Στα Παρασκηνια: Ανησυχία στο επιτελείο του Πρωθυπουργού μετά την άρση ασυλίας των δεκατριών Βουλευτών* Ο Αντώνης Σαμαράς βοηθάει την Μαρία Καρυστιάνου να στήσει τον μηχανισμό του κόμματός της* Κόμμα σε... δόσεις από τον Αλέξη Τσίπρα

Αποκαλύπτουμε όλα τα πολιτικά παρασκήνια! Από τους διαδρόμους της Βουλής και τα υπουργικά γραφεία, μέχρι τις μυστικές συναντήσεις σε πρεσβείες και τα παζάρια στα κομματικά επιτελεία. Μάθε πρώτος για τις αθέατες διαπραγματεύσεις, τις κρυφές συμμαχίες και τις εσωτερικές πληροφορίες που διαμορφώνουν το πολιτικό σκηνικό, για να είσαι πάντα ένα βήμα μπροστά από τις εξελίξεις!

Καλή σας ημέρα φίλες φίλοι αγαπητοί αναγνώστες και ένα καλό και όμορφο Σαββατοκύριακο σε όλες και όλους!

Σήμερα, αγαπητοί αναγνώστες, θα ήθελα να σταθώ στο Forum των Δελφών, καθώς εκεί γίναμε μάρτυρες μιας εικόνας που συμπυκνώνει όλη την παθογένεια, αλλά και την ελπίδα της σύγχρονης ευρωπαϊκής δικαιοσύνης. Από τη μία, είδαμε τη Λάουρα Κόβεσι να μη μασάει τα λόγια της και να χαρακτηρίζει το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ ως ένα κανονικό «έγκλημα».

Και ας είμαστε ειλικρινείς: πώς αλλιώς μπορείς να περιγράψεις μια κατάσταση όπου εμπλέκονται άνθρωποι με ψευδώνυμα που παραπέμπουν σε άλλες εποχές και άλλους... χώρους, όπως ο «Φραπές» και ο «Χασάπης»; Είναι τουλάχιστον εξοργιστικό να δηλώνονται καλλιέργειες-φαντάσματα στον Όλυμπο και να εκταμιεύονται εκατομμύρια από τα ταμεία του οργανισμού, τη στιγμή που οι πραγματικοί αγρότες, αυτοί που μοχθούν στο λιοπύρι και τη λάσπη, παλεύουν για λίγα ευρώ. Αυτό δεν είναι απλώς κακοδιαχείριση· είναι, όντως, εγκληματικό.

Η κυρία Κόβεσι, όμως, δεν έμεινε στις διαπιστώσεις. Φάνηκε να έχει πάρει πλήρως το μήνυμα των σφοδρών επιθέσεων που εξαπέλυσαν εναντίον της όλη την εβδομάδα στελέχη της κυβέρνησης, όπως ο Άδωνις Γεωργιάδης και η Σοφία Βούλτεψη, οι οποίοι από τα τηλεοπτικά πάνελ επιχείρησαν να αποδομήσουν τον ρόλο της.

Η απάντησή της ήταν ένα «ράπισμα» με ευρωπαϊκό αέρα: «Όποιος έχει κάτι να καταγγείλει εναντίον της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, τον περιμένω στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο στο Λουξεμβούργο». Μια φράση που δείχνει ότι η Σιδηρά Κυρία της Ευρωπαϊκής Δικαιοσύνης δεν φοβάται κανέναν και, κυρίως, δεν σκοπεύει να κάνει ούτε βήμα πίσω μπροστά στις εγχώριες πολιτικές πιέσεις.

Στο ίδιο Forum, όμως, είδαμε και τον Αλέξη Τσίπρα. Έναν Τσίπρα που πλέον μιλάει ανοιχτά ως εν αναμονή αρχηγός κόμματος, παρά το γεγονός ότι το περίφημο εγχείρημά του παραμένει ένα «κουτί της Πανδώρας»: χωρίς όνομα, χωρίς σήμα, χωρίς πολιτική πλατφόρμα.

Θα ήθελα να σταθώ ιδιαίτερα σε μια αποστροφή του λόγου του, ότι η Ελλάδα δεν είναι μια «κανονική ευρωπαϊκή χώρα». Μια διαπίστωση που, αν και περιέχει δόσεις αλήθειας, ηχεί κάπως παράταιρα όταν εκστομίζεται από έναν άνθρωπο που κράτησε το τιμόνι της χώρας σε εξαιρετικά κρίσιμες στιγμές. Μπορεί ο κ. Τσίπρας να μην κυβέρνησε σαράντα χρόνια, όπως η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ, όμως στην προσπάθεια για την περιβόητη «κανονικότητα», έβαλε κι αυτός το δικό του λιθαράκι – και όχι πάντα προς τη σωστή κατεύθυνση.

Η αυτοκριτική είναι καλό πράγμα, αρκεί να μην συνοδεύεται από μια επιλεκτική μνήμη που διαγράφει τις δικές μας ευθύνες για το πώς φτάσαμε εδώ. Γιατί η απόσταση από την Ευρώπη δεν μετριέται μόνο με τους δείκτες της οικονομίας, αλλά και με την ποιότητα των θεσμών και την ειλικρίνεια του πολιτικού λόγου. Κάτι που, όπως φάνηκε στους Δελφούς, έχουμε ακόμα πολύ δρόμο να διανύσουμε για να το κατακτήσουμε.
Ανησυχία στο επιτελείο του Πρωθυπουργού μετά την άρση ασυλίας των δεκατριών Βουλευτών

Μαθαίνω ότι το κλίμα στο Μέγαρο Μαξίμου κάθε άλλο παρά ανοιξιάτικο είναι τα τελευταία εικοσιτετράωρα. Η πρόσφατη απόφαση της Ολομέλειας της Βουλής για την άρση της ασυλίας των 13 «γαλάζιων» βουλευτών, τα ονόματα των οποίων φιγουράρουν στη δικογραφία για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, έχει προκαλέσει ισχυρούς τριγμούς στο κυβερνητικό οικοδόμημα.

Η εικόνα της κοινοβουλευτικής ομάδας να ψηφίζει σύσσωμη την παραπομπή των συναδέλφων της στη δικαιοσύνη μπορεί να παρουσιάστηκε ως κίνηση «θεσμικής υπευθυνότητας», όμως πίσω από τις κλειστές πόρτες μου μεταφέρεται ότι η νευρικότητα χτυπάει κόκκινο. Και ο λόγος δεν είναι μόνο οι 13 που ήδη βρίσκονται στο στόχαστρο.

Το πραγματικό «θρίλερ», όπως μου ψιθυρίζουν έμπειροι κοινοβουλευτικοί, βρίσκεται στις κινήσεις της Ευρωπαίας Εισαγγελέως, Λάουρα Κοβέσι. Οι πληροφορίες από τις Βρυξέλλες θέλουν την κ. Κοβέσι να μην σταματά εδώ. Αντιθέτως, αναμένεται να στείλει το επόμενο διάστημα άλλες επτά δικογραφίες στη Βουλή, ανοίγοντας έναν νέο κύκλο δικαστικών περιπετειών για στελέχη της παράταξης. Πρόκειται για μια «βόμβα» μεγατόνων, η οποία, αν εκραγεί, θα καταστήσει τη διαχείριση της καθημερινότητας σχεδόν αδύνατη για την κυβέρνηση.

Μέσα σε αυτό το ασφυκτικό πλαίσιο, οι εισηγήσεις προς τον Πρωθυπουργό για πρόωρες εκλογές έχουν αρχίσει να πληθαίνουν και πάλι. Όπως σας έχω ξαναπεί, δεν είναι λίγοι εκείνοι στο στενό επιτελείο του Κυριάκου Μητσοτάκη που υποστηρίζουν ότι η «φυγή προς τα εμπρός» είναι η μόνη λύση πριν η φθορά γίνει μη αναστρέψιμη και πριν οι δικαστικές εξελίξεις πνίξουν πλήρως την πολιτική ατζέντα.

Ωστόσο, ο Πρωθυπουργός, τουλάχιστον προς το παρόν, εμφανίζεται αμετακίνητος. Επιμένει στη γραμμή ότι οι εκλογές θα γίνουν στο τέλος της τετραετίας, ποντάροντας προφανώς στο ότι ο χρόνος θα λειτουργήσει ως κατευναστικός παράγοντας. Μόνο που στην πολιτική, ο χρόνος είναι σχετικός, ειδικά όταν έχεις απέναντί σου μια Ευρωπαία Εισαγγελέα που δείχνει αποφασισμένη να φτάσει μέχρι το τέλος.

Το ερώτημα που πλανάται πλέον στους διαδρόμους του Μαξίμου είναι απλό: Θα αντέξει η κυβερνητική συνοχή ακόμα επτά δικογραφίες ή ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα αναγκαστεί να πατήσει το «κουμπί» του εκλογικού αιφνιδιασμού για να προλάβει τα χειρότερα; Η ιστορία δείχνει ότι όταν οι δικογραφίες αρχίζουν να φτάνουν κατά δεκάδες, η θεωρία της «εξάντλησης της τετραετίας» γίνεται συνήθως το πρώτο θύμα της πραγματικότητας.
Ο Αντώνης Σαμαράς βοηθάει την Μαρία Καρυστιάνου να στήσει τον μηχανισμό του κόμματός της

Μου λένε ότι οι ψίθυροι που ακούγονταν το τελευταίο διάστημα για μια ιδιότυπη «συμμαχία» στα σκοτεινά, αρχίζουν πλέον να αποκτούν σάρκα και οστά. Οι πληροφορίες που φτάνουν στα αυτιά μου θέλουν τον πρώην Πρωθυπουργό, Αντώνη Σαμαρά, να έχει αναλάβει ρόλο υψηλού συμβούλου και «αρχιτέκτονα» στα παρασκήνια, βοηθώντας τη Μαρία Καρυστιάνου να οικοδομήσει τον κομματικό της μηχανισμό.

Ο Μεσσήνιος πολιτικός, που γνωρίζει όσο λίγοι το παιχνίδι των δομών και της οργάνωσης βάσης, φαίνεται πως βρήκε στο πρόσωπο της «μάνας των Τεμπών» το ιδανικό όχημα για να παρέμβει στις εξελίξεις. Μόνο που, όπως μου μεταφέρεται, το εγχείρημα μοιάζει να κλυδωνίζεται πριν καν πάρει επίσημη μορφή. Στην πολιτική πιάτσα η συζήτηση έχει ανάψει για τα καλά, καθώς το «κάστρο» της Θεσσαλονίκης –που αποτελούσε τον σκληρό πυρήνα της προσπάθειας– παρουσιάζει εικόνα διάλυσης.

Μαθαίνω, λοιπόν, πως από μια ομάδα 80 ατόμων που αποτελούσαν τη μαγιά του κινήματος στη συμπρωτεύουσα, οι αποχωρήσεις είναι πλέον μαζικές. Και το χειρότερο δεν είναι οι αποχωρήσεις αυτές καθαυτές, αλλά οι αιχμές που αφήνουν πίσω τους οι παραιτηθέντες. Ακούγονται βαριές κουβέντες για αδιαφάνεια στις διαδικασίες, αλλά και για μια απροκάλυπτη εργαλειοποίηση του ιερού πόνου των Τεμπών για πολιτικές σκοπιμότητες που δεν συνάδουν με το αρχικό πνεύμα του αγώνα.

Εδώ όμως κρύβεται το πραγματικό «ζουμί» της υπόθεσης. Αν παρατηρήσει κανείς την ιδεολογική ταυτότητα όσων κλείνουν την πόρτα πίσω τους, θα δει ότι ανήκουν παραδοσιακά στον χώρο της Κεντροαριστεράς – από τον ΣΥΡΙΖΑ και την Πλεύση Ελευθερίας μέχρι το ΠΑΣΟΚ. 

Η ανάγνωση που κάνουν έμπειροι αναλυτές είναι σαφής: Η «απομάκρυνση» αυτή δεν είναι τυχαία, καθώς στον ορίζοντα αχνοφαίνεται η επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα. Οι άνθρωποι αυτοί φαίνεται πως επιλέγουν να κρατήσουν δυνάμεις για το «μεγάλο comeback», παρά να εγκλωβιστούν σε ένα σχήμα που μυρίζει... Μεσσηνία από μακριά.

Σε κάθε περίπτωση, αν οι πληροφορίες για τη σύμπραξη Σαμαρά - Καρυστιάνου επιβεβαιωθούν πλήρως, θα έχουμε μια ακόμη τρανή απόδειξη για όσα σας μεταφέρω εδώ και καιρό. Ο κύριος Σαμαράς, εμφανώς επηρεασμένος από το βάρος της ηλικίας αλλά κυρίως από τον πρόσφατο και αδόκητο χαμό της πολυαγαπημένης του κόρης, Λένας, δείχνει να αλλάζει στρατηγική.

Η απώλεια αυτή φαίνεται πως λειτούργησε ως καταλύτης. Ο πρώην Πρωθυπουργός, αντί να βγει ο ίδιος στην πρώτη γραμμή της σύγκρουσης, προτιμά πλέον να λειτουργεί ως ο «υπόγειος παίκτης», ο άνθρωπος που κινεί τα νήματα από το σκοτάδι. Επιλέγει να προτάξει ένα πρόσωπο με υψηλή συναισθηματική φόρτιση και «φρεσκάδα» στην κοινή γνώμη, ενώ ο ίδιος θα οικοδομεί τον μηχανισμό που ξέρει να στήνει καλύτερα από τον καθένα.

Το ερώτημα που μένει να απαντηθεί είναι αν η κυρία Καρυστιάνου θα καταφέρει να αντέξει το βάρος μιας τέτοιας «κηδεμονίας» ή αν το εγχείρημα θα καταρρεύσει υπό το βάρος των εσωτερικών αντιφάσεων και της σκιάς του Αντώνη Σαμαρά, πριν καν φτάσει στις κάλπες. Γιατί, κακά τα ψέματα, στην πολιτική οι «συμμαχίες κορυφής» σπάνια επιβιώνουν όταν η βάση αρχίζει να φυλλορροεί με τέτοια ταχύτητα.

Κόμμα σε... δόσεις από τον Αλέξη Τσίπρα

Για να γνωρίζετε, η στρατηγική που έχει επιλέξει ο Αλέξης Τσίπρας το τελευταίο διάστημα θυμίζει περισσότερο ένα κακώς σχεδιασμένο σίριαλ με υπερβολικά πολλά επεισόδια, παρά μια δυναμική επιστροφή στην κεντρική πολιτική σκηνή. Ο πρώην Πρωθυπουργός φαίνεται να παρουσιάζει το νέο του πολιτικό εγχείρημα... σε δόσεις, λες και προσπαθεί να κρατήσει το ενδιαφέρον του κοινού ζωντανό με το σταγονόμετρο.

Μόνο που, όπως μου μεταφέρεται από έμπειρους αναλυτές της πιάτσας, αυτή η τακτική της «αποσπασματικής εμφάνισης» του προκαλεί ήδη σοβαρή πολιτική φθορά. Φαίνεται πως ο ίδιος δεν το αντιλαμβάνεται – ή ίσως, όπως ψιθυρίζεται σκωπτικά στους διαδρόμους, οι ακριβοπληρωμένοι Γάλλοι επικοινωνιολόγοι του αποφεύγουν να του μεταφέρουν την πικρή αλήθεια, εγκλωβισμένοι σε θεωρίες που απέχουν παρασάγγας από την ελληνική πραγματικότητα.

Η απουσία ενός καθαρού, ολοκληρωμένου αφηγήματος εδώ και τώρα, δίνει πολύτιμο χώρο και «πόντους» στο ΠΑΣΟΚ και τον Νίκο Ανδρουλάκη. Η Χαριλάου Τρικούπη, εκμεταλλευόμενη το κενό που αφήνει η αναποφασιστικότητα του Τσίπρα, επιχειρεί να εδραιωθεί ως ο μοναδικός σοβαρός πόλος απέναντι στην κυβέρνηση.

Αυτή ακριβώς η εξέλιξη, όμως, είναι που τρίβει τα χέρια του Κυριάκου Μητσοτάκη. Μαθαίνω ότι στο Μέγαρο Μαξίμου, αν μπορούσαν να διαλέξουν αντίπαλο για την επόμενη ημέρα των εκλογών, αυτός θα ήταν δίχως άλλο ο Νίκος Ανδρουλάκης. Γιατί; Διότι έτσι ο Πρωθυπουργός μπορεί να συνεχίσει απρόσκοπτα το αγαπημένο του αφήγημα: το δίλημμα «Μητσοτάκης ή Χάος».

Όσο η αντιπολίτευση παραμένει κατακερματισμένη και ο βασικός «παίκτης» της Αριστεράς αναλώνεται σε εσωτερικές διεργασίες και... δόσεις ανακοινώσεων, ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα μπορεί να δείχνει προς τα έδρανα της αντιπολίτευσης και να υποστηρίζει με άνεση ότι «δεν υπάρχει εναλλακτική λύση».

Ο Αλέξης Τσίπρας, στην προσπάθειά του να φανεί μετρημένος και στρατηγικός, κινδυνεύει να βρεθεί εκτός τάιμινγκ. Στην πολιτική, η αναμονή συχνά εκλαμβάνεται ως αδυναμία και οι «δόσεις» ως έλλειψη ολοκληρωμένου σχεδίου. Αν δεν αποφασίσει σύντομα να ανοίξει όλα τα χαρτιά του, μπορεί όταν το κάνει, το τραπέζι να είναι ήδη πιασμένο από άλλους και ο Μητσοτάκης να έχει ήδη στήσει το σκηνικό της επόμενης αναμέτρησης με τους όρους που τον βολεύουν.