Στα Παρασκήνια: Στο ΠΑΣΟΚ τελικά η Νέα Αριστερά και όχι στο κόμμα Τσίπρα* Στον ΣΥΡΙΖΑ σώσανε το σπίτι τους αλλά οι οργανώσεις μελών κλείνουν τα γραφεία το ένα μετά το άλλο* Σχεδόν έτοιμο το διαζύγιο Νίνας Κασσιμάτη και ΣΥΡΙΖΑ

Αποκαλύπτουμε όλα τα πολιτικά παρασκήνια! Από τους διαδρόμους της Βουλής και τα υπουργικά γραφεία, μέχρι τις μυστικές συναντήσεις σε πρεσβείες και τα παζάρια στα κομματικά επιτελεία. Μάθε πρώτος για τις αθέατες διαπραγματεύσεις, τις κρυφές συμμαχίες και τις εσωτερικές πληροφορίες που διαμορφώνουν το πολιτικό σκηνικό, για να είσαι πάντα ένα βήμα μπροστά από τις εξελίξεις!

Καλή σας ημέρα φίλες και φίλοι αγαπητοί αναγνώστες και ένα καλό και όμορφο Σαββατοκύριακο σε όλες και όλους!

Δυσκολεύτηκα αρκετά, είναι η αλήθεια, να αποφασίσω τι θα σχολιάσουμε αυτή την εβδομάδα, καθώς, όπως γίνεται το τελευταίο διάστημα, είχαμε από όλα. Από μπλακ άουτ στα συστήματα ασφαλείας του αεροδρομίου «Ελ. Βενιζέλος», μέχρι τη συνάντηση των αγροτών με τον Πρωθυπουργό και τους διεθνείς τριγμούς που κλονίζουν την παγκόσμια πολιτική σκηνή.

Αρχικά, ας σταθούμε στο θέμα του αεροδρομίου. Η κατάσταση στα συστήματα ασφαλείας του «Ελ. Βενιζέλος» έχει φτάσει σε επικίνδυνο σημείο. Για αρκετό καιρό τώρα, οι ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας προειδοποιούν ότι τα συστήματα είναι απαρχαιωμένα και η κατάσταση έχει φτάσει στο σημείο που οι ίδιες οι αρχές εκφράζουν φόβους ότι μπορεί να ζήσουμε ένα «Τέμπη στον αέρα».

Αυτό, βέβαια, δεν είναι κάτι που μπορεί να αγνοηθεί, αλλά η σιωπή και η αδράνεια των αρμόδιων υπουργείων για την αναβάθμιση των συστημάτων ασφαλείας, δημιουργούν εύλογες ανησυχίες. Στην εποχή που ζούμε, δεν μπορεί να παραβλέπεται η τεχνολογία ασφαλείας στον τομέα των μεταφορών, και ιδιαίτερα σε αεροδρόμια υψηλής κίνησης όπως το «Ελ. Βενιζέλος». Είναι αδιανόητο να συνεχίζεται αυτή η κατάσταση χωρίς άμεση παρέμβαση.

Αλλά δεν μένουμε μόνο στην εγχώρια επικαιρότητα, καθώς τα πολιτικά γεγονότα στην Ελλάδα αυτή την εβδομάδα είναι εξίσου ενδιαφέροντα. Το σκηνικό με τους αγρότες και την συνάντησή τους με τον Πρωθυπουργό είναι από τα πιο καυτά θέματα της πολιτικής ατζέντας. 

Στην αρχή, το σκηνικό φάνηκε να έχει κάποια σοβαρότητα και ένταση, όμως γρήγορα αποδείχθηκε ότι οι «αγρότες» που προσήλθαν στην συνάντηση ήταν τελικά στελέχη της Νέας Δημοκρατίας.

Αυτό, φυσικά, προκάλεσε σφοδρές αντιδράσεις, καθώς εκδηλώθηκε άλλη μία προσπάθεια να παρουσιαστεί μια εικόνα κοινωνικής συσπείρωσης γύρω από την κυβέρνηση. 

Ωστόσο, το μεγάλο σοκ ήρθε όταν διέρρευσε ένα βίντεο του αγροτοσυνδικαλιστή Κώστα Ανεστιδή, στο οποίο ακούγεται να μιλάει χυδαία για τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Αυτός ο άνθρωπος, ο οποίος φαίνεται να έχει ιδιαίτερη επιρροή σε πολιτικούς κύκλους της ΝΔ, πλέον αποκλείστηκε από την επόμενη συνάντηση με τους αγρότες.

Η επιλογή του Πρωθυπουργού να τον αφήσει εκτός, δείχνει την ανάγκη να περιορίσει τις πιθανές κοινωνικές εκρήξεις που μπορεί να προκαλέσει η χρήση τέτοιων προσώπων για πολιτική εκμετάλλευση.

Στο εξωτερικό, η κατάσταση είναι εξίσου τεταμένη. Οι ΗΠΑ βρίσκονται με το δάχτυλο στη σκανδάλη, και οι απειλές προς το Ιράν για την καταστολή των αντικυβερνητικών διαδηλώσεων είναι πιο έντονες από ποτέ.

Η πολιτική αναταραχή στη Μέση Ανατολή συνεχώς κλιμακώνεται, ενώ η κατάσταση στην Κούβα, το Μεξικό και ακόμα και στην Γροιλανδία προσθέτει νέα στρώματα αβεβαιότητας στην παγκόσμια γεωπολιτική σκηνή.

Οι τελευταίες εξελίξεις στον κόσμο δείχνουν ότι τα πάντα είναι ρευστά και κανείς δεν μπορεί να προδικάσει πού θα καταλήξουν οι εξελίξεις. Οι πολιτικοί ηγέτες, τόσο στη Δύση όσο και στην Ανατολή, πιέζουν για πιο σφιχτές πολιτικές και στρατηγικές, αλλά δεν είναι βέβαιο ότι οι κοινωνίες θα αντέξουν την ένταση που φέρνουν μαζί τους.

Με όλα αυτά που συμβαίνουν, νομίζω είναι απολύτως λογικό να αναρωτιέμαι τι να πρωτοσχολιάσω. Κάθε μέρα, νέα γεγονότα, νέες εντάσεις, νέες προκλήσεις για τη χώρα μας αλλά και για τον κόσμο στο σύνολό του.

Και όσο η μία κρίση ακολουθεί την άλλη, φαίνεται πως οι παγκόσμιες και εγχώριες πολιτικές ισορροπίες θα συνεχίσουν να είναι εξαιρετικά εύθραυστες. Σίγουρα, η εβδομάδα που μας πέρασε δεν άφησε κανέναν αδιάφορο.

Στο ΠΑΣΟΚ τελικά η Νέα Αριστερά και όχι στο κόμμα Τσίπρα

Μου λένε ότι σε αυτό το ρευστό, σχεδόν κινούμενη άμμο πολιτικό σκηνικό, τελικά δεν μπορείς να είσαι σίγουρος για τίποτα και για κανέναν. Εκεί που όλα έδειχναν ότι η Νέα Αριστερά θα προσχωρούσε, αργά ή γρήγορα, στον νέο φορέα του Αλέξη Τσίπρα, τις τελευταίες ημέρες ψιθυρίζεται όλο και πιο έντονα στην πιάτσα ότι το βλέμμα της δεν είναι στραμμένο προς τα εκεί, αλλά προς τη Χαριλάου Τρικούπη. Ναι, καλά διαβάσατε. Προς το ΠΑΣΟΚ.

Οι ίδιες πηγές μου μεταφέρουν ότι οι συζητήσεις δεν είναι καινούργιες, απλώς τώρα ωριμάζουν. Και ωριμάζουν όχι γιατί υπάρχει ιδεολογική ταύτιση ή κάποιο κοινό όραμα που ξαφνικά γεννήθηκε, αλλά γιατί γίνεται ψυχρός πολιτικός υπολογισμός.

Στη Νέα Αριστερά βλέπουν ότι το εγχείρημα δεν τραβάει, ότι τα ποσοστά είναι χαμηλά, ότι ο κόσμος δεν συγκινείται και ότι όσο περνάει ο χρόνος το ενδεχόμενο πολιτικής εξαΰλωσης γίνεται όλο και πιο ορατό. Και κάπου εκεί αρχίζει το γνωστό σπορ της ελληνικής πολιτικής: «πού πάμε για να σωθούμε».

Μέχρι πρότινος η εύκολη απάντηση ήταν «πάμε με τον Τσίπρα». Ένα πρόσωπο με αναγνωρισιμότητα, με κυβερνητικό παρελθόν, με δυνατότητα –τουλάχιστον θεωρητικά– να ενώσει κομμάτια της Κεντροαριστεράς.

Όμως όσο περνάει ο καιρός, τόσο περισσότεροι στη Νέα Αριστερά αντιλαμβάνονται ότι ο νέος φορέας Τσίπρα δεν θα είναι περίπατος. Θα έχει ανταγωνισμούς, θα έχει ιεραρχίες, θα έχει νέους συσχετισμούς και κυρίως δεν θα υπάρχει χώρος για όλους στην πρώτη γραμμή. Και κάποιοι δεν έχουν καμία διάθεση να ξαναβρεθούν κομπάρσοι.

Κάπου εδώ μπαίνει στο κάδρο το ΠΑΣΟΚ. Ένα κόμμα με σταθερή κοινοβουλευτική παρουσία, με δομή, με κρατικό χρήμα, με μηχανισμό και –το κυριότερο– με την ανάγκη να εμφανιστεί ως ο βασικός πόλος της Κεντροαριστεράς.

Μου λένε ότι στη Χαριλάου Τρικούπη βλέπουν τη Νέα Αριστερά όχι ως απειλή αλλά ως πιθανό συμπλήρωμα. Λίγες έδρες, μερικά στελέχη με εμπειρία, μια επίφαση «διεύρυνσης» προς τα αριστερά που μπορεί να πουληθεί επικοινωνιακά χωρίς να αλλάξει τίποτα στην ουσία.

Στη Νέα Αριστερά, από την άλλη, φαίνεται να κερδίζει έδαφος η λογική του «καλύτερα δεύτεροι στο ΠΑΣΟΚ παρά άγνωστοι στο κόμμα Τσίπρα». Γιατί στο νέο σχήμα του πρώην πρωθυπουργού θα υπάρξει συνωστισμός.

Παλιοί, νέοι, αποχωρήσαντες, επιστρέφοντες, όλοι θα θέλουν ρόλο. Στο ΠΑΣΟΚ, αντίθετα, το ταβάνι είναι γνωστό, οι ρόλοι πιο συγκεκριμένοι και οι φιλοδοξίες μπορούν να χωρέσουν πιο εύκολα σε συρτάρια.

Το πιο ενδιαφέρον είναι ότι αυτή η συζήτηση γίνεται χαμηλόφωνα, σχεδόν υπόγεια. Κανείς δεν θέλει να φανεί ότι «την κάνει» πριν την ώρα του. Όμως οι ζυμώσεις είναι υπαρκτές και, όπως μου λένε, αν κλειδώσει το πράγμα, δεν θα ανακοινωθεί ως συγχώνευση ή προσχώρηση, αλλά ως «προγραμματική σύγκλιση» ή «στρατηγική συνεργασία». Κλασικά πράγματα, για να μη σοκαριστεί και κανένα ακροατήριο.

Σε κάθε περίπτωση, ένα είναι σίγουρο: η Κεντροαριστερά παραμένει πολυκερματισμένη, νευρική και σε διαρκή αναζήτηση σωσίβιου. Και όσο κάποιοι σχεδιάζουν νέα κόμματα, κάποιοι άλλοι κοιτάζουν προς τα παλιά, όχι από νοσταλγία, αλλά από ένστικτο πολιτικής επιβίωσης. Γιατί στο τέλος της ημέρας, η ιδεολογία μπορεί να αλλάζει ονόματα, αλλά η καρέκλα έχει πάντα την ίδια μορφή.

Στον ΣΥΡΙΖΑ σώσανε το σπίτι τους αλλά οι οργανώσεις μελών κλείνουν τα γραφεία το ένα μετά το άλλο

Μαθαίνω ότι στον ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να πανηγύρισαν στο περιβόητο μπουζουξιδικό πως «σώσανε το σπίτι τους», αλλά αν βγει κανείς λίγο πιο έξω από τα κεντρικά και κοιτάξει τι συμβαίνει στη βάση, η εικόνα είναι τελείως διαφορετική και κάθε άλλο παρά πανηγυρική.

Οι οργανώσεις μελών σε όλη τη χώρα κλείνουν τα γραφεία τους και τα ξενοικιάζουν το ένα μετά το άλλο, όχι από ιδεολογική ανανέωση ή οργανωτικό ανασχεδιασμό, αλλά γιατί πολύ απλά δεν υπάρχει κόσμος, δεν υπάρχουν χρήματα και –το κυριότερο– δεν υπάρχει λόγος ύπαρξης.

Μου μεταφέρουν ότι σε πολλές περιοχές τα γραφεία παραμένουν κλειστά για εβδομάδες, με τα ρολά κατεβασμένα και τα φώτα σβηστά, ενώ όπου ακόμη υπάρχουν κλειδιά, αυτά τα κρατούν δύο ή τρία άτομα που περισσότερο θυμίζουν διαχειριστές ακινήτου παρά πολιτική οργάνωση.

Οι συνδρομές έχουν εξαφανιστεί, οι συνελεύσεις γίνονται για τα μάτια του κόσμου –όταν γίνονται– και το μόνο πραγματικό αντικείμενο συζήτησης δεν είναι το πώς θα ανασυγκροτηθεί ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά το πότε και με ποιον τρόπο θα φύγουν.

Γιατί, κακά τα ψέματα, οι περισσότερες οργανώσεις δεν κρύβονται. Προετοιμάζονται ανοιχτά και συνειδητά για την επόμενη μέρα. Περιμένουν την ανακοίνωση του νέου φορέα του Αλέξη Τσίπρα για να αποχωρήσουν συντεταγμένα, μαζικά και χωρίς δεύτερη σκέψη από το «σπίτι» που –όπως έλεγαν με στόμφο στο μπουζουξιδικό– δήθεν έσωσαν. Το σπίτι μπορεί να σώθηκε στα χαρτιά, αλλά μέσα δεν μένει πια σχεδόν κανείς.

Και εδώ βρίσκεται η μεγάλη αντίφαση. Στην κορυφή, μια ηγετική ομάδα που αυτοσυγχαίρεται επειδή κράτησε το όνομα, το ΑΦΜ και τη σφραγίδα. Στη βάση, μια πλήρης αποσύνθεση. 

Οργανώσεις-φαντάσματα, μέλη σε αναμονή, στελέχη που δεν επενδύουν ούτε συναισθηματικά ούτε πολιτικά σε κάτι που όλοι ξέρουν ότι τελειώνει. Γιατί να πληρώνεις ενοίκιο; Γιατί να κρατάς γραφείο; Γιατί να παριστάνεις ότι υπάρχεις, όταν μετράς αντίστροφα για να φύγεις;

Μαθαίνω ακόμη ότι σε αρκετές περιπτώσεις οι αποφάσεις για ξενοίκιασμα δεν παίρνονται καν συλλογικά. Παίρνονται σιωπηλά, σχεδόν συνωμοτικά, με το επιχείρημα «ας μην πετάμε λεφτά» και με την άτυπη συμφωνία ότι όταν έρθει η ώρα, όλοι θα βρεθούν στο ίδιο καράβι. Κανείς δεν θέλει να μείνει τελευταίος σε ένα κόμμα που θυμίζει άδειο κέλυφος, χωρίς κοινωνική γείωση και χωρίς προοπτική εξουσίας.

Το πιο ειρωνικό όμως είναι άλλο. Όσοι σήμερα λένε πως «σώσανε το σπίτι τους», στην πραγματικότητα ετοιμάζονται να μείνουν μόνοι τους μέσα. Ένα σπίτι χωρίς ενοίκους, χωρίς φωνές, χωρίς ζωή. 

Ένα πολιτικό ακίνητο που μπορεί να υπάρχει τυπικά, αλλά πολιτικά είναι ήδη προς κατεδάφιση. Και όταν ανακοινωθεί ο νέος φορέας του Αλέξη Τσίπρα, τότε αυτό που σήμερα γίνεται σιωπηλά, θα γίνει ανοιχτά. Με αποχωρήσεις, λουκέτα, και γραφεία που θα αδειάζουν μέσα σε μια νύχτα.

Γιατί στην πολιτική, όπως και στη ζωή, δεν αρκεί να λες ότι έσωσες το σπίτι. Πρέπει να υπάρχει και κάποιος που να θέλει να μείνει μέσα. Και στον ΣΥΡΙΖΑ, απ’ ό,τι φαίνεται, αυτό το ερώτημα έχει ήδη απαντηθεί.

Σχεδόν έτοιμο το διαζύγιο Νίνας Κασσιμάτη και ΣΥΡΙΖΑ
Για να γνωρίζετε, οι εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ τρέχουν πιο γρήγορα απ’ όσο αντέχουν ορισμένα στελέχη του και μία από τις πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις είναι αυτή της Νίνας Κασσιμάτη. 

Μου μεταφέρουν ότι η απόφαση του Σωκράτη Φάμελλου να την καρατομήσει από τη θέση του μέλους του Συμβουλίου της Ευρώπης, αντικαθιστώντας την με τον Διονύση Καλαματιανό, δεν ήταν απλώς μια τυπική εσωκομματική αλλαγή, αλλά ένα καθαρό πολιτικό μήνυμα. Και το μήνυμα ήταν σαφές: «δεν είσαι πια στο κάδρο».

Η συγκεκριμένη κίνηση έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία για την ίδια, όχι γιατί δεν περίμενε ότι κάποια στιγμή θα πλήρωνε τη στάση της το προηγούμενο διάστημα, αλλά γιατί ήρθε με τρόπο ωμό, χωρίς καμία προσπάθεια εξισορρόπησης ή προσχηματικής συνεννόησης.

Στην πιάτσα λένε πως η απόφαση Φάμελλου εντάσσεται σε μια ευρύτερη επιχείρηση “καθαρίσματος” όσων θεωρούνται είτε αμφίθυμοι είτε πολιτικά ξένοι προς τη σημερινή γραμμή της Κουμουνδούρου. Και η Κασσιμάτη εδώ και καιρό ήταν στο στόχαστρο.

Από εκείνη τη στιγμή και μετά, το κλίμα είναι βαρύ και μη αναστρέψιμο. Το διαζύγιο με τον ΣΥΡΙΖΑ θεωρείται πλέον θέμα χρόνου και όχι πολιτικής απόφασης που ζυγίζεται. 

Άλλωστε, όπως μου λένε άνθρωποι που γνωρίζουν πρόσωπα και καταστάσεις, η ίδια αισθάνεται πολιτικά «αδειασμένη» και θεσμικά υποτιμημένη, κάτι που δύσκολα συγχωρείται, ειδικά σε έναν χώρο που διακηρύσσει ότι σέβεται τη συλλογικότητα αλλά λειτουργεί με λογική εσωτερικών εκκαθαρίσεων.

Στο παρασκήνιο, ήδη κυκλοφορούν δύο βασικά σενάρια για την επόμενη πολιτική της στέγη. Το πρώτο θέλει τη Νίνα Κασσιμάτη να κατευθύνεται προς το Κίνημα Δημοκρατίας. 

Και αυτό το σενάριο δεν πέφτει από τον ουρανό, καθώς στο παρελθόν υπήρξε θερμή υποστηρίκτρια του Στέφανου Κασσελάκη, σε εποχές που άλλοι κρατούσαν αποστάσεις ή έπαιζαν διπλό ταμπλό. 

Υπάρχουν δίαυλοι επικοινωνίας, υπάρχει πολιτική χημεία και, κυρίως, υπάρχει η αίσθηση ότι εκεί θα μπορούσε να βρει έναν ρόλο χωρίς τα βαρίδια και τις εσωτερικές ίντριγκες της Κουμουνδούρου.

Ωστόσο, το δεύτερο σενάριο είναι αυτό που ακούγεται όλο και πιο έντονα και θεωρείται από πολλούς ως το πιθανότερο. Και αυτό δεν είναι άλλο από το ΠΑΣΟΚ. 

Η Χαριλάου Τρικούπη, μου λένε, παρακολουθεί τις εξελίξεις με ενδιαφέρον και δεν θα έλεγε όχι σε μια ακόμη προσθήκη προερχόμενη από τον ΣΥΡΙΖΑ, ειδικά όταν αυτή μπορεί να παρουσιαστεί ως ένδειξη διεύρυνσης και πολιτικής σταθερότητας.

Για την Κασσιμάτη, το ΠΑΣΟΚ προσφέρει κάτι που σήμερα λείπει: προβλεψιμότητα, οργανωμένο μηχανισμό και την αίσθηση ότι δεν θα ξυπνήσει ένα πρωί για να μάθει ότι «κόπηκε» από κάποιο όργανο χωρίς εξήγηση.

Σε κάθε περίπτωση, ένα πράγμα είναι ξεκάθαρο. Η καρατόμηση από το Συμβούλιο της Ευρώπης δεν ήταν απλώς ένα επεισόδιο, αλλά το σημείο χωρίς επιστροφή. 

Ο ΣΥΡΙΖΑ συνεχίζει να χάνει στελέχη, όχι πάντα με θόρυβο, αλλά με εκείνον τον πιο επικίνδυνο τρόπο: σιωπηλά, σταδιακά και με την αίσθηση ότι το «σπίτι» δεν χωράει πια όλους. 

Και όταν αρχίζουν τα διαζύγια να κλείνουν σχεδόν πριν ανακοινωθούν, τότε το πρόβλημα δεν είναι τα πρόσωπα που φεύγουν, αλλά ο χώρος που αδειάζει.