Στα Παρασκήνια: Από το Άστρος Κυνουρίας αρχίζει τις περιοδείες του ο Στέφανος Κασσελάκης* Συνεχίζει να σπέρνει πανικό η Λάουρα Κοβέσι στην Κυβέρνηση* Με ψεύτικη αυτοπεποίθηση μίλησε ο Πρωθυπουργός στην συζήτηση στην Βουλή για το κράτος δικαίου

Αποκαλύπτουμε όλα τα πολιτικά παρασκήνια! Από τους διαδρόμους της Βουλής και τα υπουργικά γραφεία, μέχρι τις μυστικές συναντήσεις σε πρεσβείες και τα παζάρια στα κομματικά επιτελεία. Μάθε πρώτος για τις αθέατες διαπραγματεύσεις, τις κρυφές συμμαχίες και τις εσωτερικές πληροφορίες που διαμορφώνουν το πολιτικό σκηνικό, για να είσαι πάντα ένα βήμα μπροστά από τις εξελίξεις!

Καλή σας ημέρα φίλες φίλοι αγαπητοί αναγνώστες και ένα καλό και όμορφο Σαββατοκύριακο σε όλες και όλους!

Γεμάτη με ειδήσεις και αυτή η εβδομάδα που μας πέρασε με κυρίαρχη είδηση το πτυχίο του Μακάριου Λαζαρίδη, μια υπόθεση που αντί να κλείσει, άνοιξε ακόμη περισσότερο μετά την τηλεοπτική του εμφάνιση στο OPEN. 

Εκεί ο Υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης επιχείρησε να απαντήσει για το επίμαχο πτυχίο αλλά και για τον διορισμό του ως ειδικός επιστήμονας από την αείμνηστη Μαριέττα Γιαννάκου, καταφέρνοντας τελικά να προκαλέσει περισσότερα ερωτήματα απ’ όσα επιχείρησε να λύσει.

Η εικόνα που παρουσίασε ήταν χαρακτηριστική. Αντί για καθαρές απαντήσεις, είδαμε ένα κρεσέντο αλαζονείας που κορυφώθηκε με τη δήλωση ότι διορίστηκε επειδή ήταν… «όμορφος». Μια φράση που από μόνη της αρκεί για να καταλάβει κανείς το επίπεδο της επιχειρηματολογίας.

Και αν αυτό πέρασε στα όρια του γραφικού, τα όσα ειπώθηκαν για τα περιβόητα 15.000 ένσημα πέρασαν στα όρια του παράλογου. Γιατί όταν μιλάμε για τέτοιο αριθμό, μιλάμε για μια εργασιακή διαδρομή που απλώς δεν βγαίνει μαθηματικά. Η απάντηση περί «εργατικότητας» δεν έπεισε κανέναν και απλώς ενίσχυσε την αίσθηση ότι αποφεύγεται η ουσία.

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ήρθε και η δήλωση περί «τεμπέληδων Αριστερών» για να ρίξει κι άλλο λάδι στη φωτιά. Μια γενίκευση που δείχνει πολιτική ένδεια και αδυναμία κατανόησης της κοινωνικής πραγματικότητας.

Ο τεμπέλης θα μου επιτραπεί να πω πως δεν έχει ιδεολογική ταυτότητα, ούτε πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων. Υπάρχουν άνθρωποι σε κάθε πολιτικό χώρο που δεν διακρίνονται για την εργατικότητά τους, όπως υπάρχουν και άνθρωποι κύριως νέα παιδία που δουλεύουν σκληρά, πολλές φορές χωρίς δικαιώματα, αλλά και μεγαλύτεροι που δούλευουν και δεκαπέντε ώρες την ημέρα, και στις δύο περιπτώσεις ανεξαρτήτως ιδεολογίας.

Η εκ των υστέρων ανασκευή του Υφυπουργού μέσω κοινωνικών δικτύων δεν αλλάζει την εικόνα. Όταν κάτι ειπωθεί δημόσια, ειδικά με τέτοιο τρόπο, δεν μαζεύεται εύκολα. Και κυρίως δεν ξεχνιέται. Το πρόβλημα εδώ δεν είναι μια άστοχη δήλωση. Είναι μια συνολική στάση που δείχνει πώς αντιλαμβάνεται ένα κομμάτι του πολιτικού προσωπικού την κοινωνία.

Και κάπου εδώ βρίσκεται η ουσία. Σε μια περίοδο που οι πολίτες πιέζονται καθημερινά, τέτοιες τοποθετήσεις δεν προκαλούν απλώς αντιδράσεις, αλλά ενισχύουν την απόσταση από την πολιτική. Μια απόσταση που μεγαλώνει επικίνδυνα και δεν κλείνει με πρόχειρες δικαιολογίες.
Με ψεύτικη αυτοπεποίθηση μίλησε ο Πρωθυπουργός στην συζήτηση στην Βουλή για το κράτος δικαίου

Μου λένε ότι η εικόνα που επιχείρησε να παρουσιάσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης στην συζήτηση της Βουλής για το κράτος δικαίου απείχε αρκετά από την πραγματικότητα που βιώνουν στο εσωτερικό της παράταξής του. 

Ο Πρωθυπουργός εμφανίστηκε με μια επιτηδευμένη αυτοπεποίθηση, προσπαθώντας να πείσει τόσο την κοινοβουλευτική του ομάδα όσο και τα κομματικά ακροατήρια ότι η κατάσταση είναι υπό έλεγχο και πως η κυβέρνηση συνεχίζει απρόσκοπτα την πορεία της. Μόνο που, όπως μου μεταφέρεται, πίσω από το προσεκτικά δομημένο αφήγημα κρύβεται έντονη νευρικότητα.

Στην τοποθέτησή του δεν δίστασε να επιτεθεί στην αντιπολίτευση, βάζοντας στο στόχαστρο κυρίως το ΠΑΣΟΚ, το οποίο κατηγόρησε ότι εργαλειοποιεί το σκάνδαλο των υποκλοπών. 

Μια γραμμή άμυνας που έχει χρησιμοποιηθεί επανειλημμένα, αλλά πλέον δείχνει να φθείρεται, ειδικά όταν συνοδεύεται από μια στάση που αγγίζει τα όρια της προσποίησης άγνοιας. 

Γιατί όταν φτάνεις στο σημείο να εμφανίζεσαι ότι δεν γνωρίζεις ούτε καν το όνομα του Ταλ Ντίλιαν, ιδρυτή της Intellexa, ο οποίος έχει παραδεχτεί δημόσια ότι εμπορεύεται το λογισμικό Predator αποκλειστικά σε κυβερνήσεις, τότε το αφήγημα αρχίζει να μπάζει από παντού.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, ο Πρωθυπουργός επέλεξε να αποφύγει πλήρως ένα ακόμη ζήτημα που έχει αρχίσει να συζητείται έντονα, αυτό του Μακάριου Λαζαρίδη και των ερωτημάτων γύρω από το πτυχίο του. Ούτε λέξη. Καμία τοποθέτηση. Μια σιωπή που μόνο τυχαία δεν θεωρείται από όσους παρακολουθούν τις ισορροπίες στο εσωτερικό της κυβέρνησης.

Αντιθέτως, αυτό που προκάλεσε ιδιαίτερη αίσθηση, όπως μου λένε, ήταν η επιλογή του να μεταφέρει τη συζήτηση σε προσωπικό επίπεδο, κάνοντας αναφορά στην κατάσταση της υγείας του στενού του συνεργάτη, Γιώργου Μυλωνάκη, και κατηγορώντας την αντιπολίτευση και την εφημερίδα Documento για στοχοποίηση της οικογένειάς του. Μια κίνηση που ερμηνεύτηκε από αρκετούς ως προσπάθεια αλλαγής ατζέντας, αλλά και ως ένδειξη πίεσης.

Το πραγματικό πρόβλημα όμως δεν βρίσκεται στην αίθουσα της Βουλής. Βρίσκεται, όπως μου ψιθυρίζουν, μέσα στην ίδια την κοινοβουλευτική ομάδα της Νέας Δημοκρατίας, όπου η δυσαρέσκεια σιγοβράζει. 

Και εκεί δεν υπάρχουν μικρόφωνα και κάμερες για να στηθεί αφήγημα. Υπάρχουν βουλευτές που βλέπουν τις εξελίξεις, μετρούν το πολιτικό κόστος και αρχίζουν να κρατούν αποστάσεις.

Γι’ αυτό και τα βλέμματα στρέφονται ήδη προς το τέλος του μήνα, όταν θα συνεδριάσει η κοινοβουλευτική ομάδα, λίγο πριν από το κρίσιμο συνέδριο του κόμματος. 

Εκεί, όπως εκτιμούν αρκετοί, η εικόνα της «αυτοπεποίθησης» θα δοκιμαστεί στην πράξη. Και δεν είναι λίγοι εκείνοι που περιμένουν ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα βρεθεί αντιμέτωπος με πολύ πιο σκληρή κριτική από αυτή που ακούγεται δημοσίως.
Γιατί, όσο κι αν επιχειρείται να περάσει προς τα έξω μια εικόνα κανονικότητας, στο εσωτερικό τα πράγματα μόνο ήρεμα δεν είναι. Και αυτό, αργά ή γρήγορα, φαίνεται.

Συνεχίζει να σπέρνει πανικό η Λάουρα Κοβέσι στην Κυβέρνηση

Μαθαίνω ότι η Ευρωπαία εισαγγελέας Λάουρα Κοβέσι συνεχίζει ακάθεκτη να προκαλεί πραγματικό πονοκέφαλο στο κυβερνητικό στρατόπεδο, με τις εξελίξεις γύρω από τις έρευνες να δημιουργούν ένα κλίμα ασφυξίας που δύσκολα κρύβεται πίσω από επικοινωνιακά τεχνάσματα. 

Και δεν μιλάμε για έναν απλό πολιτικό εκνευρισμό, αλλά για έναν διάχυτο πανικό που διαπερνά βουλευτές, υπουργούς και κομματικά στελέχη, οι οποίοι βλέπουν πλέον τις εξελίξεις να τους ξεπερνούν.

Μου μεταφέρεται μάλιστα ότι σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις αρκετοί βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας εμφανίζονται ιδιαίτερα ανήσυχοι, καθώς αντιλαμβάνονται πως η δράση της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας δεν περιορίζεται σε επικοινωνιακά πυροτεχνήματα, αλλά προχωρά μεθοδικά, με στοιχεία και συγκεκριμένες κινήσεις που δύσκολα ανακόπτονται. Και εδώ αρχίζει το πραγματικά ενδιαφέρον: αντί για ψυχραιμία και θεσμική στάση, ορισμένοι επιλέγουν τη γραμμή της αμφισβήτησης.

Δεν είναι τυχαίο ότι κορυφαία στελέχη, όπως ο Άδωνις Γεωργιάδης, βγαίνουν στα τηλεοπτικά πάνελ και δηλώνουν ότι δεν αναγνωρίζουν την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία ως θεσμό. 

Μια επιλογή που περισσότερο δείχνει αμηχανία παρά πολιτική αυτοπεποίθηση. Γιατί όταν φτάνεις στο σημείο να αμφισβητείς έναν ευρωπαϊκό θεσμό, το ερώτημα δεν είναι αν πείθεις την κοινή γνώμη, αλλά αν προσπαθείς απεγνωσμένα να κερδίσεις χρόνο.

Και εδώ είναι το σημείο που, όπως μου λένε, γίνεται το μεγαλύτερο λάθος από πλευράς κυβέρνησης. Θεωρούν ότι με επικοινωνιακές επιθέσεις ή με υποβάθμιση του ρόλου της Κοβέσι μπορούν να αλλάξουν το κλίμα. Όμως η πραγματικότητα είναι πιο σκληρή: η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία δεν λειτουργεί με όρους εσωτερικής πολιτικής σκηνής. Δεν επηρεάζεται από τηλεοπτικές δηλώσεις, ούτε από κομματικές γραμμές. Κινείται θεσμικά, με διαδικασίες που δεν σταματούν επειδή κάποιοι “δεν την αναγνωρίζουν”.

Για να το πω πιο απλά: μπορεί κάποιοι στην Αθήνα να μην αναγνωρίζουν την Κοβέσι, αλλά η Κοβέσι δεν χρειάζεται την αναγνώρισή τους για να προχωρήσει. Και αυτό ακριβώς είναι που προκαλεί τον πραγματικό πανικό. Διότι για πρώτη φορά μετά από καιρό, φαίνεται να υπάρχει ένας μηχανισμός ελέγχου που δεν ελέγχεται από το εγχώριο πολιτικό σύστημα.

Και όσο οι αποκαλύψεις συνεχίζονται, τόσο θα μεγαλώνει η πίεση. Όχι μόνο σε επίπεδο επικοινωνίας, αλλά και σε επίπεδο πολιτικής επιβίωσης. Γιατί όταν ανοίγουν φάκελοι και ζητούνται εξηγήσεις, τα περιθώρια στενεύουν επικίνδυνα.
Το ερώτημα πλέον δεν είναι αν υπάρχει ανησυχία στην κυβέρνηση. Το ερώτημα είναι μέχρι πού μπορεί να φτάσει αυτή η ιστορία και πόσους θα συμπαρασύρει. Και εκεί, όπως μου λένε, αρχίζουν τα πραγματικά δύσκολα.

Από το Άστρος Κυνουρίας αρχίζει τις περιοδείες του ο Στέφανος Κασσελάκης

Για να γνωρίζετε ο Στέφανος Κασσελάκης ετοιμάζεται να πατήσει το κουμπί της πολιτικής του εξόρμησης με αφετηρία το Άστρος Κυνουρίας, μια επιλογή που μόνο τυχαία δεν μπορεί να χαρακτηριστεί. 

Μιλάμε για έναν τόπο με έντονο ιστορικό φορτίο, καθώς εκεί πραγματοποιήθηκε η Β’ Εθνοσυνέλευση, άρα το μήνυμα είναι σαφές: επιχειρείται μια σύνδεση του σήμερα με συμβολισμούς που παραπέμπουν σε ιδρυτικές στιγμές του ελληνικού κράτους. Και στην πολιτική, οι συμβολισμοί δεν μπαίνουν ποτέ στην τύχη.

Μαθαίνω ότι το επιτελείο του έχει επενδύσει ιδιαίτερα σε αυτή την εκκίνηση, θέλοντας να δώσει από την πρώτη στιγμή το στίγμα μιας περιοδείας με εθνική στόχευση και όχι απλώς επικοινωνιακές στάσεις. 

Το Άστρος λειτουργεί ως το «πρώτο καρέ» μιας καμπάνιας που φιλοδοξεί να δείξει παρουσία σε κάθε γωνιά της χώρας, με τον ίδιο τον Κασσελάκη να επιδιώκει άμεση επαφή με τον κόσμο, μακριά από τα στενά όρια των τηλεοπτικών στούντιο.

Από εκεί και πέρα, ο σχεδιασμός προβλέπει γρήγορη συνέχεια, με επόμενους σταθμούς τη Θεσσαλία και την Κρήτη. Δύο περιοχές με ιδιαίτερο πολιτικό βάρος, αλλά και διαφορετικά χαρακτηριστικά. 

Η Θεσσαλία κουβαλά ακόμη τις πληγές της από φυσικές καταστροφές και οικονομική πίεση, ενώ η Κρήτη αποτελεί διαχρονικά δύσκολο πεδίο για κάθε πολιτικό παίκτη, με ισχυρές τοπικές ισορροπίες και βαθιά ριζωμένα δίκτυα επιρροής.

Μου λένε ακόμη ότι στόχος αυτών των περιοδειών δεν είναι απλώς η καταγραφή παρουσίας, αλλά η δημιουργία πολιτικής δυναμικής σε περιοχές όπου το ακροατήριο παραμένει ρευστό. 

Και εδώ είναι το κρίσιμο: ο Στέφανος Κασσελάκης φαίνεται να επιλέγει να παίξει επιθετικά, ποντάροντας στην προσωπική του εικόνα και στην άμεση επικοινωνία, σε μια περίοδο που το πολιτικό σύστημα δείχνει κουρασμένο και οι πολίτες αποστασιοποιημένοι.

Το ερώτημα, βέβαια, είναι αν αυτή η στρατηγική θα αποδώσει. Γιατί άλλο πράγμα είναι ο συμβολισμός μιας εκκίνησης από το Άστρος και άλλο η πολιτική αποτύπωση στην καθημερινότητα των πολιτών. Εκεί θα κριθεί το πραγματικό αποτέλεσμα των περιοδειών.

Σε κάθε περίπτωση, η αρχή γίνεται με έντονο μήνυμα και καθαρή στόχευση. Και όπως συμβαίνει πάντα σε τέτοιες κινήσεις, η συνέχεια θα δείξει αν πρόκειται για μια καλοστημένη εκκίνηση ή για κάτι που μπορεί να αποκτήσει πραγματική πολιτική ουσία.