Στα Παρασκηνια: Ανακατατάξεις στο Κίνημα Δημοκρατίας του Στέφανου Κασσελάκη* Μπορεί τώρα το σύστημα να φουσκώνει τη Μαρία Καρυστιανού αλλά αυτό θα αλλάξει όσο πλησιάζει η ώρα των ανακοινώσεων για τον νέο φορέα του Αλέξη Τσίπρα* και ένα κουίζ (για πολύ μυημένους): Ποια Βουλευτής ετοιμάζεται να γυρίσει στο κόμμα από το οποίο ξεκίνησε;

Αποκαλύπτουμε όλα τα πολιτικά παρασκήνια! Από τους διαδρόμους της Βουλής και τα υπουργικά γραφεία, μέχρι τις μυστικές συναντήσεις σε πρεσβείες και τα παζάρια στα κομματικά επιτελεία. Μάθε πρώτος για τις αθέατες διαπραγματεύσεις, τις κρυφές συμμαχίες και τις εσωτερικές πληροφορίες που διαμορφώνουν το πολιτικό σκηνικό, για να είσαι πάντα ένα βήμα μπροστά από τις εξελίξεις!

Καλή σας ημέρα φίλες και φίλοι αγαπητοί αναγνώστες ένα καλό και όμορφο Σαββατοκύριακο και καλό μήνα σε όλες και όλους!

Σήμερα αγαπητοί αναγνώστες θα ήθελα να αναφερθώ και εγώ με την σειρά μου στις δύο τραγωδίες που συγκλόνισαν την χώρα μας αυτή την εβδομάδα και μιλώ φυσικά για την τραγωδία στο εργοστάσιο μπισκότων Βιολάντα ξημερώματα Κυριακής προς Δευτέρα που είχε ως αποτέλεσμα πέντε εργαζόμενες, που ήταν επίσης σύζυγοι, μητέρες και μία εξ αυτών γιαγιά, να χάσουν τη ζωή τους.

Όπως επίσης και το τραγικό τροχαίο στην Ρουμανία με θύματα 7 νέα παιδιά που πήγαιναν να δουν τον αγώνα της αγαπημένης τους ομάδας του ΠΑΟΚ με την Λυών για το Europa League και σκοτώθηκαν έπειτα από σύγκρουση με μια νταλίκα.

Οπως πολλοί και πολλές από εσάς, έτσι και εγώ είμαι συγκλονισμένος από αυτές τις τραγωδίες που σημαδεύουν την εβδομάδα που φεύγει και θα ήθελα μέσω του βήματος που μου δίνεται να εκφράσω και εγώ τα συλληπητήρια μου στις οικογένειες αυτών των ανθρώπων. Οι εικόνες που έχουμε όλοι μας στο μυαλό μας είναι απερίγραπτες, και τα συναισθήματα είναι τόσο έντονα που δυσκολεύομαι να βρω τα κατάλληλα λόγια.

Πέντε γυναίκες που εργάζονταν σκληρά για να στηρίξουν τις οικογένειές τους, και που δεν θα ξαναδούν ποτέ τα παιδιά τους ή τους αγαπημένους τους, είναι ένα γεγονός που δεν μπορεί να το συλλάβει εύκολα κανείς. Το ίδιο και για τα νέα παιδιά στην Ρουμανία, που πήγαιναν απλά να παρακολουθήσουν έναν αγώνα ποδοσφαίρου και δεν γύρισαν ποτέ πίσω, με το μέλλον τους να κόβεται τόσο άδικα και τόσο ξαφνικά.

Και δεν μπορώ παρά να αναρωτηθώ πόσες οικογένειες πρέπει ακόμα να μαυροφορεθούν για να αλλάξει κάτι σε αυτή τη χώρα. Πόσος ακόμα πόνος πρέπει να περάσει για να πάρουν επιτέλους οι αρμόδιοι τις ευθύνες τους σοβαρά.

Γιατί ειδικά για το εργοστάσιο Βιολάντα, υπάρχουν ευθύνες και της πολιτείας, καθώς οι εργαζόμενοι είχαν προειδοποιήσει εδώ και μήνες ότι κάτι μυρίζει περίεργα στα υπόγεια. Όπως αποδείχθηκε, αυτό ήταν προπάνιο, αφού κάτω από το εργοστάσιο υπήρχαν σωλήνες που είχαν διαρροή.

Δεν σας κρύβω ότι το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα ήταν τον μπαμπά μου, ο οποίος εργάζεται σε εργοστάσιο που παράγει ξυριστικά και αμέσως αναρωτήθηκα «Είναι ασφαλής;»

Και είναι μια σκέψη που αναπόφευκτα περνάει από το μυαλό μας όταν βλέπουμε τέτοιες ειδήσεις. Κάποια στιγμή η πραγματικότητα χτυπάει την πόρτα μας και καταλαβαίνουμε πόσο εύθραυστα είναι όλα γύρω μας.

Ωστόσο, ως δημοσιογράφος, πρέπει να αφήσω το ρεπορτάζ να μιλήσει, όπως και θα γίνει τις επόμενες μέρες, αφού η υπόθεση αυτή αναμένεται να απασχολήσει έντονα. Όπως και συμβαίνει όλες αυτές τις μέρες που ακούμε «σημεία και τέρατα», η πραγματική διάσταση αυτών των τραγωδιών θα αποκαλυφθεί πλήρως.

Οποιαδήποτε κρύβονται πίσω από αυτά τα γεγονότα, από την πλευρά των επιχειρηματιών που ίσως έχουν ευθύνες, μέχρι τις ελλείψεις στην πολιτική και κυβερνητική διαχείριση, όλα θα βγουν στο φως. Και όταν όλα αυτά βγουν στην επιφάνεια, τότε θα επανέλθουμε για να συζητήσουμε τις ευθύνες που υπάρχουν από την πολιτεία και τις δομές ασφαλείας που αδυνατούν να προστατεύσουν τους εργαζομένους και τους πολίτες.

Όσο για την κοινωνία, το μόνο σίγουρο είναι ότι η υπομονή της δεν είναι ατελείωτη και κάποια στιγμή αυτό το σύστημα πρέπει να αλλάξει. Για να μην θρηνούμε άλλες ζωές που χάνονται τόσο άδικα.

Ανακατατάξεις στο Κίνημα Δημοκρατίας του Στέφανου Κασσελάκη

Μαθαίνω ότι στο επερχόμενο συνέδριο του Κινήματος Δημοκρατίας του Στέφανου Κασσελάκη, το οποίο θα πραγματοποιηθεί στις 7-8 Φεβρουαρίου, αναμένονται σημαντικές αλλαγές στο επιτελείο του κόμματος. Αυτές οι αλλαγές φαίνεται να αφορούν κυρίως την ηγεσία του κόμματος και τις θέσεις κλειδιά, με ιδιαίτερη έμφαση στην αντικατάσταση του Γραμματέα του κόμματος. 

Ο Βασίλης Σίμος, ο οποίος εδώ και καιρό έχει δείξει ισχυρή παρουσία στις εσωτερικές διαδικασίες του Κινήματος, αναμένεται να αναλάβει τη θέση του Γραμματέα, κάτι που φαίνεται να αποδεικνύεται και από το γεγονός ότι παραιτήθηκε από τη θέση του Προέδρου της Βαρβακείου Ιχθυαγοράς.

Η αλλαγή αυτή δείχνει να αποτελεί προάγγελο για την επαναστατική αναδιάρθρωση του Κινήματος, αφού η κίνηση αυτή θα δώσει νέο αέρα στην κεντρική γραμμή του Κόμματος, το οποίο βρίσκεται εν μέσω πολιτικών και κοινωνικών αλλαγών. 

Εκτός από τον Βασίλη Σίμο, δεν αποκλείεται να δούμε και την μέχρι τώρα αναπληρώτρια εκπρόσωπο τύπου του Κινήματος, Έφη Μιχελάκη, να αναβαθμίζεται και να αναλαμβάνει ρόλο μεγαλύτερης ευθύνης στην επικοινωνία και τις στρατηγικές κινήσεις του Κόμματος.

Παρόλα αυτά, η σιωπηλή αντίδραση της βάσης του Κινήματος δεν είναι τόσο αποδεκτή από όλους. Υπάρχουν φήμες ότι στο συνέδριο θα αποχωρήσουν αρκετά στελέχη που διαφωνούν έντονα με τις καταστατικές αλλαγές που προτείνει ο Στέφανος Κασσελάκης. 

Μερικά από τα ονόματα που ακούγονται είναι εκείνα των στελεχών που έχουν εκφράσει την αντίθεσή τους στις στρατηγικές του Κασσελάκη. Ένα από τα πιο ηχηρά ονόματα είναι η φαρμακοποιός και ηρωίδα του Πολυτεχνείου, Μελπω Λεκατσά, η οποία εδώ και αρκετό καιρό έχει διαταράξει τις καλές σχέσεις που είχε με τον Πρόεδρο του Κινήματος, λόγω ορισμένων από τις πολιτικές του αποφάσεις και επιλογές, οι οποίες δεν συμφωνούν με τη δική της πολιτική κατεύθυνση.

Η απογοήτευση αυτών των στελεχών σχετίζεται κυρίως με το γεγονός ότι ο Στέφανος Κασσελάκης προχωρά σε αλλαγές που για αρκετούς φαίνεται ότι δεν αντανακλούν την ανάγκη για εσωτερική δημοκρατία, ενώ αντιθέτως προωθεί μια πιο συγκεντρωτική γραμμή, εστιάζοντας σε προσωπική του πολιτική δύναμη. 

Παρά την επιμονή του Κασσελάκη για την αναδιάρθρωση του Κινήματος και την ανάγκη για πιο δυναμική πολιτική δράση, οι αντιδράσεις που έρχονται από την πλευρά στελεχών όπως η Μελπω Λεκατσά και άλλων δείχνουν πως η εσωτερική συνοχή και οι ιδεολογικές διαφορές του Κινήματος θα συνεχίσουν να δημιουργούν προβλήματα στην πορεία του.

Αν και το Κίνημα Δημοκρατίας του Στέφανου Κασσελάκη έχει δείξει δυναμική στην εκλογική του επιρροή και τις προσδοκίες του για μια νέα πολιτική προοπτική στη χώρα, οι εσωτερικές συγκρούσεις και διαφωνίες για το πολιτικό αφήγημα και τις στρατηγικές του προσανατολισμού του Κόμματος δείχνουν πως η διαδικασία αναδιάρθρωσης και ανάπτυξής του δεν είναι απλή. Σε κάθε περίπτωση, η εξέλιξη του Κινήματος σε σχέση με αυτές τις ανακατατάξεις θα είναι καθοριστική για την επόμενη μέρα του στην πολιτική σκηνή.
Μπορεί τώρα το σύστημα να φουσκώνει τη Μαρία Καρυστιανού αλλά αυτό θα αλλάξει όσο πλησιάζει η ώρα των ανακοινώσεων για τον νέο φορέα του Αλέξη Τσίπρα

Για να γνωρίζεστε, όποιος ανοίξει την τηλεόρασή του θα δει ότι το σύστημα έχει αποφασίσει να φουσκώσει τη Μαρία Καρυστιανού.

Η αλήθεια είναι ότι πέρα από το γεγονός πως ετοιμάζει τον νέο πολιτικό της φορέα, ο Φεβρουάριος που μπαίνει από αύριο εδώ και τρία χρόνια έχει γίνει συνώνυμο των Τεμπών.

Αυτό σημαίνει ότι στις 28 Φεβρουαρίου θα ξαναζήσουμε μεγαλειώδεις συγκεντρώσεις, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, με πλήθος κόσμου να περιμένει τις ανακοινώσεις της γυναίκας που έχει καταστεί σύμβολο αυτών των τριών ετών.

Όμως, όλα αυτά πρόκειται να αλλάξουν όταν ο Αλέξης Τσίπρας ανακοινώσει τον δικό του πολιτικό φορέα.

Τότε θα δούμε την Μαρία Καρυστιανού να ξεφουσκώνει και τον πρώην πρωθυπουργό να φουσκώνει, καθώς η δυναμική θα μετατοπιστεί αμέσως στο δικό του αφήγημα. Αν θέλετε τη γνώμη μου, πρόκειται για ένα «μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα», δηλαδή μπρος Τσίπρας και πίσω Καρυστιανού.

Η ουσιαστική τους διαφορά έγκειται αποκλειστικά στο αφήγημα και όχι στη δυναμική ή την αναγνωρισιμότητα, γιατί και οι δύο έχουν καταφέρει να στήσουν επικοινωνιακά τη δική τους εικόνα.

Η Μαρία Καρυστιανού, αν και έχει αποκτήσει προβολή και ένα είδος συμβολικής δύναμης, δεν έχει κριθεί ουσιαστικά ως πολιτικός. Ο Αλέξης Τσίπρας, από την άλλη, έχει ήδη κριθεί και έχει χάσει, αλλά γνωρίζουμε πολύ καλά τι σημαίνει αυτό: η εμπειρία του, οι ήττες και οι νίκες του καθορίζουν την πολιτική του ικανότητα και την επιρροή του στο εκλογικό σώμα.

Παράλληλα, δεν μπορούμε να ξεχάσουμε ότι η δήλωση της Καρυστιανού για το δικαίωμα των γυναικών στην αυτοδιάθεση του σώματός τους δίνει ένα ξεκάθαρο στίγμα για την κατεύθυνση που θα έπαιρνε η χώρα σε περίπτωση που κυβερνούσε – κάτι που μόνο ανησυχία μπορεί να προκαλεί σε όσους αντιλαμβάνονται τις κοινωνικές και πολιτικές συνέπειες τέτοιων αποφάσεων.

Με λίγα λόγια, ο Φεβρουάριος θα φέρει προσωρινή λάμψη για τη Μαρία Καρυστιανού, αλλά όταν ανοίξει η αυλαία για τον νέο πολιτικό φορέα του Τσίπρα, όλα θα ανατραπούν.

Οι επόμενες εβδομάδες θα είναι καθοριστικές και το παιχνίδι της πολιτικής επιρροής θα ξαναγραφεί, με τους προβολείς να στρέφονται στον πρώην πρωθυπουργό και όχι στην Καρυστιανού, παρά όλο το θόρυβο που προσπαθεί να χτίσει γύρω της το σύστημα.

Η πραγματικότητα είναι ότι η πολιτική δύναμη μετριέται στα μεγάλα γεγονότα και στις κρίσιμες αποφάσεις, όχι στα συμβολικά σόου.
Κουίζ (για πολύ μυημένους): Ποια Βουλευτής ετοιμάζεται να γυρίσει στο κόμμα από το οποίο ξεκίνησε;

Μου λένε ότι μια συγκεκριμένη βουλευτής, με πολιτική διαδρομή που θυμίζει περισσότερο μεταγραφική περίοδο ποδοσφαιρικής ομάδας παρά σταθερή ιδεολογική πορεία, εξετάζει πολύ σοβαρά το ενδεχόμενο να επιστρέψει εκεί απ’ όπου ξεκίνησε. Και για να μην κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας, μιλάμε για μια πολιτικό που έχει αλλάξει περισσότερα «σπίτια» απ’ όσα αντέχει να θυμάται ο μέσος ψηφοφόρος.

Η εν λόγω κυρία έκανε τα πρώτα της πολιτικά βήματα στο ΠΑΣΟΚ, εκεί όπου όχι μόνο ανδρώθηκε πολιτικά, αλλά ψήφισε χωρίς δεύτερη σκέψη και τα δύο πρώτα μνημόνια, σε μια εποχή που η χώρα έβραζε και η κοινωνία πλήρωνε τον λογαριασμό.

Στη συνέχεια, όταν το ΠΑΣΟΚ άρχισε να καταρρέει εκλογικά και πολιτικά, αποφάσισε πως ήρθε η ώρα για αλλαγή σκηνικού και μεταπήδησε στο μόρφωμα του ΣΥΡΙΖΑ, το οποίο τότε παρουσιαζόταν ως η μεγάλη ελπίδα και η «νέα αρχή».

Εκεί βρήκε για αρκετά χρόνια το νέο της πολιτικό σπίτι. Έγινε βουλευτής, καθιερώθηκε, μίλησε στο όνομα της Αριστεράς και φυσικά δεν είχε κανένα απολύτως πρόβλημα να ψηφίσει και το τρίτο μνημόνιο, αποδεικνύοντας ότι οι κόκκινες γραμμές είναι τελικά πολύ πιο ευέλικτες απ’ όσο παρουσιάζονται στα μπαλκόνια.

Όταν όμως ο ΣΥΡΙΖΑ άρχισε να διαλύεται εκ των έσω, με πραξικοπήματα, μπουζουξίδικα συνέδρια και εμφύλιους, η συγκεκριμένη βουλευτής έκρινε –ξανά– πως το πολιτικό κλίμα δεν τη σηκώνει.

Έτσι, άλλαξε για τρίτη φορά πολιτικό σπίτι και κατευθύνθηκε σε ένα μικρότερο κόμμα, όπου όχι μόνο βρήκε στέγη αλλά έφτασε να κατέχει και υψηλό αξίωμα. Θα περίμενε κανείς ότι μια τέτοια αναβάθμιση θα συνοδευόταν από στοιχειώδη πολιτική ευγνωμοσύνη. Λάθος.

Γιατί, όπως μαθαίνω, όχι μόνο δεν το εκτίμησε, αλλά δεν δίστασε να βγάλει στη φόρα ακόμα και προσωπική συνομιλία με τον πρόεδρο του κόμματος, επιχειρώντας να τον εκθέσει δημόσια, απλώς και μόνο επειδή δεν της έκανε όλα τα χατίρια.

Και κάπου εδώ έρχεται η ειρωνεία της πολιτικής ζωής. Γιατί η ζωή είναι ρόδα και γυρίζει, και τώρα η ίδια βουλευτής επιχειρεί να επιστρέψει στο ΠΑΣΟΚ, από εκεί όπου ξεκίνησε η καριέρα της.

Το πρόβλημα; Ο Νίκος Ανδρουλάκης δεν την θέλει. Το έχει ξεκαθαρίσει, το έχει πει σε κλειστούς κύκλους και δεν ενθουσιάζεται καθόλου με την ιδέα της επιστροφής μιας πολιτικού που συμβολίζει ό,τι πιο παλιό και αναξιόπιστο υπάρχει στο πολιτικό σύστημα.

Παρόλα αυτά, στη Χαριλάου Τρικούπη δεν είναι όλοι της ίδιας άποψης. Η συγκεκριμένη έχει ακόμα μερικούς συμμάχους, στελέχη παλιάς κοπής που πιστεύουν στη λογική «όλοι χωράνε» και προσπαθούν να αλλάξουν τη γνώμη του προέδρου, ψιθυρίζοντας ότι «οι καιροί είναι δύσκολοι» και «χρειάζονται έμπειρα χέρια». Αν θα τα καταφέρουν, μένει να φανεί.

Το ερώτημα όμως παραμένει και πλανάται: αν δεν βρει τελικά ανοιχτή πόρτα στο ΠΑΣΟΚ, θα τη δούμε να κάνει ακόμα έναν ελιγμό και να χτυπά την πόρτα του νέου φορέα του Αλέξη Τσίπρα; Με το ιστορικό που κουβαλά, τίποτα δεν πρέπει να αποκλείεται.

Και για να ξέρετε, αγαπητοί αναγνώστες, για τη συγκεκριμένη κυρία έχω πολλά ράμματα για τη γούνα της. Πράγματα που γνωρίζω εδώ και καιρό, ιστορίες που δεν ειπώθηκαν ποτέ δημόσια, επιλογές και συμπεριφορές που φωτίζουν ξεκάθαρα το ποιος είναι πραγματικά ο τρόπος που αντιλαμβάνεται την πολιτική. Μέχρι σήμερα, για διάφορους λόγους, είχα επιλέξει τη σιωπή. Όχι γιατί δεν μπορούσα να μιλήσω, αλλά γιατί δεν ήθελα.

Όπως όμως φαίνεται, ίσως ήρθε η ώρα να σπάσει αυτός ο όρκος σιωπής. Και αν τελικά αποφασίσω να τα πω, να είστε σίγουροι πως δεν θα ειπωθούν όλα μαζί. Θα ειπωθούν σταδιακά. Γιατί μερικές αλήθειες πονάνε περισσότερο όταν αποκαλύπτονται κομμάτι κομμάτι.