Στα Παρασκήνια: Παγωμάρα στο επιτελείο Μητσοτάκη μετά την ακύρωση της κρίσιμης συνάντησης με τον Τούρκο Πρόεδρο* Στον ΣΥΡΙΖΑ φοβούνται και άλλη διάσπαση με φόντο το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα* Ο Σωκράτης Φάμελλος ζητά από τη Νέα Αριστερά να επιστρέψει με φόντο τον νέο φορέα του Αλέξη Τσίπρα* Σε μπαρ στο Σύνταγμα με συνεργάτες του εθεάθη ο Νίκος Ανδρουλάκης
Καλή σας ημέρα φίλες και φίλοι αγαπητοί αναγνώστες και ένα καλό και όμορφο Σαββατοκύριακο σε όλες και όλους!
Αρχικά πριν περάσουμε στο σχόλιο μας θα ήθελα να ευχηθώ χαρούμενα γενέθλια στον ιδρυτή του Αντικειμενικότητα, τον Ευθύμη Ρεββά, ο οποίος σήμερα, Σάββατο 27 Σεπτεμβρίου, κλείνει τα 23 χρόνια. Χρόνια πολλά, Ευθύμη! Εύχομαι να συνεχίσεις με την ίδια όρεξη και πάθος να διαμορφώνεις το τοπίο της αντικειμενικής δημοσιογραφίας και να επηρεάζεις θετικά τη σκέψη και τις συζητήσεις της γενιάς σου. Μόνο με ανθρώπους σαν εσένα, που έχουν όραμα και κουράγιο να το ακολουθήσουν, μπορεί να αλλάξει η εικόνα των ΜΜΕ και να αναδειχθούν πραγματικά οι αξίες της αλήθειας και της αντικειμενικότητας. Ευτυχισμένα γενέθλια και πάντα επιτυχίες στην προσωπική και επαγγελματική σου πορεία!
Το σχόλιο μας λοιπόν και σήμερα θα αφορά την απεργία πείνας του Πάνου Ρούτσι, η οποία συνεχίζεται για 13η μέρα, με τον Άρειο Πάγο να δίνει μεν το πράσινο φως ώστε να γίνει η εκταφή στη σορό του γιου του, Ντένις, ωστόσο δεν δίνει το πράσινο φως ώστε να πραγματοποιηθεί ιατροδικαστική εξέταση προκειμένου να διαπιστωθούν τα αίτια του θανάτου του Ντένις.
Αυτή η απόφαση του δικαστηρίου αποτελεί ακόμα ένα πλήγμα στην προσπάθεια του Πανου Ρούτσι να πάρει μια σαφή απάντηση για το τραγικό συμβάν που του έχει στοιχίσει τη ζωή του παιδιού του. Όπως είναι κατανοητό, η απόρριψη της αίτησης για ιατροδικαστική εξέταση αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο να μην αποδοθεί ποτέ πλήρης δικαιοσύνη για τον θάνατο του Ντένις, κάτι που διαρκώς πυροδοτεί την οργή του πατέρα, αλλά και την έντονη ανησυχία των πολιτών που ακολουθούν καθημερινά την υπόθεση.
Ο Πανος Ρούτσι, έχοντας ήδη διανύσει 13 μέρες σε αυτή την απεργία πείνας, δείχνει αμετάθετος στην επιμονή του να ικανοποιηθεί το αίτημά του. Ο ίδιος συνεχίζει τον αγώνα του με μοναδικό σκοπό την απόδοση δικαιοσύνης για το παιδί του, αλλά και για όλους τους γονείς που αναζητούν την αλήθεια πίσω από τραγικές απώλειες σαν τη δική του.
Ο ίδιος δείχνει να μην υποχωρεί, παρά το ότι η υγεία του βρίσκεται σε επικίνδυνο σημείο. Δεν πρόκειται για έναν αγώνα μόνο προσωπικό, αλλά και για έναν αγώνα για την οικοδόμηση μιας πιο δίκαιης κοινωνίας, στην οποία η δικαιοσύνη και η αλήθεια δεν θα υποκύπτουν στους εκάστοτε πολιτικούς ή θεσμικούς συμβιβασμούς.
Αξιοσημείωτο είναι ότι, παρά την σιωπή των αρχών και την αδιαφορία του κρατικού μηχανισμού, οι πολίτες συνεχίζουν να δείχνουν έμπρακτα την αλληλεγγύη τους στον Πάνο Ρούτσι. Κάθε μέρα, όλο και περισσότεροι άνθρωποι συγκεντρώνονται στο Σύνταγμα για να συμπαρασταθούν σε αυτόν τον αγώνα που θυμίζει εποχές κοινωνικών εκρήξεων και πολιτικών αναταραχών.
Ειδικότερα, αύριο, Κυριακή 28 Σεπτεμβρίου, οι πολίτες οργανώνουν άλλη μία συγκέντρωση στο Σύνταγμα, ζητώντας με φωνές δυνατές και ξεκάθαρες την απόδοση δικαιοσύνης για το έγκλημα που συγκλόνισε τη χώρα.
Ο Πανος Ρούτσι δεν είναι πια απλώς ένας πατέρας που αναζητά δικαιοσύνη για το παιδί του. Εχει γίνει το σύμβολο ενός ολόκληρου λαού που δεν μπορεί να ανεχτεί την αδικία και τη σιωπή των κρατικών μηχανισμών μπροστά σε τέτοιες τραγωδίες.
Σίγουρα η επόμενη μέρα θα είναι καθοριστική για τη συνέχεια αυτού του αγώνα. Η πίεση προς το πολιτικό σύστημα και τις δικαστικές αρχές αυξάνεται με γεωμετρική πρόοδο και αν δεν υπάρξει μια σαφής και γενναία αντίδραση από τους θεσμούς, το κύμα διαμαρτυρίας που έχει αναπτυχθεί στην κοινωνία δεν θα αργήσει να πάρει άλλες διαστάσεις.
Πάντως, να ξέρετε πως αν ο Πάνος Ρούτσι πάθει το παραμικρό, η οργή του κόσμου θα είναι τέτοια που θα θυμηθούμε άλλες εποχές. Δεν είναι μόνο ο πόνος του πατέρα, αλλά και η απόγνωση μιας κοινωνίας που βλέπει το κράτος και τους θεσμούς να αδιαφορούν για τα δικαιώματα του πολίτη και την απόδοση δικαιοσύνης.
Το κράτος οφείλει να αντιδράσει άμεσα και να δείξει ότι οι ζωές των πολιτών και η αναζήτηση της αλήθειας δεν είναι απλώς κενές υποσχέσεις, αλλά πραγματικά θεμέλια για τη λειτουργία του δημοκρατικού μας πολιτεύματος.
Σε περίπτωση που δεν υπάρξει άμεση και ουσιαστική αντίδραση, η κοινωνική έκρηξη θα είναι αναπόφευκτη και η χώρα μας θα ξαναζήσει εποχές που δε θέλουμε να θυμόμαστε.
Παγωμάρα στο επιτελείο Μητσοτάκη μετά την ακύρωση της κρίσιμης συνάντησης με τον Τούρκο Πρόεδρο
Μαθαίνω ότι, μετά την ακύρωση της συνάντησης του Έλληνα Πρωθυπουργού με τον Τούρκο Πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στα πλαίσια της Συνόδου του ΟΗΕ, στο επιτελείο του Κυριάκου Μητσοτάκη επικρατεί πάγωμα, καθώς μιλάμε για μια σοβαρή διπλωματική ήττα που καταρρίπτει το αφήγημα της κυβέρνησης περί «ήρεμων νερών» στο Αιγαίο.
Αυτή η εξέλιξη έχει σοκάρει την ελληνική πολιτική σκηνή, καθώς η συγκεκριμένη συνάντηση είχε θεωρηθεί κομβικής σημασίας για την ενίσχυση των διπλωματικών σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών και για την επανεκκίνηση των συνομιλιών που είχαν παγώσει λόγω των εντάσεων στην Ανατολική Μεσόγειο.
Η ακύρωση της συνάντησης, που είχε προγραμματιστεί να πραγματοποιηθεί σε έναν εξαιρετικά κρίσιμο διεθνή χώρο, αποτελεί πλήγμα για την ελληνική εξωτερική πολιτική και αποκαλύπτει τις διαρθρωτικές αδυναμίες στην αντιμετώπιση των τουρκικών προκλήσεων. Σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες, η ακύρωση αυτή ήταν απόφαση της τουρκικής πλευράς, η οποία επικαλέστηκε «οργανωτικούς λόγους», ωστόσο τα παρασκηνιακά σενάρια δείχνουν ότι πίσω από την απόφαση κρύβονται πολύ πιο σοβαροί λόγοι στρατηγικής φύσης.
Η κίνηση αυτή από την Τουρκία, και ειδικά το timing της, έρχεται την ώρα που η ελληνική κυβέρνηση προσπαθεί να επιτύχει μια σταθεροποίηση των σχέσεων με την Τουρκία και να καλλιεργήσει την εικόνα της διπλωματικής αποκλιμάκωσης, κυρίως σε σχέση με τις στρατηγικές κινήσεις στο Αιγαίο και τις συζητήσεις γύρω από τα ενεργειακά κοιτάσματα της περιοχής.
Η ακύρωση της συνάντησης είναι, κατά πολλούς διπλωμάτες, ένα σαφές μήνυμα ότι η Τουρκία δεν είναι διατεθειμένη να «χαλαρώσει» την πολιτική πίεσης που ασκεί στην Ελλάδα, και ότι οι διπλωματικές ενέργειες της Αθήνας δεν είναι, προς το παρόν, αρκετές για να πείσουν την Τουρκία να αλλάξει πορεία.
Το γεγονός ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν κατάφερε να οργανώσει αυτήν τη συνάντηση, και μάλιστα σε ένα διεθνές φόρουμ όπως ο ΟΗΕ, φέρνει στην επιφάνεια την έντονη ανησυχία στο επιτελείο του Μητσοτάκη.
Οι εξελίξεις αυτές αναδεικνύουν και τις εσωτερικές αντιφάσεις της κυβερνητικής στρατηγικής, καθώς το αφήγημα για «ήρεμα νερά» και τη διπλωματική επανεκκίνηση της Ελλάδας φαντάζει όλο και πιο μακρινό. Η ακύρωση αυτής της συνάντησης σημαίνει πρακτικά ότι η Τουρκία απομακρύνεται από την προσπάθεια για έναν πιο «ειρηνικό» διάλογο και ενισχύει την εικόνα της τουρκικής επιθετικότητας, κάτι που αμφισβητεί ευθέως την κυβερνητική αφήγηση.
Αξιοσημείωτο είναι επίσης το γεγονός ότι η ελληνική κυβέρνηση, παρόλο που είχε προετοιμαστεί για την συνάντηση και είχε επικοινωνήσει το μήνυμα της σταθερότητας στην περιοχή, βρίσκει τον εαυτό της σε μια δύσκολη θέση, καθώς οι ελπίδες για μια αναθέρμανση των διπλωματικών σχέσεων και την επίλυση των διαφωνιών με την Τουρκία φαίνονται να καταρρέουν.
Η αίσθηση αποτυχίας είναι έντονη στο κυβερνητικό στρατόπεδο, αφού οι δηλώσεις του Μητσοτάκη για «ήρεμα νερά» και «καλή συνεργασία» με την Τουρκία καταρρίπτονται σε μια στιγμή που η Τουρκία, παρά την πρόθεση της Ελλάδας για διάλογο, φαίνεται να επιλέγει έναν διαφορετικό δρόμο, αυτόν της έντασης και της αμφισβήτησης των ελληνικών θέσεων.
Η αντίδραση της κυβέρνησης Μητσοτάκη μετά την ακύρωση της συνάντησης δείχνει επίσης την αδυναμία της να προσαρμοστεί στις νέες πολιτικές συνθήκες που δημιουργούνται από την τουρκική πλευρά. Αντί να εκμεταλλευτεί τη δυνατότητα αυτή ως ευκαιρία για προώθηση της ελληνικής ατζέντας, η ελληνική πλευρά φαίνεται να έχει εγκλωβιστεί σε έναν φαύλο κύκλο επικοινωνιακής αποτυχίας και διπλωματικών ελιγμών που δεν αποδίδουν τα αναμενόμενα αποτελέσματα.
Αυτή η διπλωματική αποτυχία φέρνει μια αναγκαία συζήτηση στο εσωτερικό της κυβέρνησης και των διπλωματικών κύκλων της Ελλάδας για το τι μπορεί να γίνει στη συνέχεια.
Παγωμάρα στο επιτελείο Μητσοτάκη μετά την ακύρωση της κρίσιμης συνάντησης με τον Τούρκο Πρόεδρο
Μαθαίνω ότι, μετά την ακύρωση της συνάντησης του Έλληνα Πρωθυπουργού με τον Τούρκο Πρόεδρο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στα πλαίσια της Συνόδου του ΟΗΕ, στο επιτελείο του Κυριάκου Μητσοτάκη επικρατεί πάγωμα, καθώς μιλάμε για μια σοβαρή διπλωματική ήττα που καταρρίπτει το αφήγημα της κυβέρνησης περί «ήρεμων νερών» στο Αιγαίο.
Αυτή η εξέλιξη έχει σοκάρει την ελληνική πολιτική σκηνή, καθώς η συγκεκριμένη συνάντηση είχε θεωρηθεί κομβικής σημασίας για την ενίσχυση των διπλωματικών σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών και για την επανεκκίνηση των συνομιλιών που είχαν παγώσει λόγω των εντάσεων στην Ανατολική Μεσόγειο.
Η ακύρωση της συνάντησης, που είχε προγραμματιστεί να πραγματοποιηθεί σε έναν εξαιρετικά κρίσιμο διεθνή χώρο, αποτελεί πλήγμα για την ελληνική εξωτερική πολιτική και αποκαλύπτει τις διαρθρωτικές αδυναμίες στην αντιμετώπιση των τουρκικών προκλήσεων. Σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες, η ακύρωση αυτή ήταν απόφαση της τουρκικής πλευράς, η οποία επικαλέστηκε «οργανωτικούς λόγους», ωστόσο τα παρασκηνιακά σενάρια δείχνουν ότι πίσω από την απόφαση κρύβονται πολύ πιο σοβαροί λόγοι στρατηγικής φύσης.
Η κίνηση αυτή από την Τουρκία, και ειδικά το timing της, έρχεται την ώρα που η ελληνική κυβέρνηση προσπαθεί να επιτύχει μια σταθεροποίηση των σχέσεων με την Τουρκία και να καλλιεργήσει την εικόνα της διπλωματικής αποκλιμάκωσης, κυρίως σε σχέση με τις στρατηγικές κινήσεις στο Αιγαίο και τις συζητήσεις γύρω από τα ενεργειακά κοιτάσματα της περιοχής.
Η ακύρωση της συνάντησης είναι, κατά πολλούς διπλωμάτες, ένα σαφές μήνυμα ότι η Τουρκία δεν είναι διατεθειμένη να «χαλαρώσει» την πολιτική πίεσης που ασκεί στην Ελλάδα, και ότι οι διπλωματικές ενέργειες της Αθήνας δεν είναι, προς το παρόν, αρκετές για να πείσουν την Τουρκία να αλλάξει πορεία.
Το γεγονός ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν κατάφερε να οργανώσει αυτήν τη συνάντηση, και μάλιστα σε ένα διεθνές φόρουμ όπως ο ΟΗΕ, φέρνει στην επιφάνεια την έντονη ανησυχία στο επιτελείο του Μητσοτάκη.
Οι εξελίξεις αυτές αναδεικνύουν και τις εσωτερικές αντιφάσεις της κυβερνητικής στρατηγικής, καθώς το αφήγημα για «ήρεμα νερά» και τη διπλωματική επανεκκίνηση της Ελλάδας φαντάζει όλο και πιο μακρινό. Η ακύρωση αυτής της συνάντησης σημαίνει πρακτικά ότι η Τουρκία απομακρύνεται από την προσπάθεια για έναν πιο «ειρηνικό» διάλογο και ενισχύει την εικόνα της τουρκικής επιθετικότητας, κάτι που αμφισβητεί ευθέως την κυβερνητική αφήγηση.
Αξιοσημείωτο είναι επίσης το γεγονός ότι η ελληνική κυβέρνηση, παρόλο που είχε προετοιμαστεί για την συνάντηση και είχε επικοινωνήσει το μήνυμα της σταθερότητας στην περιοχή, βρίσκει τον εαυτό της σε μια δύσκολη θέση, καθώς οι ελπίδες για μια αναθέρμανση των διπλωματικών σχέσεων και την επίλυση των διαφωνιών με την Τουρκία φαίνονται να καταρρέουν.
Η αίσθηση αποτυχίας είναι έντονη στο κυβερνητικό στρατόπεδο, αφού οι δηλώσεις του Μητσοτάκη για «ήρεμα νερά» και «καλή συνεργασία» με την Τουρκία καταρρίπτονται σε μια στιγμή που η Τουρκία, παρά την πρόθεση της Ελλάδας για διάλογο, φαίνεται να επιλέγει έναν διαφορετικό δρόμο, αυτόν της έντασης και της αμφισβήτησης των ελληνικών θέσεων.
Η αντίδραση της κυβέρνησης Μητσοτάκη μετά την ακύρωση της συνάντησης δείχνει επίσης την αδυναμία της να προσαρμοστεί στις νέες πολιτικές συνθήκες που δημιουργούνται από την τουρκική πλευρά. Αντί να εκμεταλλευτεί τη δυνατότητα αυτή ως ευκαιρία για προώθηση της ελληνικής ατζέντας, η ελληνική πλευρά φαίνεται να έχει εγκλωβιστεί σε έναν φαύλο κύκλο επικοινωνιακής αποτυχίας και διπλωματικών ελιγμών που δεν αποδίδουν τα αναμενόμενα αποτελέσματα.
Αυτή η διπλωματική αποτυχία φέρνει μια αναγκαία συζήτηση στο εσωτερικό της κυβέρνησης και των διπλωματικών κύκλων της Ελλάδας για το τι μπορεί να γίνει στη συνέχεια.
Αν η συνάντηση με τον Ερντογάν αναβληθεί οριστικά ή αν θα υπάρξει κάποια άλλη ευκαιρία για διάλογο, παραμένει αβέβαιο. Το μόνο σίγουρο είναι ότι η ακύρωση της συνάντησης αποτελεί ένα μεγάλο πλήγμα για τη διπλωματική στρατηγική της κυβέρνησης Μητσοτάκη και φέρνει στο προσκήνιο νέες αβεβαιότητες για το μέλλον των ελληνοτουρκικών σχέσεων.
Στον ΣΥΡΙΖΑ φοβούνται και άλλη διάσπαση με φόντο το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα
Μου λένε ότι στο ήδη πολυδιασπασμένο μόρφωμα που λέγεται ΣΥΡΙΖΑ υπάρχουν έντονες ανησυχίες για το ενδεχόμενο να προκύψει ακόμα μια διάσπαση, μόλις ο Αλέξης Τσίπρας προχωρήσει στην ανακοίνωση του νέου πολιτικού του φορέα. Οι φωνές μέσα στο κόμμα ακούγονται ολοένα και πιο ισχυρές, καθώς τα στελέχη ανησυχούν για τις επιπτώσεις που μπορεί να έχει αυτή η κίνηση στη συνοχή του ΣΥΡΙΖΑ, που παραμένει εύθραυστος και διαλυμένος μετά την αποτυχία του στις τελευταίες εκλογές. Στη βάση αυτής της ανησυχίας βρίσκεται η αβεβαιότητα σχετικά με το μέλλον του κόμματος και το πώς θα αντιδράσουν τα στελέχη και οι ψηφοφόροι, ειδικά μετά την ανακοίνωση του Τσίπρα για την πολιτική του επανεκκίνηση.
Η ιστορία του ΣΥΡΙΖΑ έχει γίνει μια διαρκής διαδικασία διάσπασης και επανένωσης, με τις εσωτερικές αντιπαραθέσεις να καταλαμβάνουν το μεγαλύτερο μέρος του πολιτικού του προφίλ τα τελευταία χρόνια.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, που άλλοτε είχε ταυτιστεί με τον Αλέξη Τσίπρα, έχει πλέον διασπαστεί σε πολλές παρατάξεις και τάσεις, και οι συγκρούσεις εντός του είναι συχνές και έντονες. Ο Τσίπρας, αν και παραμένει ηγέτης για ένα τμήμα του κόμματος, δεν φαίνεται να έχει την απόλυτη κυριαρχία που είχε κάποτε. Η εκλογική ήττα του 2019 και η αποτυχία του στις πρόσφατες εκλογές με τον ΣΥΡΙΖΑ σε πλήρη αποδρομή, έχουν αφήσει ένα κόμμα σε κρίση, με τα στελέχη να προσπαθούν να βρουν κατεύθυνση.
Η ανακοίνωση ενός νέου πολιτικού φορέα από τον Τσίπρα, όπως φημολογείται, είναι το τελευταίο μεγάλο στοίχημα του πρώην πρωθυπουργού. Ωστόσο, αυτή η κίνηση θεωρείται από αρκετούς ως τον καταλύτη μιας ακόμη διάσπασης. Στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ φοβούνται ότι η αποχώρηση του Τσίπρα θα δώσει το τελειωτικό χτύπημα στην ήδη εύθραυστη ενότητα του κόμματος. Όπως λένε, η αναγγελία του νέου κόμματος θα προκαλέσει ρήγματα και στις εσωτερικές ισορροπίες του ΣΥΡΙΖΑ, με στελέχη που μπορεί να αναζητήσουν άλλες πολιτικές διεξόδους να στραφούν προς τον Τσίπρα.
Πολλοί παρατηρητές αναφέρουν ότι αυτή η κίνηση του Τσίπρα θα μπορούσε να προκαλέσει, εκτός από διάσπαση, και νέα απογοήτευση στους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ. Το πολιτικό τοπίο είναι ήδη πολυθραυσματικό, με πολλούς να αμφισβητούν τη στρατηγική και τις επιλογές του κόμματος μετά τις αλλεπάλληλες ήττες στις κάλπες. Η πιθανότητα ενός νέου κόμματος Τσίπρα να αποσπάσει μεγάλο μέρος του εκλογικού κοινού που ακολουθεί τον πρώην πρωθυπουργό, είναι πραγματική. Ο φόβος όμως, που διακατέχει πολλά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, είναι ότι μια τέτοια εξέλιξη θα εντείνει την εσωστρέφεια του κόμματος και θα το αποδυναμώσει ακόμα περισσότερο, αφήνοντάς το να παρακμάσει στο περιθώριο του πολιτικού σκηνικού.
Το ερώτημα που τίθεται είναι αν ο ΣΥΡΙΖΑ θα καταφέρει να σταθεί στα πόδια του μετά από αυτήν την πιθανή διάσπαση, ή αν ο Τσίπρας θα καταφέρει να ανασυνταχθεί γύρω από το νέο του πολιτικό εγχείρημα.
Σίγουρα, η ταυτότητα του κόμματος, το οποίο κάποτε εκπροσωπούσε τις ελπίδες των αριστερών δυνάμεων και των προοδευτικών πολιτών στην Ελλάδα, φαίνεται να έχει αμαυρωθεί. Κάθε κίνηση του Τσίπρα είναι πλέον υπό παρακολούθηση και προκαλεί ανησυχία, καθώς η πολιτική του επανεκκίνηση θα κρίνει εν πολλοίς το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ.
Αν ο Τσίπρας αποφασίσει να προχωρήσει με τον νέο του φορέα, είναι σχεδόν βέβαιο ότι αυτό θα πυροδοτήσει έναν νέο γύρο εσωτερικών συγκρούσεων και διαλυτικών τάσεων στο ΣΥΡΙΖΑ. Η αποδοχή της νέας πολιτικής του πρότασης, καθώς και η δυνατότητα να δημιουργήσει ένα ισχυρό, ενωμένο κόμμα, θα κρίνει τη μελλοντική του πολιτική επιτυχία. Όμως, το βέβαιο είναι ότι η εικόνα του ΣΥΡΙΖΑ ως ενιαίο κόμμα είναι ήδη θολή και το μέλλον του παραμένει αβέβαιο.
Ο Τσίπρας θα έχει να αντιμετωπίσει την αμφισβήτηση τόσο από πρώην συντρόφους του όσο και από τις βάσεις του ΣΥΡΙΖΑ, που δύσκολα θα του συγχωρήσουν τη διαχείριση των προηγούμενων ετών. Και ενώ το πολιτικό τοπίο στην Ελλάδα δείχνει να αναζητά νέες κατευθύνσεις, το ερώτημα παραμένει: ποιος θα καταφέρει να ηγηθεί της αριστεράς, και ποιος θα εκφράσει τις αξίες και τις προσδοκίες αυτής της παράταξης στο μέλλον.
Στον ΣΥΡΙΖΑ φοβούνται και άλλη διάσπαση με φόντο το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα
Μου λένε ότι στο ήδη πολυδιασπασμένο μόρφωμα που λέγεται ΣΥΡΙΖΑ υπάρχουν έντονες ανησυχίες για το ενδεχόμενο να προκύψει ακόμα μια διάσπαση, μόλις ο Αλέξης Τσίπρας προχωρήσει στην ανακοίνωση του νέου πολιτικού του φορέα. Οι φωνές μέσα στο κόμμα ακούγονται ολοένα και πιο ισχυρές, καθώς τα στελέχη ανησυχούν για τις επιπτώσεις που μπορεί να έχει αυτή η κίνηση στη συνοχή του ΣΥΡΙΖΑ, που παραμένει εύθραυστος και διαλυμένος μετά την αποτυχία του στις τελευταίες εκλογές. Στη βάση αυτής της ανησυχίας βρίσκεται η αβεβαιότητα σχετικά με το μέλλον του κόμματος και το πώς θα αντιδράσουν τα στελέχη και οι ψηφοφόροι, ειδικά μετά την ανακοίνωση του Τσίπρα για την πολιτική του επανεκκίνηση.
Η ιστορία του ΣΥΡΙΖΑ έχει γίνει μια διαρκής διαδικασία διάσπασης και επανένωσης, με τις εσωτερικές αντιπαραθέσεις να καταλαμβάνουν το μεγαλύτερο μέρος του πολιτικού του προφίλ τα τελευταία χρόνια.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, που άλλοτε είχε ταυτιστεί με τον Αλέξη Τσίπρα, έχει πλέον διασπαστεί σε πολλές παρατάξεις και τάσεις, και οι συγκρούσεις εντός του είναι συχνές και έντονες. Ο Τσίπρας, αν και παραμένει ηγέτης για ένα τμήμα του κόμματος, δεν φαίνεται να έχει την απόλυτη κυριαρχία που είχε κάποτε. Η εκλογική ήττα του 2019 και η αποτυχία του στις πρόσφατες εκλογές με τον ΣΥΡΙΖΑ σε πλήρη αποδρομή, έχουν αφήσει ένα κόμμα σε κρίση, με τα στελέχη να προσπαθούν να βρουν κατεύθυνση.
Η ανακοίνωση ενός νέου πολιτικού φορέα από τον Τσίπρα, όπως φημολογείται, είναι το τελευταίο μεγάλο στοίχημα του πρώην πρωθυπουργού. Ωστόσο, αυτή η κίνηση θεωρείται από αρκετούς ως τον καταλύτη μιας ακόμη διάσπασης. Στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ φοβούνται ότι η αποχώρηση του Τσίπρα θα δώσει το τελειωτικό χτύπημα στην ήδη εύθραυστη ενότητα του κόμματος. Όπως λένε, η αναγγελία του νέου κόμματος θα προκαλέσει ρήγματα και στις εσωτερικές ισορροπίες του ΣΥΡΙΖΑ, με στελέχη που μπορεί να αναζητήσουν άλλες πολιτικές διεξόδους να στραφούν προς τον Τσίπρα.
Πολλοί παρατηρητές αναφέρουν ότι αυτή η κίνηση του Τσίπρα θα μπορούσε να προκαλέσει, εκτός από διάσπαση, και νέα απογοήτευση στους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ. Το πολιτικό τοπίο είναι ήδη πολυθραυσματικό, με πολλούς να αμφισβητούν τη στρατηγική και τις επιλογές του κόμματος μετά τις αλλεπάλληλες ήττες στις κάλπες. Η πιθανότητα ενός νέου κόμματος Τσίπρα να αποσπάσει μεγάλο μέρος του εκλογικού κοινού που ακολουθεί τον πρώην πρωθυπουργό, είναι πραγματική. Ο φόβος όμως, που διακατέχει πολλά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, είναι ότι μια τέτοια εξέλιξη θα εντείνει την εσωστρέφεια του κόμματος και θα το αποδυναμώσει ακόμα περισσότερο, αφήνοντάς το να παρακμάσει στο περιθώριο του πολιτικού σκηνικού.
Το ερώτημα που τίθεται είναι αν ο ΣΥΡΙΖΑ θα καταφέρει να σταθεί στα πόδια του μετά από αυτήν την πιθανή διάσπαση, ή αν ο Τσίπρας θα καταφέρει να ανασυνταχθεί γύρω από το νέο του πολιτικό εγχείρημα.
Σίγουρα, η ταυτότητα του κόμματος, το οποίο κάποτε εκπροσωπούσε τις ελπίδες των αριστερών δυνάμεων και των προοδευτικών πολιτών στην Ελλάδα, φαίνεται να έχει αμαυρωθεί. Κάθε κίνηση του Τσίπρα είναι πλέον υπό παρακολούθηση και προκαλεί ανησυχία, καθώς η πολιτική του επανεκκίνηση θα κρίνει εν πολλοίς το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ.
Αν ο Τσίπρας αποφασίσει να προχωρήσει με τον νέο του φορέα, είναι σχεδόν βέβαιο ότι αυτό θα πυροδοτήσει έναν νέο γύρο εσωτερικών συγκρούσεων και διαλυτικών τάσεων στο ΣΥΡΙΖΑ. Η αποδοχή της νέας πολιτικής του πρότασης, καθώς και η δυνατότητα να δημιουργήσει ένα ισχυρό, ενωμένο κόμμα, θα κρίνει τη μελλοντική του πολιτική επιτυχία. Όμως, το βέβαιο είναι ότι η εικόνα του ΣΥΡΙΖΑ ως ενιαίο κόμμα είναι ήδη θολή και το μέλλον του παραμένει αβέβαιο.
Ο Τσίπρας θα έχει να αντιμετωπίσει την αμφισβήτηση τόσο από πρώην συντρόφους του όσο και από τις βάσεις του ΣΥΡΙΖΑ, που δύσκολα θα του συγχωρήσουν τη διαχείριση των προηγούμενων ετών. Και ενώ το πολιτικό τοπίο στην Ελλάδα δείχνει να αναζητά νέες κατευθύνσεις, το ερώτημα παραμένει: ποιος θα καταφέρει να ηγηθεί της αριστεράς, και ποιος θα εκφράσει τις αξίες και τις προσδοκίες αυτής της παράταξης στο μέλλον.
Ο Σωκράτης Φάμελλος ζητά από τη Νέα Αριστερά να επιστρέψει με φόντο τον νέο φορέα του Αλέξη Τσίπρα
Μου λένε επίσης ότι, υπό τον φόβο το μόρφωμα του ΣΥΡΙΖΑ να υποστεί άλλη μια διάσπαση, ο Σωκράτης Φάμελλος έχει ξεκινήσει διαπραγματεύσεις με τον Αλέξη Χαρίτση και τα υπόλοιπα στελέχη της Νέας Αριστεράς, προκειμένου να επιστρέψουν στον ΣΥΡΙΖΑ πριν την ανακοίνωση του νέου κόμματος από τον Αλέξη Τσίπρα.
Μου λένε επίσης ότι, υπό τον φόβο το μόρφωμα του ΣΥΡΙΖΑ να υποστεί άλλη μια διάσπαση, ο Σωκράτης Φάμελλος έχει ξεκινήσει διαπραγματεύσεις με τον Αλέξη Χαρίτση και τα υπόλοιπα στελέχη της Νέας Αριστεράς, προκειμένου να επιστρέψουν στον ΣΥΡΙΖΑ πριν την ανακοίνωση του νέου κόμματος από τον Αλέξη Τσίπρα.
Η αίσθηση που επικρατεί στον πολιτικό χώρο της αριστεράς είναι ότι η δημιουργία ενός νέου φορέα από τον Τσίπρα μπορεί να προκαλέσει ακόμα μεγαλύτερη ρήξη στον ήδη κατακερματισμένο ΣΥΡΙΖΑ και να δημιουργήσει μια νέα, ακόμη πιο πολυδιάστατη πολιτική σκηνή, η οποία δύσκολα θα επανενώσει τους ψηφοφόρους της αριστεράς.
Οι διαπραγματεύσεις Φάμελλου με τη Νέα Αριστερά, με τη συμμετοχή του Χαρίτση και άλλων κεντρικών στελεχών του χώρου, δείχνουν την ανησυχία για την επερχόμενη αναστάτωση στον ΣΥΡΙΖΑ. Τα στελέχη της Νέας Αριστεράς, τα οποία είχαν αποχωρήσει από τον ΣΥΡΙΖΑ πριν από καιρό εξαιτίας διαφωνιών με την πολιτική κατεύθυνση του κόμματος, τώρα φαίνεται να αναθεωρούν τη στάση τους, υπό την πίεση των εξελίξεων.
Ο Φάμελλος και οι συνεργάτες του δεν θέλουν να παρακολουθήσουν αδρανείς την διάλυση του κόμματος και προσπαθούν να εξασφαλίσουν τη συνοχή του, ζητώντας από τα στελέχη της Νέας Αριστεράς να επιστρέψουν στον ΣΥΡΙΖΑ για να ενισχύσουν την προσπάθεια ανασυγκρότησης πριν το μεγάλο άνοιγμα του Τσίπρα με το νέο του πολιτικό φορέα.
Η διαπραγμάτευση αυτή, ωστόσο, δεν είναι καθόλου εύκολη. Παρά την επιθυμία του Φάμελλου να ενώσει τις δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστεράς, η αίσθηση απογοήτευσης από την πολιτική πορεία του κόμματος είναι ισχυρή και τα στελέχη της Νέας Αριστεράς είναι επιφυλακτικά. Ο Χαρίτσης και οι υπόλοιποι της Νέας Αριστεράς, παρά την έλλειψη εμπιστοσύνης προς τον ΣΥΡΙΖΑ, παραμένουν ανοιχτοί στο ενδεχόμενο συνεργασίας, αλλά ζητούν σαφή εγγυήσεις για την πολιτική κατεύθυνση του κόμματος και τη διασφάλιση της πολιτικής του αυτονομίας. Για αυτούς, η επιστροφή στον ΣΥΡΙΖΑ θα σημαίνει την αποδοχή της υπεροχής του Τσίπρα και της πολιτικής του, κάτι που δεν φαίνεται να τους ικανοποιεί απόλυτα.
Αυτή η αβεβαιότητα και οι επιφυλάξεις γύρω από την πιθανότητα επανασύνδεσης δείχνουν τη βαθιά πολιτική κρίση που αντιμετωπίζει ο ΣΥΡΙΖΑ. Από τη μια, ο Φάμελλος προσπαθεί να αποτρέψει την πλήρη κατάρρευση του κόμματος, εκμεταλλευόμενος την ανάγκη για ενότητα, ενώ από την άλλη, η Νέα Αριστερά φαίνεται να είναι διχασμένη, αμφιταλαντευόμενη ανάμεσα στην αποδοχή της επιστροφής στο ΣΥΡΙΖΑ και τη δημιουργία ενός νέου πολιτικού χώρου που θα διασφαλίσει την πολιτική της καθαρότητα.
Η επίσπευση αυτής της συζήτησης δεν είναι τυχαία. Το φάσμα του νέου κόμματος του Τσίπρα έχει προκαλέσει ήδη μια σειρά από αναταράξεις και το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ είναι αβέβαιο. Η δημιουργία ενός νέου πολιτικού φορέα από τον πρώην πρωθυπουργό είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα προκαλέσει μεγάλη πολιτική και εκλογική μετατόπιση, αφήνοντας πίσω του μια αριστερά αποδυναμωμένη και κατακερματισμένη. Η επιτυχία του νέου φορέα θα μπορούσε να αναζωογονήσει την πολιτική σκηνή, αλλά και να οδηγήσει σε ακόμα μεγαλύτερη πολιτική αβεβαιότητα.
Ο Σωκράτης Φάμελλος και οι υπόλοιποι ηγέτες του ΣΥΡΙΖΑ, που προσπαθούν να αποφύγουν την κατάρρευση του κόμματος, γνωρίζουν καλά ότι η επιτυχία αυτής της προσπάθειας εξαρτάται από τη δυνατότητα τους να πείσουν τα στελέχη της Νέας Αριστεράς ότι η συνεργασία και η ενότητα είναι η μόνη λύση για την επόμενη μέρα της αριστεράς στην Ελλάδα. Ωστόσο, το στοίχημα παραμένει μεγάλο: μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να παραμείνει μια ισχυρή πολιτική δύναμη ή η διάσπαση του θα είναι τελικά αναπόφευκτη;
Είναι φανερό ότι το παιχνίδι της πολιτικής επιβίωσης και ανασυγκρότησης βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, με την αριστερά να αντιμετωπίζει πλέον σοβαρά ερωτήματα για το μέλλον της. Αν τελικά ο Τσίπρας ανακοινώσει την ίδρυση του νέου φορέα του, η αποδοχή ή η απόρριψη αυτής της κίνησης από την Νέα Αριστερά θα κρίνει σε μεγάλο βαθμό το πολιτικό τοπίο της αριστεράς για τα επόμενα χρόνια.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης εθεάθη σε μπαρ στο Σύνταγμα με συνεργάτες του
Μου λένε ότι ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝ.ΑΛ., Νίκος Ανδρουλάκης, εθεάθη μαζί με συνεργάτες του σε μπαρ στο Σύνταγμα το βράδυ της Πέμπτης, να πίνει ένα χαλαρό ποτό και να συζητά με τους συνεργάτες του. Η εικόνα του, ωστόσο, φαίνεται να μην είναι ακριβώς αυτή που θα ήθελε να παρουσιάσει ως ηγέτης της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Παρόλο που βρισκόταν σε έναν πολυσύχναστο χώρο, ανάμεσα σε κόσμο, η αίσθηση που άφησε στους παρευρισκόμενους ήταν αυτή ενός πολιτικού που φαίνεται να μην έχει τη θερμότητα και τη ζωντάνια που αναμένονται από έναν άνθρωπο που κατέχει μια τόσο σημαντική θέση.
Η συνάντηση του Ανδρουλάκη στο μπαρ δεν πέρασε απαρατήρητη, καθώς κάποιοι από τους θαμώνες τον χαιρέτησαν θερμά, ενώ άλλοι έκαναν πως δεν τον έβλεπαν. Ο ίδιος, πάντως, δεν φάνηκε να αντιδρά έντονα ούτε να δείχνει τον ενθουσιασμό που απαιτεί μια τέτοια συνάντηση με τον κόσμο.
Οι διαπραγματεύσεις Φάμελλου με τη Νέα Αριστερά, με τη συμμετοχή του Χαρίτση και άλλων κεντρικών στελεχών του χώρου, δείχνουν την ανησυχία για την επερχόμενη αναστάτωση στον ΣΥΡΙΖΑ. Τα στελέχη της Νέας Αριστεράς, τα οποία είχαν αποχωρήσει από τον ΣΥΡΙΖΑ πριν από καιρό εξαιτίας διαφωνιών με την πολιτική κατεύθυνση του κόμματος, τώρα φαίνεται να αναθεωρούν τη στάση τους, υπό την πίεση των εξελίξεων.
Ο Φάμελλος και οι συνεργάτες του δεν θέλουν να παρακολουθήσουν αδρανείς την διάλυση του κόμματος και προσπαθούν να εξασφαλίσουν τη συνοχή του, ζητώντας από τα στελέχη της Νέας Αριστεράς να επιστρέψουν στον ΣΥΡΙΖΑ για να ενισχύσουν την προσπάθεια ανασυγκρότησης πριν το μεγάλο άνοιγμα του Τσίπρα με το νέο του πολιτικό φορέα.
Η διαπραγμάτευση αυτή, ωστόσο, δεν είναι καθόλου εύκολη. Παρά την επιθυμία του Φάμελλου να ενώσει τις δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστεράς, η αίσθηση απογοήτευσης από την πολιτική πορεία του κόμματος είναι ισχυρή και τα στελέχη της Νέας Αριστεράς είναι επιφυλακτικά. Ο Χαρίτσης και οι υπόλοιποι της Νέας Αριστεράς, παρά την έλλειψη εμπιστοσύνης προς τον ΣΥΡΙΖΑ, παραμένουν ανοιχτοί στο ενδεχόμενο συνεργασίας, αλλά ζητούν σαφή εγγυήσεις για την πολιτική κατεύθυνση του κόμματος και τη διασφάλιση της πολιτικής του αυτονομίας. Για αυτούς, η επιστροφή στον ΣΥΡΙΖΑ θα σημαίνει την αποδοχή της υπεροχής του Τσίπρα και της πολιτικής του, κάτι που δεν φαίνεται να τους ικανοποιεί απόλυτα.
Αυτή η αβεβαιότητα και οι επιφυλάξεις γύρω από την πιθανότητα επανασύνδεσης δείχνουν τη βαθιά πολιτική κρίση που αντιμετωπίζει ο ΣΥΡΙΖΑ. Από τη μια, ο Φάμελλος προσπαθεί να αποτρέψει την πλήρη κατάρρευση του κόμματος, εκμεταλλευόμενος την ανάγκη για ενότητα, ενώ από την άλλη, η Νέα Αριστερά φαίνεται να είναι διχασμένη, αμφιταλαντευόμενη ανάμεσα στην αποδοχή της επιστροφής στο ΣΥΡΙΖΑ και τη δημιουργία ενός νέου πολιτικού χώρου που θα διασφαλίσει την πολιτική της καθαρότητα.
Η επίσπευση αυτής της συζήτησης δεν είναι τυχαία. Το φάσμα του νέου κόμματος του Τσίπρα έχει προκαλέσει ήδη μια σειρά από αναταράξεις και το μέλλον του ΣΥΡΙΖΑ είναι αβέβαιο. Η δημιουργία ενός νέου πολιτικού φορέα από τον πρώην πρωθυπουργό είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα προκαλέσει μεγάλη πολιτική και εκλογική μετατόπιση, αφήνοντας πίσω του μια αριστερά αποδυναμωμένη και κατακερματισμένη. Η επιτυχία του νέου φορέα θα μπορούσε να αναζωογονήσει την πολιτική σκηνή, αλλά και να οδηγήσει σε ακόμα μεγαλύτερη πολιτική αβεβαιότητα.
Ο Σωκράτης Φάμελλος και οι υπόλοιποι ηγέτες του ΣΥΡΙΖΑ, που προσπαθούν να αποφύγουν την κατάρρευση του κόμματος, γνωρίζουν καλά ότι η επιτυχία αυτής της προσπάθειας εξαρτάται από τη δυνατότητα τους να πείσουν τα στελέχη της Νέας Αριστεράς ότι η συνεργασία και η ενότητα είναι η μόνη λύση για την επόμενη μέρα της αριστεράς στην Ελλάδα. Ωστόσο, το στοίχημα παραμένει μεγάλο: μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να παραμείνει μια ισχυρή πολιτική δύναμη ή η διάσπαση του θα είναι τελικά αναπόφευκτη;
Είναι φανερό ότι το παιχνίδι της πολιτικής επιβίωσης και ανασυγκρότησης βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, με την αριστερά να αντιμετωπίζει πλέον σοβαρά ερωτήματα για το μέλλον της. Αν τελικά ο Τσίπρας ανακοινώσει την ίδρυση του νέου φορέα του, η αποδοχή ή η απόρριψη αυτής της κίνησης από την Νέα Αριστερά θα κρίνει σε μεγάλο βαθμό το πολιτικό τοπίο της αριστεράς για τα επόμενα χρόνια.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης εθεάθη σε μπαρ στο Σύνταγμα με συνεργάτες του
Μου λένε ότι ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝ.ΑΛ., Νίκος Ανδρουλάκης, εθεάθη μαζί με συνεργάτες του σε μπαρ στο Σύνταγμα το βράδυ της Πέμπτης, να πίνει ένα χαλαρό ποτό και να συζητά με τους συνεργάτες του. Η εικόνα του, ωστόσο, φαίνεται να μην είναι ακριβώς αυτή που θα ήθελε να παρουσιάσει ως ηγέτης της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Παρόλο που βρισκόταν σε έναν πολυσύχναστο χώρο, ανάμεσα σε κόσμο, η αίσθηση που άφησε στους παρευρισκόμενους ήταν αυτή ενός πολιτικού που φαίνεται να μην έχει τη θερμότητα και τη ζωντάνια που αναμένονται από έναν άνθρωπο που κατέχει μια τόσο σημαντική θέση.
Η συνάντηση του Ανδρουλάκη στο μπαρ δεν πέρασε απαρατήρητη, καθώς κάποιοι από τους θαμώνες τον χαιρέτησαν θερμά, ενώ άλλοι έκαναν πως δεν τον έβλεπαν. Ο ίδιος, πάντως, δεν φάνηκε να αντιδρά έντονα ούτε να δείχνει τον ενθουσιασμό που απαιτεί μια τέτοια συνάντηση με τον κόσμο.
Αντιθέτως, μιλούσε στους ανθρώπους που τον χαιρετούσαν με μια αίσθηση αδιαφορίας και αποστασιοποίησης, σχεδόν σαν να μην ήξερε πώς να συνδεθεί πραγματικά με τους πολίτες. Μάλιστα, όπως μου περιγράφουν, η παρουσία του ήταν μάλλον «άχρωμη» και «άοσμη», κάτι που δημιουργεί ερωτήματα για το αν ο ηγέτης του δεύτερου μεγαλύτερου κόμματος της χώρας καταφέρνει να αναδείξει την προσωπική του δυναμική, ή αν παραμένει απλώς ένας πολιτικός χωρίς ουσιαστικό αποτύπωμα.
Αξιοσημείωτο είναι πως ο Νίκος Ανδρουλάκης, ως επικεφαλής της αξιωματικής αντιπολίτευσης, δεν έχει αναλάβει μέχρι σήμερα καμία πρωτοβουλία ή δράση που να δείχνει ότι κατανοεί τα πραγματικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι πολίτες σε αυτή τη χώρα. Αντί να αξιοποιήσει τη θέση του για να βρεθεί στην πρώτη γραμμή της πολιτικής αντιπαράθεσης με την κυβέρνηση, ο Ανδρουλάκης φαίνεται να είναι εξαφανισμένος από τη δημόσια συζήτηση και δεν έχει αναλάβει σημαντικές πρωτοβουλίες για να εκφράσει τις θέσεις του κόμματός του, ή να διεκδικήσει λύσεις για τα άγρια προβλήματα της κοινωνίας.
Η εικόνα του σε αυτό το μπαρ ενισχύει την αίσθηση ότι η πολιτική του παρουσία είναι περισσότερο αδύναμη και ασαφής παρά δυναμική. Οι πολιτικοί ηγέτες έχουν την υποχρέωση να είναι κοντά στον κόσμο, να δείχνουν ότι κατανοούν τα προβλήματά τους και να αγωνίζονται για μια καλύτερη πραγματικότητα. Όταν ο ηγέτης ενός κόμματος φαίνεται να αποφεύγει τη θερμή επαφή με τους πολίτες και δεν δείχνει το απαιτούμενο πάθος για τα προβλήματα της κοινωνίας, τότε είναι αναμενόμενο να δημιουργούνται ερωτηματικά για το ποιον πραγματικά εκπροσωπεί και αν αξίζει να ηγηθεί της αντιπολίτευσης.
Από τη μια πλευρά, ο Ανδρουλάκης έχει καταφέρει να κρατήσει το κόμμα του σχετικά ενωμένο μετά την αποχώρηση των «πιο παραδοσιακών» στελεχών και την προσπάθεια να το ανανεώσει. Ωστόσο, αυτή η «ανανεωτική» εικόνα του φαίνεται να είναι περισσότερο εικονική παρά πραγματική, καθώς η απουσία του από την ενεργό πολιτική σκηνή και η έλλειψη καθαρής και δυναμικής αντιπολίτευσης, τον καθιστούν μια «άχρωμη» παρουσία στην πολιτική. Η απομάκρυνση από τα μεγάλα θέματα της κοινωνίας και η αδυναμία να μιλήσει με τη φωνή των πολιτών, μόνο αρνητικά επηρεάζει τη δυναμική του κόμματός του, ειδικά όταν η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη φαίνεται να απολαμβάνει τη σιωπή και την αδράνεια της αντιπολίτευσης.
Η εικόνα του Ανδρουλάκη στο μπαρ και η έλλειψη ουσιαστικού πολιτικού προγραμματισμού και δράσης ενισχύει την αίσθηση της αποτυχίας του πολιτικού του προφίλ. Αν ο ηγέτης του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝ.ΑΛ. επιθυμεί να κερδίσει την εμπιστοσύνη του κόσμου και να αναδειχθεί σε μια πραγματική πολιτική δύναμη, τότε θα πρέπει να αναλάβει πρωτοβουλίες που θα δείξουν ότι μπορεί να ανταγωνιστεί τη σημερινή κυβέρνηση και να προσφέρει συγκεκριμένες και εφαρμόσιμες λύσεις για τα καθημερινά προβλήματα των πολιτών.
Η στρατηγική του, αν δεν αναθεωρηθεί άμεσα, κινδυνεύει να οδηγήσει το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝ.ΑΛ. σε πολιτική αδράνεια και να το απομακρύνει από το κοινό που αναζητά μια ισχυρή και αξιόπιστη αντιπολίτευση.
Αξιοσημείωτο είναι πως ο Νίκος Ανδρουλάκης, ως επικεφαλής της αξιωματικής αντιπολίτευσης, δεν έχει αναλάβει μέχρι σήμερα καμία πρωτοβουλία ή δράση που να δείχνει ότι κατανοεί τα πραγματικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι πολίτες σε αυτή τη χώρα. Αντί να αξιοποιήσει τη θέση του για να βρεθεί στην πρώτη γραμμή της πολιτικής αντιπαράθεσης με την κυβέρνηση, ο Ανδρουλάκης φαίνεται να είναι εξαφανισμένος από τη δημόσια συζήτηση και δεν έχει αναλάβει σημαντικές πρωτοβουλίες για να εκφράσει τις θέσεις του κόμματός του, ή να διεκδικήσει λύσεις για τα άγρια προβλήματα της κοινωνίας.
Η εικόνα του σε αυτό το μπαρ ενισχύει την αίσθηση ότι η πολιτική του παρουσία είναι περισσότερο αδύναμη και ασαφής παρά δυναμική. Οι πολιτικοί ηγέτες έχουν την υποχρέωση να είναι κοντά στον κόσμο, να δείχνουν ότι κατανοούν τα προβλήματά τους και να αγωνίζονται για μια καλύτερη πραγματικότητα. Όταν ο ηγέτης ενός κόμματος φαίνεται να αποφεύγει τη θερμή επαφή με τους πολίτες και δεν δείχνει το απαιτούμενο πάθος για τα προβλήματα της κοινωνίας, τότε είναι αναμενόμενο να δημιουργούνται ερωτηματικά για το ποιον πραγματικά εκπροσωπεί και αν αξίζει να ηγηθεί της αντιπολίτευσης.
Από τη μια πλευρά, ο Ανδρουλάκης έχει καταφέρει να κρατήσει το κόμμα του σχετικά ενωμένο μετά την αποχώρηση των «πιο παραδοσιακών» στελεχών και την προσπάθεια να το ανανεώσει. Ωστόσο, αυτή η «ανανεωτική» εικόνα του φαίνεται να είναι περισσότερο εικονική παρά πραγματική, καθώς η απουσία του από την ενεργό πολιτική σκηνή και η έλλειψη καθαρής και δυναμικής αντιπολίτευσης, τον καθιστούν μια «άχρωμη» παρουσία στην πολιτική. Η απομάκρυνση από τα μεγάλα θέματα της κοινωνίας και η αδυναμία να μιλήσει με τη φωνή των πολιτών, μόνο αρνητικά επηρεάζει τη δυναμική του κόμματός του, ειδικά όταν η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη φαίνεται να απολαμβάνει τη σιωπή και την αδράνεια της αντιπολίτευσης.
Η εικόνα του Ανδρουλάκη στο μπαρ και η έλλειψη ουσιαστικού πολιτικού προγραμματισμού και δράσης ενισχύει την αίσθηση της αποτυχίας του πολιτικού του προφίλ. Αν ο ηγέτης του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝ.ΑΛ. επιθυμεί να κερδίσει την εμπιστοσύνη του κόσμου και να αναδειχθεί σε μια πραγματική πολιτική δύναμη, τότε θα πρέπει να αναλάβει πρωτοβουλίες που θα δείξουν ότι μπορεί να ανταγωνιστεί τη σημερινή κυβέρνηση και να προσφέρει συγκεκριμένες και εφαρμόσιμες λύσεις για τα καθημερινά προβλήματα των πολιτών.
Η στρατηγική του, αν δεν αναθεωρηθεί άμεσα, κινδυνεύει να οδηγήσει το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝ.ΑΛ. σε πολιτική αδράνεια και να το απομακρύνει από το κοινό που αναζητά μια ισχυρή και αξιόπιστη αντιπολίτευση.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
Καλωσήρθατε στον χώρο σχολίων του Αντικειμενικότητα. Να θυμάστε ότι κάθε άποψη είναι δεχτή εκτός αν προσβάλει ή θίγει τον άλλον όποτε παρακαλώ ο σχολιασμός σας να είναι κόσμιος.