Στα παρασκήνια: Ο Αλέξης Τσίπρας έδωσε στίγμα για το σήμα του νέου του φορέα*Στο ΠΑΣΟΚ έπαθαν…ΣΥΡΙΖΑ*Ο Κυριάκος Μητσοτάκης αναμένεται να τα ακούσει άσχημα στο συνέδριο της ΝΔ

Αποκαλύπτουμε όλα τα πολιτικά παρασκήνια! Από τους διαδρόμους της Βουλής και τα υπουργικά γραφεία, μέχρι τις μυστικές συναντήσεις σε πρεσβείες και τα παζάρια στα κομματικά επιτελεία. Μάθε πρώτος για τις αθέατες διαπραγματεύσεις, τις κρυφές συμμαχίες και τις εσωτερικές πληροφορίες που διαμορφώνουν το πολιτικό σκηνικό, για να είσαι πάντα ένα βήμα μπροστά από τις εξελίξεις!

Καλή σας ημέρα φίλες και φίλοι αγαπητοί αναγνώστες ένα καλό και όμορφο Σαββατοκύριακο σε όλες και όλους!

Αυτή την εβδομάδα αγαπητοί αναγνώστες είδαμε τις δυο όψεις της Ελλάδας. Από τη μία, μέσα από μερικές φωτογραφίες που λίγο έλειψε να καταλήξουν σε δημοπρασία στην πλατφόρμα eBay, είδαμε την Ελλάδα της αξιοπρέπειας, της θυσίας και της καθαρής ματιάς απέναντι στην Ιστορία.

Την Ελλάδα του Ναπολέων Σουκατζίδης, του Ηλία Ρίζου και των άλλων 200 ηρώων, πατριωτών, κομμουνιστών, που τη ματωμένη Πρωτομαγιά του ’44 στάθηκαν στο Σκοπευτήριο Καισαριανής με τις γροθιές υψωμένες, κοιτώντας τον Γερμανό κατακτητή στα μάτια.

Δεν σας κρύβω ότι ένιωσα υπερηφάνεια ως Έλληνας και βαθιά συγκίνηση βλέποντας τον 20χρονο Ηλία Ρίζο, ένα παιδί σχεδόν, να χαμογελά γνωρίζοντας ότι σε λίγα δευτερόλεπτα θα πέσει από τη ριπή ενός πολυβόλου. Εκείνη η Ελλάδα δεν ζητά τίποτα, δεν παρακαλά, δεν διαπραγματεύεται. Πεθαίνει όρθια.

Και μετά, ήρθε η άλλη Ελλάδα. Αυτή που σε προσγειώνει απότομα και σε θυμώνει. Η Ελλάδα όπου, με αφορμή αυτές τις φωτογραφίες, κάποιοι γνωστοί-άγνωστοι βεβηλώνουν και λεηλατούν το μνημείο των 200 στην Καισαριανή.

Η Ελλάδα που δεν αντέχει τη μνήμη, γιατί η μνήμη είναι καθρέφτης και ο καθρέφτης δείχνει πράγματα που δεν βολεύουν. Η Ελλάδα που τρέμει τους νεκρούς της όταν αυτοί θυμίζουν ότι κάποτε υπήρξε συλλογικότητα, θάρρος και ιδανικά.

Η ίδια Ελλάδα που είδαμε λίγες μέρες μετά, όταν ο Άδωνις Γεωργιάδης επισκέφθηκε το Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Νίκαιας με συνοδεία αστυνομικών. Και όταν γιατροί και νοσηλευτές τόλμησαν να του ασκήσουν λεκτική κριτική για την κατάσταση της δημόσιας υγείας, η απάντηση δεν ήταν διάλογος αλλά τα ΜΑΤ. Γκλομπ, ένταση και διάλυση συγκέντρωσης.

Γιατί σε αυτή την Ελλάδα, όποιος μιλά ενοχλεί και όποιος ενοχλεί καταστέλλεται. Η εξουσία δεν θέλει ερωτήσεις, θέλει σιωπή.

Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ζούμε και την Ελλάδα των Τεμπών. Τρία χρόνια μετά το έγκλημα, οι συγγενείς των θυμάτων παίρνουν επιτέλους στα χέρια τους το χαρτί για να ασκήσουν το αυτονόητο δικαίωμα: να προχωρήσουν σε εκταφή των δικών τους ανθρώπων, ώστε να γίνουν τοξικολογικές εξετάσεις και να μάθουν επιτέλους από τι πέθαναν.

Και τότε έρχεται το ελληνικό κράτος και τους λέει, με παγωμένη γραφειοκρατική αναλγησία, ότι οι εξετάσεις θα γίνουν μόνο για να διαπιστωθεί αν τα θύματα είχαν καταναλώσει αλκοόλ ή ναρκωτικά πριν το δυστύχημα.

Όχι για την έκρηξη, όχι για τα χημικά, όχι για τις ευθύνες. Μόνο για να μεταφερθεί η ενοχή στα ίδια τα θύματα. Αυτή είναι η άλλη Ελλάδα: αυτή που, αντί να σκύψει το κεφάλι, σηκώνει το δάχτυλο.

Και μέσα σε όλα αυτά, η Ελλάδα της εργασιακής ζούγκλας. Η Ελλάδα της έκρηξης από διαρροή προπανίου στο εργοστάσιο της μπισκοτοβιομηχανίας Βιολάντα, που στοίχισε τη ζωή σε πέντε εργαζόμενες γυναίκες. Εκεί όπου αποδείχθηκε ότι ο διευθυντής γνώριζε για τη διαρροή και δεν έκανε τίποτα.


Συνελήφθη, οδηγήθηκε στη Δικαιοσύνη και εκεί, μπροστά στα μάτια όλων, κάποιοι εργαζόμενοι τον χειροκρότησαν και του φώναζαν «κουράγιο». Όχι στις νεκρές συναδέλφισσές τους. Στον άνθρωπο που τις έστειλε στον θάνατο. Αν αυτό δεν είναι κοινωνική διάλυση, τότε τι είναι;


Αυτές λοιπόν είναι οι δύο όψεις της Ελλάδας που είδαμε αυτή την εβδομάδα. Η Ελλάδα των εκτελεσμένων της Καισαριανής και η Ελλάδα της λήθης και της βίας. Η Ελλάδα της αξιοπρέπειας και η Ελλάδα της συγκάλυψης.


Και το ερώτημα δεν είναι ποια από τις δύο υπάρχει. Υπάρχουν και οι δύο. Το ερώτημα είναι ποια από τις δύο θα αφήσουμε να κυριαρχήσει.


Γιατί η Ιστορία, είτε το θέλουμε είτε όχι, γράφεται πάντα από τη στάση μας. Και η ουδετερότητα, ειδικά σε τέτοιες εποχές, δεν είναι επιλογή. Είναι συνενοχή.
Στο ΠΑΣΟΚ έπαθαν…ΣΥΡΙΖΑ

Μαθαίνω ότι στο ΠΑΣΟΚ επικρατεί πλέον μια εικόνα που φέρνει έντονα στο μυαλό τις πιο χαοτικές περιόδους του ΣΥΡΙΖΑ, τότε που όλοι αμφισβητούσαν όλους και κανείς δεν ήξερε ποιος τραβάει τελικά το τιμόνι.

Η αμφισβήτηση στο πρόσωπο του Νίκος Ανδρουλάκης ενόψει του Συνεδρίου έχει ξεφύγει από τα ψιθυριστά πηγαδάκια και έχει περάσει πλέον σε κανονική εσωκομματική αναταραχή. 

Στελέχη που μέχρι χθες έκαναν πως δεν βλέπουν, σήμερα μιλούν ανοιχτά για ηγετικό πρόβλημα, στρατηγικό κενό και πολιτική ασάφεια, με τον πρόεδρο του κόμματος να προσπαθεί να μαζέψει τα ασυμμάζευτα, χωρίς όμως ιδιαίτερη επιτυχία.

Στο εσωτερικό του κόμματος, η πίεση αυξάνεται καθημερινά, καθώς ο Παύλος Γερουλάνος και ο Χάρης Δούκας δεν κρύβουν πλέον την πολιτική τους απόσταση από τον Νίκο Ανδρουλάκη. Άλλοτε με αιχμές, άλλοτε με πιο καθαρές τοποθετήσεις, η αμφισβήτηση είναι εκεί και βαθαίνει.

Το κλίμα θυμίζει κόμμα σε εσωστρέφεια, με πολλούς δελφίνους και κανένα ξεκάθαρο αφήγημα προς την κοινωνία, την ώρα που το Συνέδριο αντί να λειτουργεί ως ευκαιρία επανεκκίνησης, μετατρέπεται σε πεδίο εσωκομματικής σύγκρουσης.

Παράλληλα, υπάρχει έντονη και σχεδόν ασφυκτική πίεση προς την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ να ξεκαθαρίσει τη στάση της απέναντι στη Νέα Δημοκρατία. 

Πολλά στελέχη προειδοποιούν ότι οποιαδήποτε σκέψη ή υπαινιγμός συνεργασίας θα αποτελέσει πολιτική αυτοκτονία, σε μια περίοδο που η βάση του κόμματος δείχνει ήδη απογοητευμένη και καχύποπτη.

Το πρόβλημα, όμως, δεν σταματά εδώ, καθώς στο κάδρο έχει μπει και ένα σοβαρό σκάνδαλο που ταρακουνά συθέμελα το συνδικαλιστικό οικοδόμημα του κόμματος.

Ο πρόεδρος της ΠΑΣΚΕ, του συνδικαλιστικού οργάνου του ΠΑΣΟΚ, Νίκος Παναγόπουλος, μετά τις αποκαλύψεις, έχασε τη στήριξη του κόμματος, με τη ζημιά να μοιάζει ήδη μη αναστρέψιμη. 

Η ΠΑΣΚΕ, σύσσωμη σχεδόν, φέρεται να ετοιμάζεται να αποχωρήσει από το ΠΑΣΟΚ, κάτι που αν συμβεί, θα σημάνει τη διάλυση ενός ιστορικού πυλώνα που αποτέλεσε για δεκαετίες βασικό στήριγμα της παράταξης.

Μια τέτοια εξέλιξη θα ισοδυναμεί με γκρέμισμα όσων έχτισε ο Ανδρέας Παπανδρέου, αφήνοντας το κόμμα χωρίς ισχυρή παρουσία στον συνδικαλιστικό χώρο.

Και μέσα σε αυτό το ήδη εκρηκτικό σκηνικό, υπάρχει και ο αστάθμητος παράγοντας που ακούει στο όνομα Αλέξης Τσίπρας.

Ο πρώην πρωθυπουργός κινείται παρασκηνιακά με στόχο, όπως λέγεται, να ενώσει την πολυκερματισμένη Κεντροαριστερά μέσα από έναν νέο φορέα. Ένα τέτοιο εγχείρημα λειτουργεί ως μόνιμος πονοκέφαλος για τη Χαριλάου Τρικούπη, καθώς αρκετοί βλέπουν σε αυτό μια πιθανή διέξοδο από το σημερινό αδιέξοδο, ενώ άλλοι φοβούνται την πλήρη απορρόφηση ή περιθωριοποίηση του ΠΑΣΟΚ.

Το συμπέρασμα που βγαίνει αβίαστα είναι ότι στο ΠΑΣΟΚ δεν μιλάμε απλώς για μια δύσκολη περίοδο, αλλά για μια υπαρξιακή κρίση με πολλά ανοιχτά μέτωπα. Η ηγεσία αμφισβητείται, τα ιστορικά στηρίγματα τρίζουν και το πολιτικό μέλλον μοιάζει θολό.

Αν κάτι θυμίζει όλο αυτό, είναι ένα κόμμα που έχει μπει στον ίδιο κατήφορο που ακολούθησε κάποτε ο ΣΥΡΙΖΑ, με όλα τα γνωστά επακόλουθα. Και το ερώτημα πλέον δεν είναι αν “έπαθαν ΣΥΡΙΖΑ”, αλλά πόσο βαθιά θα πάει αυτή η ιστορία.

Ο Αλέξης Τσίπρας έδωσε στίγμα για το σήμα του νέου του φορέα

Μου λένε ότι στην παρουσίαση του βιβλίου του στη Λάρισα, ο Αλέξης Τσίπρας έκανε κάτι που μόνο τυχαίο δεν ήταν. Ανάμεσα σε γενικόλογες αναφορές, ιστορικούς συμβολισμούς και γνωστά αφηγήματα περί πορείας και δικαίωσης, πέταξε μια φράση που για όσους ξέρουν να ακούν, είπε πολλά.


Εμμέσως πλην σαφώς, έδωσε στίγμα για τον νέο του φορέα και πιο συγκεκριμένα για το σήμα του, το οποίο, όπως όλα δείχνουν, θα είναι ένα καράβι. Όχι οποιοδήποτε καράβι, αλλά φορτωμένο με συμβολισμούς, ταξίδι, φουρτούνες και –φυσικά– προορισμό.

Και επειδή τίποτα δεν γίνεται στην τύχη, το καράβι δένει απόλυτα με όσα σας έχω ξαναμεταφέρει για το όνομα του νέου φορέα, που πιθανότατα θα είναι «Ιθάκη». Οδυσσειακό το concept, ποιητικό, με αναφορές στην πορεία, στις δοκιμασίες και στην επιστροφή.

Ένα πολιτικό αφήγημα που επιχειρεί να ντυθεί με μύθο και πολιτισμικό βάθος, για να καλύψει ένα πολύ πιο πεζό πρόβλημα: ότι ο κόσμος έχει μνήμη και δεν ξεχνά τόσο εύκολα. Το καράβι ως σύμβολο δεν είναι απλώς ένα λογότυπο, είναι μια προσπάθεια επανεκκίνησης με παλιά υλικά, βαμμένα όμως με καινούριο χρώμα.

Για να λέμε όμως καθαρές κουβέντες, αγαπητοί αναγνώστες, όσα καράβια, όσες Ιθάκες και όσοι ποιητικοί συμβολισμοί κι αν επιστρατευτούν, η ελληνική κοινωνία δεν δείχνει διάθεση για ξαναζεσταμένο φαγητό.

Το έχει δοκιμάσει, το έχει πληρώσει και πλέον το αναγνωρίζει με την πρώτη μπουκιά. Η κόπωση δεν είναι επικοινωνιακή, είναι πολιτική και βαθιά κοινωνική. Και αυτό δεν αλλάζει ούτε με νέο φορέα, ούτε με νέο όνομα, ούτε με πιο καλοσχεδιασμένο σήμα.

Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν το σήμα θα είναι καράβι ή αν ο φορέας θα λέγεται Ιθάκη. Το πραγματικό ερώτημα είναι αν υπάρχει νέο πολιτικό περιεχόμενο ή απλώς μια ακόμη προσπάθεια ανακύκλωσης προσώπων, λόγων και ρόλων.

Γιατί, στο τέλος της ημέρας, ο κόσμος δεν ψάχνει άλλο ταξίδι με τον ίδιο καπετάνιο και τον ίδιο χάρτη. Και αυτό, όσο κι αν κάποιοι κάνουν ότι δεν το βλέπουν, είναι το πιο βαρύ φορτίο σε αυτό το καράβι.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης αναμένεται να τα ακούσει άσχημα στο συνέδριο της ΝΔ

Για να γνωρίζεται, τα εσωκομματικά στη Νέα Δημοκρατία δεν πάνε καθόλου καλά για τον Κυριάκος Μητσοτάκης και αυτό δεν κρύβεται πια ούτε πίσω από χαμόγελα, ούτε πίσω από στημένες ομιλίες ενότητας.

Το επερχόμενο συνέδριο μόνο τυπική διαδικασία δεν θα είναι, καθώς στο παρασκήνιο έχει ήδη συσσωρευτεί έντονη δυσαρέσκεια για μια σειρά από επιλογές, χειρισμούς και –κυρίως– για τη συνολική εικόνα φθοράς που εμφανίζει το κόμμα.

Στελέχη που μέχρι πρότινος σιωπούσαν, τώρα ψάχνουν τρόπο να μιλήσουν χωρίς να καούν, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι το κλίμα στη βάση δεν έχει καμία σχέση με τις παρουσιάσεις του Μεγάρου Μαξίμου.


Τα πρώτα δείγματα αυτής της εσωτερικής γκρίνιας ήρθαν ήδη από τον λεγόμενο «δελφίνο» της παράταξης, τον Νίκος Δένδιας, ο οποίος πρόσφατα άφησε σαφείς αιχμές για τη δημοσκοπική εικόνα της ΝΔ.

Δεν είπε πολλά, αλλά είπε όσα έπρεπε. Και κυρίως τα είπε με τον τρόπο που ξέρει: θεσμικά, κομψά, αλλά με νόημα. Για όσους διαβάζουν πίσω από τις γραμμές, το μήνυμα ήταν ξεκάθαρο. Η παράταξη δεν τραβάει, η κοινωνία απομακρύνεται και το πρόβλημα δεν λύνεται με επικοινωνιακά τρικ.

Παρόλα αυτά, τόσο ο Υπουργός Άμυνας όσο και οποιοδήποτε άλλο στέλεχος πρώτης γραμμής γνωρίζει πολύ καλά ότι η ανοιχτή και ευθεία αμφισβήτηση του Πρωθυπουργού ισοδυναμεί με πολιτική αυτοκτονία.

Στη Νέα Δημοκρατία του σήμερα δεν υπάρχει χώρος για αντάρτικο. Όποιος σηκώσει κεφάλι, διαγράφεται. Χωρίς δεύτερη σκέψη, χωρίς εσωτερικό διάλογο, χωρίς επιστροφές. 

Αυτός είναι και ο λόγος που η κριτική που αναμένεται να ακουστεί στο γαλάζιο συνέδριο θα είναι προσεκτικά ζυγισμένη, μετρημένη λέξη προς λέξη, ώστε να χτυπά το πρόβλημα αλλά να μην φαίνεται ότι χτυπά τον ίδιο τον Πρωθυπουργό.

Το κλίμα λοιπόν θα είναι περίεργο. Από τη μία χειροκροτήματα, συνθήματα ενότητας και «πάμε μπροστά». Από την άλλη, υπόγειες αιχμές, μισόλογα και παρεμβάσεις που θα λένε πολλά χωρίς να κατονομάζουν κανέναν.

Ένα συνέδριο γεμάτο πολιτική υποκρισία, όπου όλοι θα ξέρουν τι συμβαίνει αλλά κανείς δεν θα το λέει ξεκάθαρα. Και αυτό ίσως είναι το πιο ανησυχητικό στοιχείο για τον Κυριάκο Μητσοτάκη: όχι ότι θα δεχθεί κριτική, αλλά ότι κανείς δεν τολμά να του την κάνει στα ίσια.

Γιατί όταν η δυσαρέσκεια δεν εκφράζεται ανοιχτά, συνήθως διογκώνεται και αργά ή γρήγορα επιστρέφει πολύ πιο άγρια.