Στέφανος Κασσελάκης: «Η Ευρώπη να γίνει το φως της ελευθερίας απέναντι στον αυταρχισμό – Καμία ανοχή στους μουλάδες και στους εκβιασμούς»

Ο Πρόεδρος του Κινήματος Δημοκρατίας Στέφανος Κασσελάκης, με εκτενή ανάρτησή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, παρενέβη δυναμικά στη διεθνή συζήτηση για τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, στο Ιράν και στο νέο γεωπολιτικό τοπίο, καλώντας την Ευρωπαϊκή Ένωση να εγκαταλείψει την παθητικότητα και να αναλάβει ηγετικό ρόλο στην υπεράσπιση των ανθρωπιστικών αξιών και της δημοκρατίας.

Ο Στέφανος Κασσελάκης ξεκαθάρισε ότι η κριτική του προς το θεοκρατικό καθεστώς του Ιράν δεν συνιστά καμία ανοχή προς την κυβέρνηση Νετανιάχου, η οποία, όπως υπογράμμισε, όφειλει να λογοδοτήσει για τις ωμότητες στην Παλαιστίνη.

Τόνισε ωστόσο ότι ο κόσμος έχει εισέλθει σε μια νέα φάση ωμής γεωπολιτικής, όπου οι διεθνείς κανόνες είχαν μετατραπεί σε προαιρετικούς και διακοσμητικούς, ιδίως μετά την πολιτική που ακολουθεί η διοίκηση Τραμπ.

Στο ίδιο πλαίσιο, ο Πρόεδρος του Κινήματος Δημοκρατίας υποστήριξε ότι η Ευρώπη όφειλει να διασφαλίσει τα εδάφη και την κυριαρχία της, από το βορειότερο σημείο της Φινλανδίας έως το μικρότερο ελληνικό νησί, αλλά και από τη Γροιλανδία έως τα υπερπόντια εδάφη της.

Πρότεινε τη θεσμοθέτηση ενός ευρωπαϊκού «Άρθρου 5», με το οποίο επίθεση σε ένα κράτος-μέλος θα θεωρείται επίθεση σε όλα, ώστε να σταλεί σαφές μήνυμα αποτροπής.

Ο Στέφανος Κασσελάκης υπογράμμισε ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν πρέπει να υποκύπτει ούτε στις πιέσεις της κυβέρνησης Τραμπ ούτε στα αναχρονιστικά αυταρχικά καθεστώτα της ευρύτερης περιοχής, αλλά να αποκτήσει τη βούληση να υπερασπιστεί ενεργά τις ανθρωπιστικές αξίες της.

Όπως τόνισε, σε ένα νέο γεωπολιτικό περιβάλλον η Ευρώπη όφειλει να είναι πιο παρεμβατική όταν αυτές οι αξίες καταπατούνταν κατάφωρα στην ίδια της τη γειτονιά.

Αναφερόμενος ειδικά στο Ιράν, ο Στέφανος Κασσελάκης κατήγγειλε τη χρήση των διαδηλωτών από τον Ντόναλντ Τραμπ ως εργαλείο γεωπολιτικών φιλοδοξιών, επισημαίνοντας ότι η επιλεκτική επίκληση της δημοκρατίας, την ώρα που ανέχονται άλλα αυταρχικά καθεστώτα όπως στη Βενεζουέλα, αποτελούσε υποκρισία και ουσιαστικά αντιδημοκρατική στάση.

Ο Στέφανος Κασσελάκης προειδοποίησε ότι δεν υπάρχει πλέον χρόνος για κατευνασμό απέναντι σε νταήδες και δικτάτορες και ότι η ευρύτερη περιοχή δεν πρέπει να μετατραπεί σε έναν πόλεμο δι’ αντιπροσώπων για πόρους ανάμεσα στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Κίνα.

Περιέγραψε με δραματικούς τόνους την καταστολή στο Ιράν, όπου διαδηλωτές πυροβολούνται, οι οικογένειές τους εξαναγκάζονται να πληρώνουν για τις σφαίρες που τους σκότωσαν, ενώ το καθεστώς επέβαλλει μπλακ άουτ στο διαδίκτυο για να καταστείλει την αντίσταση.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στη δολοφονία της 22χρονης Μάχσα Αμινί επειδή δεν φορούσε «σωστά» το χιτζάμπ, καταγγέλλοντας ότι το καθεστώς των μουλάδων αντιμετωπίζει τις γυναίκες ως «μισούς ανθρώπους», χωρίς δικαίωμα αυτοδιάθεσης, με μισά κληρονομικά και νομικά δικαιώματα.

Ο Στέφανος Κασσελάκης κάλεσε ευθέως τους Ευρωπαίους ηγέτες να προχωρήσουν σε έμπρακτες ενέργειες υπέρ των Ιρανών διαδηλωτών, όπως παροχή δορυφορικού ίντερνετ και ανθρωπιστικής βοήθειας, στοχευμένα πλήγματα στις πετρελαϊκές εγκαταστάσεις του καθεστώτος, αποκλεισμό των δεξαμενόπλοιων, πάγωμα περιουσιακών στοιχείων και αποδυνάμωση της στρατιωτικής τους μηχανής.

Κλείνοντας, ο Στέφανος Κασσελάκης υπενθύμισε ότι στην ιστορία 2.500 ετών του Ιράν είχαν υπάρξει μόλις έξι αλλαγές καθεστώτος και ότι οι δύο τελευταίες σημειώθηκαν τον τελευταίο περίπου αιώνα, τονίζοντας πως η συγκυρία ήταν ώριμη για την επόμενη μεγάλη αλλαγή, όχι με επιβολή απ’ έξω, αλλά δίνοντας στον ιρανικό λαό μια δίκαιη ευκαιρία να πετύχει και τόνισε ότι η Ευρώπη όφειλει να μην απουσιάσει από αυτή τη στιγμή, αλλά να γίνει το φως της ελευθερίας σε έναν κόσμο αυξανόμενου αυταρχισμού.

 

Αναλυτικά τα όσα αναφέρει ο Πρόεδρος του Κινήματος Δημοκρατίας Στέφανου Κασσελάκη στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης στα Αγγλικά:

It’s time to be done with Mullahs. And it’s time for the European Union to lead the way.

(Prior to continuing, NO: this does not excuse the Netanyahu government, which should be held accountable for its atrocities in Palestine.)

We have entered a new phase in global geopolitics, and especially in the West. Realpolitik is the only game in town, as international norms have (thanks to the Trump administration) become something between optional and decorative.
Europe cannot allow anyone to take over Greenland, whether by force or by capital. 

The stance needs to be clear on all fronts. The EU needs to pass ASAP its own Article 5, in which an attack on one will be an attack on all. It needs to clearly and publicly declare its territory, from its northernmost point in Finland and the tiniest Greek islet to Greenland, the Antilles, and Mayotte.

It does not matter how large or how remote: Europe needs to stop succumbing to the Trump administration and to the numerous anachronistic autocratic regimes in its region, and to finally wo-man up!

We need to do so, first and foremost, in order to protect our humanist ideals within our Union. But given the new geopolitical landscape, we need to become more interventionist ourselves when those ideals are egregiously undermined in our own region.

Donald Trump uses the demonstrators in Iran as fodder for his geopolitical ambitions. If he actually cared about the right to demonstrate, he would not have allowed the present Chavista regime in Venezuela to stay put. 

This selective use of democratic principles is not only hypocritical; it is also ipso facto undemocratic.There is no time for appeasement. Not to bullies and to dictators. Not now and not ever.

We cannot allow our broader region to turn into a resource-oriented proxy war between the US and China.

While Donald Trump will be examining his options, we cannot stand by while protesters are shot by the despicable theocratic regime and while their families are instructed to pay for the deadly bullets in order to bury their loved ones!
We cannot be mere bystanders while the protesters are fighting amidst an Internet blackout and while the regime prevails asymmetrically.

We cannot be advocating for women’s rights from our comfortable abodes while the Mullahs beat up and murder a 22-year-old girl, Mahsa Amini, for not wearing the hijab properly.

We cannot be advocating for humanist values when this regime treats women as half-humans: half inheritance, half legal testimony, no rights to self-determination.
European leaders:

Give them satellite Internet. Give them humanitarian aid. Strike their refineries. Block their tankers. Cripple the regime’s military infrastructure. Freeze their assets. Protect the protesters any way we can.

In 2,500 years, Iran has had only 6 changes in regime continuity. The last 2 have occurred in the last circa 100 years.

The time is ripe for the next one – not by forcing it, but by giving the Iranian people a fair shot at succeeding.

The time is now, Europe!

Do not be absent. Instead, become the light of liberty in a world of dangerous authoritarianism.

Ακολουθεί η ανάρτηση μεταφρασμένη στα ελληνικά:

Έχει φτάσει η ώρα να τελειώσουμε με τους Μουλάδες. Και η ώρα έχει φτάσει για την Ευρωπαϊκή Ένωση να πρωτοστατήσει.

(Προτού συνεχίσω, ΟΧΙ: αυτό δεν δικαιολογεί την κυβέρνηση Νετανιάχου, η οποία πρέπει να λογοδοτήσει για τις θηριωδίες της στην Παλαιστίνη.)

Έχουμε εισέλθει σε μια νέα φάση στη παγκόσμια γεωπολιτική, και ειδικά στη Δύση. Η πραγματιστική πολιτική είναι το μόνο παιχνίδι που παίζεται, καθώς οι διεθνείς κανόνες έχουν γίνει (χάρη στην κυβέρνηση Τραμπ) κάτι ανάμεσα σε προαιρετικούς και διακοσμητικούς. Η Ευρώπη δεν μπορεί να επιτρέψει σε κανέναν να καταλάβει τη Γροιλανδία, είτε με τη βία είτε με το κεφάλαιο.

Η στάση πρέπει να είναι ξεκάθαρη σε όλα τα μέτωπα. Η Ε.Ε. πρέπει να περάσει ΑΜΕΣΩΣ το δικό της Άρθρο 5, στο οποίο μια επίθεση σε έναν θα είναι επίθεση σε όλους. Πρέπει να δηλώσει ξεκάθαρα και δημοσίως την επικράτειά της, από το βορειότερο σημείο της στη Φινλανδία και το μικρότερο ελληνικό νησάκι έως τη Γροιλανδία, τις Αντίλλες και τη Μαγιότ.

Δεν έχει σημασία πόσο μεγάλο ή πόσο απομακρυσμένο: η Ευρώπη πρέπει να σταματήσει να υποκύπτει στην κυβέρνηση Τραμπ και στα πολυάριθμα αναχρονιστικά αυταρχικά καθεστώτα της περιοχής της, και επιτέλους να πάρει θάρρος!

Πρέπει να το κάνουμε, πρωτίστως, για να προστατεύσουμε τα ανθρωπιστικά μας ιδεώδη μέσα στην Ένωσή μας. Αλλά δεδομένου του νέου γεωπολιτικού τοπίου, πρέπει να γίνουμε πιο παρεμβατικοί όταν αυτά τα ιδεώδη παραβιάζονται κατάφωρα στην ίδια μας την περιοχή.

Ο Ντόναλντ Τραμπ χρησιμοποιεί τους διαδηλωτές στο Ιράν ως πυρομαχικά για τις γεωπολιτικές του φιλοδοξίες. Αν πραγματικά νοιαζόταν για το δικαίωμα διαδήλωσης, δεν θα επέτρεπε στο σημερινό καθεστώς Τσάβες στη Βενεζουέλα να παραμείνει. Αυτή η επιλεκτική χρήση των δημοκρατικών αρχών δεν είναι μόνο υποκριτική· είναι επίσης εκ των πραγμάτων αντιδημοκρατική. Δεν υπάρχει χρόνος για εφησυχασμό. Όχι σε τυράννους και δικτάτορες. Όχι τώρα και όχι ποτέ.

Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε στην ευρύτερη περιοχή μας να μετατραπεί σε έναν πόλεμο δι' αντιπροσώπων προσανατολισμένο σε πόρους μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας.

Ενώ ο Ντόναλντ Τραμπ θα εξετάζει τις επιλογές του, δεν μπορούμε να στεκόμαστε άπραγοι ενώ διαδηλωτές πυροβολούνται από το αποκρουστικό θεοκρατικό καθεστώς και ενώ οι οικογένειές τους λαμβάνουν εντολή να πληρώσουν για τις θανατηφόρες σφαίρες για να θάψουν τους αγαπημένους τους! Δεν μπορούμε να είμαστε απλοί θεατές ενώ οι διαδηλωτές αγωνίζονται εν μέσω διακοπής του Διαδικτύου και ενώ το καθεστώς επικρατεί ασύμμετρα.

Δεν μπορούμε να υποστηρίζουμε τα δικαιώματα των γυναικών από τις άνετες κατοικίες μας ενώ οι Μουλάδες ξυλοκοπούν και δολοφονούν μια 22χρονη κοπέλα, τη Μάσα Αμίνι, επειδή δεν φορούσε σωστά τη χιτζάμπ.

Δεν μπορούμε να υποστηρίζουμε ανθρωπιστικές αξίες όταν αυτό το καθεστώς αντιμετωπίζει τις γυναίκες ως μισούς ανθρώπους: μισή κληρονομιά, μισή νομική μαρτυρία, κανένα δικαίωμα αυτοδιάθεσης.

Ευρωπαίοι ηγέτες: Δώστε τους δορυφορικό Διαδίκτυο. Δώστε τους ανθρωπιστική βοήθεια. Βομβαρδίστε τα διυλιστήριά τους. Μπλοκάρετε τα τάνκερ τους. Παραλύστε τη στρατιωτική υποδομή του καθεστώτος. Παγώστε τα περιουσιακά τους στοιχεία. Προστατέψτε τους διαδηλωτές με κάθε τρόπο που μπορούμε.

Σε 2.500 χρόνια, το Ιράν είχε μόνο 6 αλλαγές στη συνέχεια του καθεστώτος. Οι τελευταίες 2 συνέβησαν τα τελευταία περίπου 100 χρόνια.

Η εποχή είναι ώριμη για την επόμενη – όχι βιάζοντάς την, αλλά δίνοντας στον ιρανικό λαό μια δίκαιη ευκαιρία να πετύχει.

Η ώρα είναι τώρα, Ευρώπη! Μην απουσιάζετε. Αντίθετα, γίνετε το φως της ελευθερίας σε έναν κόσμο επικίνδυνου αυταρχισμού.