητα τους, στην επιβίωση τους και στις προσωπικές τους ανάγκες παρά να αναλώνονται σε συζητήσεις γύρω από τις πολιτικές εξελίξεις. Οι κόμματα, ενδεχομένως, το γνωρίζουν αυτό και, αν και προσπαθούν να αντιστρέψουν την κατάσταση με επικοινωνιακά παιχνίδια και υποσχέσεις, η αλήθεια είναι ότι η πολιτική κρίση και η κοινωνική απογοήτευση έχουν φτάσει σε ένα κρίσιμο σημείο.

Ωστόσο, η αποστασιοποίηση αυτή από την πολιτική δεν σημαίνει ότι η κοινωνία δεν έχει άποψη ή δεν ενδιαφέρεται για το μέλλον της χώρας. Όταν θα έρθει η ώρα των εκλογών, οι πολίτες θα δώσουν ένα ηχηρό μήνυμα που θα καθορίσει σε μεγάλο βαθμό ποιος θα αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας για την επόμενη τετραετία. Και εκεί είναι που πρέπει όλοι να προσέξουν, γιατί, παρά τη σημερινή αδιαφορία ή απάθεια, η κοινωνία έχει πλέον φτάσει στα όριά της και οι αντιδράσεις θα είναι δυνατές και καθοριστικές.

Το πρόβλημα είναι ότι η πολιτική δεν είναι πια το ίδιο παιχνίδι, και η ανάγκη για αλλαγή, ανανέωση και ανασυγκρότηση του πολιτικού τοπίου είναι μεγαλύτερη από ποτέ. 

Η απογοήτευση, η έντονη δυσαρέσκεια και η δυσπιστία προς τους παραδοσιακούς πολιτικούς φορείς και τα πολιτικά συστήματα μπορεί να οδηγήσουν σε μία πολιτική ανατροπή ή σε έναν κατακερματισμό του πολιτικού σκηνικού. Αν οι πολίτες δεν βρουν τη δύναμη να πιστέψουν ξανά στο σύστημα, το αποτέλεσμα της κάλπης μπορεί να είναι απρόβλεπτο, και το πολιτικό τοπίο να αλλάξει ριζικά.

Η αποστασιοποίηση από την πολιτική, λοιπόν, δεν είναι απλώς μία ένδειξη αδιαφορίας, αλλά ίσως και μία μορφή «κρυφής αντίστασης». Όταν οι πολίτες αποφασίσουν να ξανά επικοινωνήσουν με το πολιτικό σύστημα, θα το κάνουν με ένα δυνατό μήνυμα που θα αποτυπώνει την αίσθηση της απογοήτευσης και του θυμού που υπάρχει στον κόσμο. Αυτό το μήνυμα θα είναι καθοριστικό για την πολιτική συνέχεια της χώρας και, ίσως, να οδηγήσει σε ανατροπές που κανείς δεν μπορεί να προβλέψει αυτή τη στιγμή.

Η σημερινή απομάκρυνση από την πολιτική δεν είναι το τέλος της πολιτικής συμμετοχής, αλλά ένα διάλειμμα που προϊδεάζει για τις πολιτικές εξελίξεις που θα ακολουθήσουν. Οι εκλογές, και ειδικά η επόμενη αναμέτρηση, θα είναι μία ευκαιρία για την ελληνική κοινωνία να πάρει στα χέρια της το μέλλον της και να καθορίσει με τον τρόπο της ποιος θα αναλάβει την ευθύνη της διακυβέρνησης. Και τότε, όταν η κοινωνία αποφασίσει να μιλήσει, το μήνυμα θα είναι ηχηρό και σαφές.

Θετική η αποτίμηση του επιτελείου του Στέφανου Κασσελάκη για την ομιλία του στην ΔΕΘ

Μαθαίνω ότι μια εβδομάδα μετά την ομιλία του Προέδρου του Κινήματος Δημοκρατίας στην ΔΕΘ, το επιτελείο του Στέφανου Κασσελάκη έκανε μια εσωτερική αποτίμηση της ομιλίας και των αντιδράσεων που αυτή προκάλεσε. Σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις, επικρατεί γενικά μια αίσθηση ικανοποίησης και αισιοδοξίας στο στρατηγικό επιτελείο του Κινήματος.

Ο Στέφανος παρουσίασε ένα ολοκληρωμένο, κοστολογημένο πρόγραμμα που καλύπτει όλες τις πτυχές της κοινωνίας – από την οικονομία και την υγεία, μέχρι την παιδεία και την ασφάλεια. 

Το πρόγραμμα αυτό, σύμφωνα με τα στελέχη του επιτελείου, είναι φιλόδοξο και έχει τις βάσεις για να ανταγωνιστεί ουσιαστικά τις υπάρχουσες πολιτικές της κυβέρνησης. Οι αντιδράσεις των παρευρισκομένων και των δημοσιογράφων ήταν θετικές, με το πρόγραμμα να χαρακτηρίζεται από πολλούς ως ρεαλιστικό και προοδευτικό.

Ωστόσο, αν και η αρχική εκτίμηση είναι θετική, τα δύσκολα τώρα αρχίζουν, καθώς το παιχνίδι στρέφεται στους ανθρώπους που βρίσκονται στο «μέτωπο» του Κινήματος Δημοκρατίας – τα μέλη και τα στελέχη του.

Αυτοί θα πρέπει να αναλάβουν την ευθύνη να ερμηνεύσουν και να μεταδώσουν το πρόγραμμα στον κόσμο, με σαφήνεια και πειθώ. Το μεγάλο στοίχημα είναι να καταφέρουν να επικοινωνήσουν τις προτάσεις του Στέφανου Κασσελάκη σε μια κοινωνία που είναι αρκετά κουρασμένη και απογοητευμένη από τις πολιτικές της τελευταίας δεκαετίας.

Η σωστή διάχυση του προγράμματος σε κάθε τοπική κοινωνία και η άμεση επαφή με τα προβλήματα της καθημερινότητας είναι τα κύρια πεδία στα οποία το Κίνημα Δημοκρατίας θα κριθεί. Δεν είναι τυχαίο ότι πολλοί μέσα στο επιτελείο τονίζουν ότι το πιο σημαντικό από όλα είναι να διατηρηθεί η επαφή με την κοινωνία και να μην υπάρξει απομάκρυνση από τα πραγματικά ζητήματα που την απασχολούν.

Και αν η ομιλία στην ΔΕΘ μπορεί να θεωρηθεί μια επιτυχία, οι πραγματικές προκλήσεις θα φανερωθούν το επόμενο διάστημα. Οι δημοσκοπήσεις – που έχουν και αυτές τον ρόλο τους – δείχνουν ένα αρκετά υψηλό ποσοστό για τον Στέφανο Κασσελάκη, που κυμαίνεται από 7% έως 10%, κάτι που δεν φαίνεται να αποτυπώνεται στις έρευνες που προβάλλονται καθημερινά από τα ΜΜΕ.

Αυτό το νούμερο, αν και δεν φαίνεται στους πίνακες των δημοσκοπήσεων, καταδεικνύει με σαφήνεια ότι τα ποσοστά που βλέπουμε στη δημόσια σφαίρα είναι διαστρεβλωμένα και πιθανώς κατασκευασμένα για να στηρίξουν το γνωστό αφήγημα που ακούγεται από τα μέσα ενημέρωσης: «Μητσοτάκης ή χάος».

Ωστόσο, κάτι που φαίνεται να ξεχνάνε οι δημοσκόποι είναι ότι η Ελλάδα, ακόμη και με όλα τα προβλήματά της, διατηρεί την δημοκρατία της. Και στην δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα. Η επιλογή του λαού είναι αυτή που τελικά θα κρίνει το μέλλον και όχι τα «αδιέξοδα» που προσπαθούν να μας επιβάλουν μέσω των παραπλανητικών δημοσκοπήσεων. Όσο η κοινωνία παραμένει ενεργή και ενημερωμένη, θα έχει τον τελευταίο λόγο στην κατεύθυνση της χώρας.


Το επόμενο διάστημα λοιπόν, το Κίνημα Δημοκρατίας θα κληθεί να αποδείξει ότι οι υποσχέσεις του Στέφανου Κασσελάκη δεν είναι λόγια του αέρα, αλλά ρεαλιστικά βήματα προς την πραγματική αλλαγή.